‘Het is hij of ik’, zei Pascale Van Damme, de Belgische bondsvoorzitster, toen zij hoorde dat haar CEO Peter Willems over haar roddelde bij Uefa en Fifa. Een vrouw met ballen, denk je dan. Toch als het over haar eigen persoon gaat. Niet als het over het Belgisch voetbal gaat. Dan gaat ze als een schoothondje naast Gianni Infantino zitten.
Peter Willems was de vierde CEO van de KBVB in de drie en een half jaar sinds het ontslag van de autoritaire Peter Bossaert. De voetbalbond verslijt meer CEO’s dan de gemiddelde profclub en dat wil wat zeggen.
Of Peter Willems een groot verlies is, is zeer de vraag. Hij trok de bond uit de rode cijfers – en was dat niet zijn allerbelangrijkste taak? – maar schoot blijkbaar tekort in andere dossiers. Bij OH Leuven liet hij ook al geen onvergetelijke indruk na. Het komen en gaan in Tubeke maakt duidelijk dat het niet zo belangrijk is wie aan de knoppen zit. Willems is lang genoeg in het voetbal actief om te weten dat hij in een schietstoel zat en welke risico’s hij nam door te proberen te scoren bij de internationale bonden ten koste van zijn voorzitter. Netjes was het hoe dan ook niet.
Mignolet
Algemeen wordt verwacht dat Vincent Mannaert zal doorschuiven. Hij werd twee jaar terug al als CEO genoemd toen Willems werd aangesteld, maar werd het niet vanwege zijn alcoholverleden. Ook zijn betrokkenheid bij Propere Handen wordt er weer bij gesleurd, maar wat is nog het probleem als iemand met een gelijkaardig probleem schepen kan worden in de grootste stad van Vlaanderen?
Mannaert werd daarom echter ‘slechts’ technisch directeur. Vraag is waarom zo’n probleem anders zou zijn voor de CEO dan voor een technisch directeur. Die laatste positie is eigenlijk belangrijker voor ons voetbal en betekent meer visibiliteit. Als hij TD kon zijn, dan ook CEO.
Een betere kandidaat voor die laatste functie is er wellicht niet in het land. Ook al heeft hij zijn gebreken. Mannaert leidde Zulte-Waregem en vooral Club Brugge. Samen met Bart Verhaeghe maakte hij van blauw-zwart de eerste club van het land. Mannaert zetelde ook al in de Raad van bestuur van de Pro League.
De ex-speler van onder andere Eendracht Aalst zou slechts een korte inwerkperiode nodig hebben. Met Simon Mignolet, tot een half jaar geleden speler en drie jaar geleden Rode Duivel, zit er al iemand in Tubeke die de huidige rol van Mannaert kan overnemen. Vooral omdat Mannaert ongetwijfeld het sportieve luik in de gaten zal blijven houden. Ja, hij controleert graag alles.
En nu ik toch bezig ben: dit opent misschien de poort voor Jan Vertonghen, die deze zomer al stage liep in het bondsgebouw, om de taken van Mignolet over te nemen. De ex-voetballers hebben de media al overgenomen, waarom dan ook en vooral de bond niet?
Hallucinant
Als de borstel door het bondsgebouw gaat, moet echter ook de vraag worden gesteld wat Pascale Van Damme daar nog zit te doen. Bondsvoorzitter is vooral een ceremoniële functie geworden, maar het mag hoe dan ook iets meer zijn. Zelfs in die rol stelde ze zwaar teleur. Dat ze als een brave poedel naast Infantino ging zitten bij het WK-duel tussen Amerika en België, nadat de Fifa-voorzitter zijn maatje Donald Trump een pleziertje had gedaan door de rode kaart van spits Balogun weg te toveren, blijft hallucinant.
Van Damme heeft zich wel bijzonder clever binnen gewerkt bij de Fifa. Zij is een van de 37 leden van de Fifa Council, het hoogste gezagsorgaan van Fifa, dat de voorbije maanden uitblonk in afwezigheid. Volgens sommigen zit ze er als excuustruus en om Lise Klaveness (de Noorse bondsvoorzitster en ex-international, die Infantino geregeld op stang jaagt) buiten te houden. Kortom, een echte vrouw met ballen.
Bijten
Na wat er gebeurde rond Balogun en de poging van Infantino om de commerciële rechten van het WK te verpatsen aan de broer van de schoonzoon van Trump had Van Damme, en de rest van de Fifa Council, moeten opstappen. Wie wil in een bestuur zetelen waarvan de voorzitter de inboedel wil verkopen zonder zijn bestuursleden op de hoogte te brengen? Maar voor 250.000 dollar per jaar – dat is de vergoeding voor Council-leden die enkele keren per jaar een vergadering moeten bijwonen en daar komen bijvoorbeeld tijdens een WK nog riante dagvergoedingen bij – bijt je al eens op je tanden. Dat is dus niet het geval bij een roddelende CEO.
