Wie wordt wereldkampioen?
Spanje. Hoewel Frankrijk tot aan de halve finale de best voetballende ploeg was op het WK, met offensief en frivool voetbal, groeide Spanje, dat met een 0-0 gelijkspel aan het toernooi begon. Niet met sprankelend voetbal, maar met een sterke collectieve prestatie in de halve finale tegen Franrijk. Opvallend is de samenhorigheid op het veld terwijl de selectie bestaat uit spelers uit veertien verschillende clubs.
De mooiste goal
Aanvankelijk twijfelde ik tussen de pegel van Sidny Lopes Cabral waarmee hij Kaapverdië in de wedstrijd tegen Argentinië op 2-2 bracht. Een magistrale bal precies in de juiste kruising. Heel anders maar even mooi was het doelpunt van Ismaila Sarr in de wedstrijd van Senegal tegen de Rode Duivels. Een schitterende voorzet van Moussa Niakhaté en dan Sarr die tussen twee verdedigers de bal met de borst controleert en dan koelbloedig en staalhard binnen knalt. Maar uiteindelijk is het mooiste doelpunt dat van Julián Alvarez in de kwartfinale tussen Argentinië en Zwitserland. Een fantastische trap, een goal als kunstwerk.
MVP
Michael Olise, ook al kende hij in de halve finale een offday. Een geniale voetballer die in de schaduw van Mpappé bleef maar zijn kwaliteiten in dienst van de ploeg stelt. Olise heeft de afgelopen twee seizoenen bij Bayern München onder Vincent Kompany gewerkt. Dat is er aan te zien.
Beste keeper
Thibaut Courtois. Hij zorgde er met twee weergaloze reddingen tegen Egypte voor dat de eerste wedstijd van de Rode Duives niet op een fiasco uitdraaide. En hij pakte ook uit met een fantastische save tegen Iran. Zonder Courtois haalt België de tweede ronde niet. Maar hij maakt natuurlijk deel uit van de ploeg.
Beste coach
Didier Deschamps verdient lof voor de manier waarop hij van al die vedetten een geheel maakte, maar de beste coach is Luis de la Fuente. Hij is de architect van deze generatie en gaat op een haast vaderlijke manier met zijn spelers om. De la Fuente moderniseerde het tiki-taka met een meer verticale invulling. Al blijft het voetbal van Spanje ook onder zijn leiding herkenbaar: een stevige defensieve organisatie en geduldig zoekend naar openingen en ruimte.
Leukste ploeg
Noorwegen. Niet alleen door de manier waarop ze de supporters bespelen, maar ook door het voetbal dat bij momenten, maar niet altijd, wordt gebracht. Voorbij is de tijd dat Noorwegen, dat voor het WK de kwalificatiegroep domineerde, bestond uit boomlange verdedigers die alleen maar goed zijn in het wegkoppen van de bal. Het had nu de halve finale moeten en kunnen halen. De ploeg is duidelijk in volle opbouw. Aan de hand van bondscoach Stale Solbakken, die zijn spelers bij al zijn beslissingen nauw betrekt.
Mooiste shirts
Argentinië. Ik heb het voor iconische shirts het blauw-wit gestreept van Argentinië draagt al lang mijn voorkeur weg. Er gaat iets dreigends van uit.
Dieptepunt WK
Op sportief vlak: het ruwe, destructieve, provocatieve en schandelijke spel van Paraguay. Met een verdediging van gewapend beton en duels waarin er vaak over de grens wordt gegaan. Wedstijden met Paraguay zijn gevechten, een bron van irritatie. Naast het veld: de manier waarop Ronald Koeman na de uitschakeling door Marokko op de persconferentie door de Nederlandse media werd geëxecuteerd. Natuurlijk had Koeman met zijn angstige manier van voetballen een fout gemaakt, maar om iemand met zo’n staat van dienst zo af te branden, dat was ontluisterend om zien. Zelfs de vaak giftige journalisten van Bild Zeitung waren na de eliminatie van Duitsland in vergelijking daarmee brave koorknapen.
Hoogtepunt WK
Heel algemeen: de beleving die er rond de meeste wedstrijden hing. Geen hooliganisme, geen incidenten, maar supporters die vrijheid en blijheid uitstraalden. Er was wel het gejoel telkens toen het volkslied van Iran weerklonk, maar dat was in het huidige politiek klimaat te verwachten. Filip Joos maakte er terecht een opmerking over waarvoor hij door de VRT onbegrijpelijk op de vingers werd getikt. Misschien prefereerden ze wat er vorig jaar tijdens de Ronde van Spanje te horen viel. Toen pro-Palestijnse demonstranten tegen de aanwezigheid van een Israëlische ploeg de weg blokkeerden, jammerden commentator Renaat Schotte en analist José De Cauwer dat de renners toch hun werk moesten kunnen doen.
Schande van het WK
Uiteraard de manier waarop de rode kaart van de Amerikaanse spits Falorin Balogun voor de wedstrijd tegen België werd teruggedraaid. Het wierp een smet op dit toernooi. Dat Donald Trump nadien zei dat dit gebeurde na een telefoontje van hem aar Gianni Infantino en de FIFA-voorzitter dat ontkende, was wel heel erg pijnlijk. Intussen kent iedereen Balogun. Terwijl het hier niet om een wereldvoetballer maar om de spits van Monaco gaat.
Griezel van het WK
Gianni Infantino. Die heeft een olifantenhuid en zat ook na deze tussenkomst glimlachend op de tribune, ook al ligt hij constant onder vuur en hangt er rond zijn federatie een geur van belangenvermenging. Maar of hij die affaire zal overleven? Of veegt iedereen dat snel weer onder het stof en krijgt Infantino de kans op het volgende WK het aantal ploegen van 48 naar 64 op te trekken.
Organisatie van het WK
Er waren een paar ergernissen, het trainingsveld van de Rode Duivels in Los Angeles of het hotel van de Noren, maar binnen het toernooi lijken me dat niet meer dan voetnoten. Dat de spelers van Iran na iedere wedstrijd meteen de Verenigde Staten moesten verlaten was pijnlijk, maar je wist vooraf dat dit kadert in de richtlijnen die van hogerhand zijn uitgevaardigd. Al leken de spelers wel terroristen, terwijl ze zich openlijk van het regime in Iran hebben gedistantieerd.
