De WK-finale, exact een week terug. Het lijkt al een eeuwigheid geleden. Was dit een goed toernooi? Voetbaltechnisch zeker niet zo slecht als Italia ’90, maar beslist ook niet zo leuk als Frankrijk ’98 of Zuid-Afrika 2010, Brazilië 2014 en Rusland 2018. Ook Qatar 2022 leverde meer plezier, op voorwaarde dat je het lot van duizenden migrantenarbeiders vergat. En moeten we dit WK niet rangschikken in het rijtje van Italië 1934 en Argentinië 1978?
De finale van de wereldbeker ligt een week achter ons. Argentinië-Spanje was een teleurstellend duel. Gelukkig met de terechte winnaar. Anders was het gevoel achteraf echt ‘kut’ geweest. Spanje heeft het toernooi enigszins gered.
De beelden die het langst blijven hangen zijn helaas die van Trump die net niet van het podium moest getakeld worden en van de vechtpartijen achteraf. Het zou onbegrijpelijk zijn als Fifa niet drie, vier Argentijnse spelers voor een aantal partijen schorst. Reken er echter niet op.
Je begrijpt niet dat miljoenen Argentijnen vragen om de eindstrijd tegen Spanje over te spelen. Vanwege de arbitrage, terwijl het enige dat je de Sloveense ref kan verwijten is dat hij een terecht doelpunt van La Roja in de reguliere speeltijd afkeurde. Er hadden nooit verlengingen mogen komen. Hoe word je zo kleurenblind?
Het kan echter altijd erger. Dit was niet de brutaalste finale ooit. De Ier Miguel Delaney (The Independent), momenteel wellicht de beste voetbaljournalist van de wereld, refereerde daarvoor aan zijn eerste finale: 2010, naar Soccer City in Soweto. De eerste finale van Spanje, tegen Nederland. Vijf gele kaarten voor Spanje, tien voor Nederland. Waarbij twee voor John Heitinga. Terwijl scheidsrechter Howard Webb zich achteraf verontschuldigde omdat hij te mild was geweest. Nigel de Jong had altijd een rode kaart moeten krijgen.
Die De Jong is momenteel overigens de technisch directeur van de KNVB. De Vincent Mannaert van Oranje. Blijkbaar stond zijn maatje op het midenveld, Mark van Bommel, een van de tien gele kaarten in die WK-finale, op het lijstje van mogelijke opvolgers van Ronald Koeman. Maar na Arne Slot, Erik ten Hag en Peter Bosz. Maar dat tussen haakjes.
MBS
De groepsfase in Mexico, Canada en de VS leverde lekkerder voetbal op dan de ko-fase, maar misschien leeft dat idee vooral omdat het al zo lang geleden lijkt. Alsof het een ander evenement was. Dit WK past na de tussenkomst van Donald Trump in de affaire-Balogun toch een beetje in het rijtje met 1934, toen Mussolini de scheidsrechters voor de matchen van Italië zou aangeduid hebben, en 1978, toen generaal Videla een vrachtschip vol graan naar Peru zou gestuurd hebben om zijn Argentinië voldoende te laten scoren en naar de volgende ronde te loodsen.
Balogun valt niet te benijden. Hem treft geen schuld, maar hij gaat die rode kaart die utgewist werd nog jaren meedragen. Het is dan ook een van de belangrijkste feiten uit de recente voetbalgeschiedenis. Een rode lijn overschreden voor Uefa, maar eigenlijk nog veel meer. Als de baas van het wereldvoetbal de regels van fair play onderuithaalt, blijft er eigenlijk niets meer over. Je haalt de bodem onder de sport uit.
Dit toernooi duurde te lang en van een aantal collega’s die ter plekke waren, begreep ik dat het WK vooral eenheid van plaats miste. Er waren te veel speelsteden, waardoor iedereen te veel onderweg was, en in een aantal van die steden leefde het WK niet voldoende. Al had dat misschien ook te maken met de ploegen die er aantraden.
Dit voorspelt een en ander voor wat er te komen staat. Het volgende WK wordt in Argentinië, Paraguay, Uruguay, Marokko, Portugal en Spanje afgewerkt: zes landen, drie continenten. Spanje en Marokko bikkelen nog om de finale. Drie continenten om er voor te zorgen dat voor het WK 2034 Azië weer aan de beurt is. Zo kan Gianni Infantino in de prijzen vallen bij de vreselijke MBS (Mohamed bin Salman), de kroonprins van Saudi-Arabië.
Zo goed als zeker is al dat we van 48 naar 64 deelnemers gaan. Nog meer geld voor Fifa en de Zuid-Amerikanen staan al te springen. Op deze manier kunnen de groepen met de drie Zuid-Amerikaanse landen volledig op dat continent afgewerkt worden. Meer WK-wedstrijden dus maar ook drie thuismatchen voor Argentinië, Paraguay en Uruguay.
64 deelnemers betekent zestien poules en dus ook zestien reekshoofden. Vijf daarvan gaan naar de vijf organiserende bonden. Dus is het zaak in de top-11 van de Fifa Ranking te blijven. Eigenlijk de top-15, want Spanje, Portugal, Marokko en Argentinië zullen daar ook toe behoren. Absoluut geen onmogelijke opdracht, tenzij je er in de Nations League met je pet naar gooit. Reekshoofd wordt echter veel belangrijker dan dit jaar, omdat slechts twee teams per goep doorgaan.
En omdat je dan niet naar Zuid-Amerika moet. Je mag er immers niet aan denken dat je als niet-reekshoofd in één van de groepen met de drie organiserende Zuid-Amerikaanse ploegen terechtkomt. Het uurverschil tussen de west- en oostkust van Noord-Amerika bedraagt drie uur. Wie in Buenos Aires, Asuncion of Montevideo moet voetballen, wacht na de poules zes uur tijdverschil. Hoe moet je dat tijdens zo’n toernooi overbruggen? Problemen waar de Fifa uiteraard niet van wakker ligt.
Liefde
We moeten hoe dan ook blijven hopen dat er in het hoofdkwartier in Zürich eindelijk iets beweegt. De kans is klein, want de meeste bobo’s denken alleen in dollars of Zwitserse franken. En toch, er borrelt steeds meer protest op tegen het megalomane beleid van Infantino. De Raad van Europa roerde zich de voorbije week. De Group of Copenhagen had het over mogelijke matchfixing.
En dan is er nog de hoop van iedereen die het echt goed meent met het mooiste spel op aarde: Lise Klaveness. De Noorse bondsvoorzitster wil de schande van de affaire-Balogun niet met de mantel der liefde bedekken. Zij doet wat haar Belgische collega had moeten doen. Zolang er mensen als Klaveness in het voetbal zitten, is er hoop op betere tijden voor het voetbal.
