Wie wordt wereldkampioen?
In het Scorito-spel, met bijna 1,5 miljoen deelnemers (!), sta ik op plaats 100.587 Dat is nog altijd beter dan de 93 procent achter me. Ik heb, vooraf, ingezet op de toernooitijgers van Argentinië. In de finale-voorspelling gaat mijn voorkeur nu uit naar Spanje. Het combinatiespel, zonder meelopers van Real Madrid, is zo verfijnd afgestemd dat het de tegenstander weinig ruimte gunt. Spanje zal zich niet uit het lood laten slaan zoals Engeland. De La Fuente is geen Tuchel.
De mooiste goal?
Op het moment dat Ismaïla Sarr de tweede goal van Senegal tegen België maakte, leek het de knock-out voor de Rode Duivels. De schoonheid van de treffer verdreef mijn afkeuring over het lusteloze spel van de Belgen (tot dan). Zo’n prachtige boogpass van Moussa Niakhaté, zo’n perfecte, dankbare balbehandeling bij Sarr. De bal viel stil op zijn borst, zijn gevoelsvolle volley verstijfde de Duivels – even maar.
MVP?
Wat mij betreft verdient Harry Kane de titel van MVP, vooral omdat hij bij andere verkiezingen toch wel weer zal worden overgeslagen. Niet alleen zijn cijfers dit seizoen zijn indrukwekkend: 61 goals voor Bayern München in 51 wedstrijden, 12 keer trefzeker in 14 interlands. Evenzo voorbeeldig zijn z’n defensieve ingrepen, z’n fijne passing over de volle breeedte van het veld, een mvp waardig. Ik hoop (en verwacht) dat Kane van de wedstrijd om de derde plaats een erzaak wil maken. Zo kan de verliezersfinale nog leuk worden, want ook Kylian Mbappé zal hierin zijn topscorerspositie willen versterken.
Beste keeper?
De finale moet uitwijzen wie de beste keeper wordt. Unai Simón of Emiliano Martinez. Ik mik op Unai Simón, al is het maar omdat Martinez zo vaak irritatie oproept, op en buiten het veld. Jammer voor Orlando Gill die buiten de boot valt, als de enige speler van Paraguay die geen tegenstander heeft geschopt of geslagen.
Beste coach?
Ook de beste coach komt voort uit de finale. Luis De La Fuente ligt bij mij op pole-postion. Voor zowel hem als voor Lionel Scaloni geldt dat ze beiden bij jongere bondsteams hebben geleerd hoe je de ego’s uit het clubvoetbal in een nationale selectie kunt verbinden.
Leukste ploeg ?
Ik heb meegeleefd met Curaçao en Kaapverdië, ook omdat ze lieten zien hoe modale clubspelers op mondiaal niveau mee konden doen. Maar echt leuk waren de passie en de spelvreugde van de Noren, ook in hun verbondenheid met de fans.
Mooiste shirts?
Wat een prachtig blauwe steunkleur had het shirt van Japan. Met die golvende lijnen kreeg het een dessin dat alle rare motieven overtrof. Een topnotering in dit klassement verdient Curaçao, met de warme gele huiskleur van Willemstad, die je in vakantiestemming brengt.
Dieptepunt WK?
Vanuit Nederlands perspectief komt meteen de afgang van Oranje tegen Marokko naar boven, met damspel-schuivers die de minste meters van alle WK-spelers hebben afgelegd en nauwelijks tot sprints te bewegen waren. Ronald Koeman ontbrak het dan ook nog eens aan zoveel moed dat hij zelfs bij de schaamteloze kritiek van Nederlandse journalisten tijdens de persconferentie verzuimde van zich af te bijten. Of wilde hij op zijn ‘oude dag’ geen ruzie meer maken?
Hoogtepunt?
Een hoogtepunt was natuurlijk de Trump-dance van de Rode Duivels in de kleedkamer als antwoord op de samenspanning van de Amerikaanse president en zijn FIFA-lakei na de rode kaart voor Falorin Balogun. Maar ik wil niet om het laatste kwartier heen van Lionel Messi tegen Engeland. Veel eerder had de commentator van de NOS al nadrukkelijk gevraagd om vervanging van de ‘veteraan’, die vervolgens aantoonde nog altijd de allerbeste van de wereld te zijn – voor eeuwig.
Schande van het WK?
Te veel om op te noemen met onder meer de verbanning van de Somalische scheidsrechter, zonder enig openlijk verzet vanuit de FIFA, die wel een sjoemelaar uit Oezbekistan losliet op het geboefte van Paraguay.
De griezel van het WK?
Niet één maar meerdere griezels kwamen er naar boven in Nederland met de racistische verwensingen voor de Oranje-spelers die een penalty hadden gemist. Walgelijk! In hun spoor volgde de Paraguyaanse senator die zich beledigend en racistisch uitliet over Kylian Mbappé. Met zulke politici als voorbeeld is het scandaleuze gedrag van de spelers van Paraguay meteen verklaard.
De organisatie?
De FIFA zal pronken met de volle stadions; onbegrijpelijk hoe dat kan met zulke hoge ticketprijzen. Er was te veel dat niet deugde om de organisatie een pluim te geven. Hydration-breaks in airco-stadions of bij een temperatuur van 20 graden in Canada. Een pauze van bijna een half uur tijdens de finale. De mysterieuze, nu nog onbewezen, invloed op de arbitrage. De commercie heeft de macht gegrepen in het voetbal.
