Op 20 september is het zeven jaar geleden dat wielrenner Frans Van Looy uit het leven stapte. Dat tragische overlijden wordt de dag voordien herdacht.
Heel gebruikelijk is het niet dat sporters zeven jaar na hun dood nog een eerbetoon krijgen. Maar Frans Van Looy wordt in het Antwerpse niet vergeten. Onder impuls van zijn broer Fons wordt op 19 september het ‘Frans van Looy-pad’ geopend. Eerst rijdt een groep fietsers – vertrek om 13 uur – een tocht van 80 kilometer. En om 14.30 uur vertrekt een groep wandelaars voor een trip rond het Fort van Merksem.
Ook de legendarische hoeve ‘de boerenschuur’ kan voor een laatste keer worden bezocht. Daar werd Frans Van Looy geboren. Naast dit gebouw is er een fototentoonstelling over de carrière van Frans. De hoeve, die uit de zeventiende eeuw dateert, werd meer dan 200 jaar door de familie Van Looy bewoond. Het is op die locatie dat het ‘Frans Van Looy-pad’ wordt geopend. Na al die activiteiten is er een groot feest. De opbrengst van deze ‘Memorial Frans Van Looy’ gaat naar een goed doel.
Aanslepend dispuut
Dat Frans Van Looy een einde maakte aan zijn leven, sloeg in het wielermilieu in als een bom. De nieuwe eigenaar van de hoeve, het agentschap Wegen en Verkeer, verklaarde de boerderij onbewoonbaar. Met die beslissing had Frans het bijzonder moeilijk. Dit dispuut werd nooit opgelost en Frans Van Looy zou uit zijn geboortehuis worden gezet. Die ouderlijke hoeve was voor Frans heel belangrijk. Reeds als renner vond hij er een rustpunt, tussen de dieren.
Frans Van Looy was een opmerkelijk figuur in het peloton. Hij had veel kwaliteiten, maar genoot ook van de geneugten van het leven. Hij was een rasechte spurter! Zo klopte hij Patrick Sercu en Freddy Maertens meer dan eens …
Een klassieker won hij nooit, daarvoor kwam hij net iets te kort. In de herfst van zijn carrière werd Frans Van Looy door de ploeg van Europ-Decor aangetrokken als wegkapitein. Naargelang de wedstrijdomstandigheden kon hij ook als wisselkopman naar voren worden geschoven.
Na het seizoen bij Europ-Decor zou hij effectief zijn fiets opbergen. Dat Frans Van Looy later nog veertien jaar zou fungeren als een van de ploegleiders van het Duitse Telekom, aan de zijde van Walter Godefroot, bewijst alleen maar dat hij een fantastische groepsleider was. Hij werd door de renners bijzonder geapprecieerd!
Frans Van Looy was iemand die het leven langs de zonnige kant bekeek. Hij zag er goed uit en had charisma. Journalisten toefden graag in zijn gezelschap, want Van Looy was een vlotte en aangename prater, maar ook iemand die altijd voor zijn mening uitkwam. Zo heeft Frans Van Looy het nooit verheeld dat hij het niet kon opbrengen om een heel seizoen alleen maar aan de fiets te denken.
Als Frans Van Looy zich goed voelde, kon hij iedereen in de spurt verslaan. Hij deed het af en toe, maar nooit in de topwedstrijden. Wel won hij drie keer de Sluitingsprijs in Putte-Kapellen en staat er onder meer ook een ritzege in de Dauphiné Libéré op zijn palmares. Ook Nokere koerse won hij, de Schaal Sels en nog zo veel andere wedstrijden. In een bepaald jaar won hij het grootste aantal wedstrijden. Als liefhebber werd hij onder meer aangeduid om deel te nemen aan de olympische spelen in München. In de klassiekers speelde Van Looy nooit echt mee, alleen in 1975 werd hij eens tweede in Parijs-Tours, na Freddy Maertens. Dat Frans Van Looy in het peloton respect genoot, bleek niettemin toen hij in 1977 door Eddy Merckx naar Molteni werd gehaald.
Toch bleef Frans Van Looy vrijwel heel zijn carrière een renner in de schaduw. En daar voelde hij zich niet slecht bij. Eigenlijk wilde hij niet per se in de spotlights staan. Maar hij was wel heel sociaal en zetelde namens de toenmalige CVP een tijdje in de gemeenteraad van Merksem.
Een petitie
Na zijn actieve carrière was Frans Van Looy chauffeur van de toenmalige premier Yves Leterme. Toen diens partij niet herverkozen werd, verloor hij zijn job. Frans keerde terug naar de ouderlijke hoeve.
Tot hij daar zou moeten vertrekken, een petitie van meer dan 3000 Merksemnaren ten spijt. Hij zag het absoluut niet zitten om te verhuizen. Hij was toen 69 jaar. In zijn afscheidsbrief stond: ‘Ik heb kunnen leven zoals ik wil en nu dit niet meer mogelijk is, neem ik afscheid zoals ik wil.’
Met de inhuldiging van een fietspad dat zijn naam draagt, krijgt Frans Van Looy nu een blijvende plek in Merksem.
