De Tour staat bol van de memorabele verhalen. Elke dag brengt De Witte Duivel een anekdote uit die rijke geschiedenis, letterlijk uit de buik van de Tour. Al dan niet gerelateerd aan de etappe van de dag.
Donderdag 16 juli, Nevers-Magny-Cours – Chalon-sur-Saône, 179,1 kilometer
DE BUFFEL DIE ZIJN HANDEN NIET KON THUISHOUDEN
Opnieuw een etappe voor sprinters. Net voor de strijd in het gebergte losbarst, telt deze etappe slechts 1500 hoogtemeters. Het parcours van de Tour, met het absolute zwaartepunt in de laatste week, is niet gelijkmatig verdeeld.
Massaspurten blijven gevaarlijke ondernemingen. Het komt eropaan goed positie te kiezen en het verstand op nul te zetten. En midden het gewriemel overeind te blijven. In de geschiedenis van de Tour was Djamoldin Abdoujaparov een van de meest gevreesde sprinters. Omwille van zijn buffelachtige manier van sprinten. Er bestonden geen grenzen voor deze Oezbeekse krachtpatser, die telkens weer als een meedogenloze kamikaze naar voren schoot, trekkend, sleurend en smijtend. Hij kon zijn handen niet thuis houden. Abdoe, zoals hij omwille van zijn lange naam werd genoemd, was een vat buskruit. Met zijn granieten kop en constant vuur spuwende ogen zag hij eruit als een onbehouwen krijger. Hij ging er prat op in een spurt nooit naar de rem te hebben gegrepen. Abdoujaparov bouwde een pantser rond zich; slechts weinigen konden tot hem doordringen.
De Oezbeek, die als amateur nog de Vredeskoers had gewonnen en in 1990 prof werd na de val van de Berlijnse Muur, won zowel het puntenklassement in de Tour, Giro als Vuelta. De groene trui in de Ronde van Frankrijk veroverde hij zelfs drie keer, in 1991, 1993 en 1994. Roekeloos was de schots en scheef op de fiets zittende Abdou vooral in de Tour. Hij won negen ritten, maar talrijk waren ook de spurten waarin er rond hem spectaculaire valpartijen plaatsvonden. Geregeld knalde hij ook zelf tegen het asfalt. Zoals tijdens de laatste rit van de Tour 1991, toen hij, het groen stevig om de lenden, uit het peloton wegkatapulteerde en langs de rand van de weg een reclamebord raakte. Hij werd groggy op de fiets gezet en over de streep geduwd. Zijn huldiging als winnaar van het puntenklassement zou pas drie maanden later plaatsvinden, op de persvoorstelling van de Ronde van Frankrijk 1992. In grote klassiekers speelde de spurter nooit een rol, een vierde plaats in Milaan-Sanremo 1991 buiten beschouwing gelaten. Hij won dat jaar wel Gent-Wevelgem.
In wezen was Abdoujaparov een bezoedelde kampioen. Al bij de amateurs werd hij betrapt op het gebruik van efedrine en hij begon zijn profcarrière met een halfjaar schorsing. Tijdens zijn laatste Tour, toen de Oezbeek voor Lotto uitkwam, werd hij opnieuw positief bevonden en voor een jaar geschorst. Hij zou nooit meer in het peloton terugkeren.
