‘Football 1-Thugs (tuig) 0’. Kernachtiger en correcter kon de kop in de Engelse Telegraph niet zijn. Het is de perfecte samenvatting van de finale van het 23ste WK. Fifa-voorzitter Gianni Infantino en scheidsrechtersbaas Pierluigi Collina zijn verantwoordelijk voor het ontsporen van deze World Cup. Vuilnisman …
Excuus mensen dat ik er niet kan over ophouden. Ik ben dan ook boos, nee woest. Op al wie het mooiste spel op aarde aan het verkloten is. En er dan ook nog eens zijn zakken mee vult. De hoofdschuldigen zijn niet de Argentijnse voetballers die weigerden te voetballen en begonnen te vechten nadat ze verloren hadden. Zij zijn het resultaat van een bedenkelijke maatschappijvisie. Van een land dat geregeerd wordt door een kettingzaag, waar valsspelen tot kunst is verheven. Helaas niet alleen in het voetbal. Het Argentijnse voetbal heeft zelf ook een lange traditie van negativisme, maar wordt ook hier door sommigen – zelfs in de media – verheerlijkt.
Dit soort voetbal zou door de voetbalbonzen moeten bestreden worden, maar kreeg in de VS een vrijgeleide tot in de slotminuten van de finale. Als de scheidsrechters hun werk hadden gedaan, was de Albiceleste nooit zo ver geraakt. Het ronduit negatieve voetbal overleefde tegelijk slechts dankzij het genie van de 39-jarige Lionel Messi, die zijn ploeg enkele keren in zijn eentje over de streep trok maar er in de belangrijkste wedstrijd in vier jaar voor spek en bonen bijliep.
Hoe jammer dat de beste voetballer aller tijden omringd werd door schoppers en kloppers. Argentinië was een ploeg waar alle middelen goed voor waren om te winnen. Uiteindelijk won het land van president Javier Milei desondanks niet en dropen de Argentijnen overladen door schande af.
Schandvlek
Argentinië heeft het niet gehaald met zijn gangstervoetbal, maar dat was niet te danken aan de Fifa. Van in de groepsfase kreeg de net onttroonde wereldkampioen de medewerking van de arbitrage. Tegen Kaapverdië, Oostenrijk, Egypte, Zwitserland en Engeland was er hulp van de ‘unparteiische’ nodig om door te gaan.
Ook in de finale verzuimde de arbitrage zijn plicht te doen. De Sloveen Slavko Vincic had al eerder gele kaarten moeten uitdelen, waardoor de hemelsblauwen zich verplicht hadden gevoeld om aan voetballen te gaan denken. Tijdens de reguliere speeltijd werd een Spaans doelpunt om volstrekt onduidelijke redenen afgekeurd. Er volgde niet eens een VAR-check. Gelukkig voor Fifa won de enige ploeg die verdiende te winnen, anders was de schandvlek voor het voetbal niet te overzien geweest. In de 22ste finale van het 23steWK (in 1950 was er geen finale) konden de gangsters op voetbalnoppen alweer hun diepste lusten botvieren. Voetballend kwamen ze er niet aan te pas, maar achteraf stonden ze al knokkend wel hun mannetje.
Waarom ze boos waren mag Joost weten. Op de laatste 25 minuten tegen Engeland na weigerde het team van bondscoach Scaloni te voetballen. In de finale deden ze niets, maar dan ook compleet niets, waardoor ze de match hadden kunnen winnen. Na 90 minuten een ‘goal expectancy’ van nul. Nul! Eén schot op doel in 120 minuten + toegevoegde tijd. Niet één bal tussen de doelpalen. Maar er werd wel gebikkeld. En hoe. Sommige mensen (ook in mijn vak helaas) vinden dat geweldig, maar het is een regelrechte schande.
De scheidsrechters hadden het wangedrag van de Albiceleste van meet af aan moeten bestraffen. Gewoon de regels toepassen. Niets meer, niets minder. Maar Collina wil niet dat het spel onderbroken wordt door voor overtredingen te fluiten. Het spel moet lekker lopen. Het resultaat is echter dat er op die manier niet gevoetbald kan worden. En dat de vernietigers van het voetbal triomferen. Alleen als er, zoals gisteravond, een superieur team tegenover staat, kan het goedkomen.
Kaakslag
We kunnen alleen hopen dat in alle landen de scheidsrechtersbazen en de arbiters na deze kaakslag voor het voetbal begrijpen dat het anders moet. Er bestaat geen reglement dat verbiedt om al vroeg in een match een gele of zelfs een rode prent te trekken. Het niet doen, is de spelers de indruk geven dat ze een vrijgeleide krijgen om er op los te schoppen of bonken. En zondagavond is in New York/New Yersey gebleken dat het tuig dat niet eens waardeert en het voetbal achteraf nog meer in diskrediet brengt. Don’t cry for me, Argentina.
