Het WK 2026, het grootste en langste ooit, begon heel vrolijk en kleurrijk met succesjes voor kleine voetballanden als Curaçao en Kaapverdië, maar eindigde met een massale vechtpartij waarin een hoofdrol was weggelegd voor de onttroonde wereldkampioenen. Gianni Infantino en Donald Trump mogen de hand in eigen boezem steken. Zij kregen wat ze vroegen.
Argentinië had gracieus afstand kunnen doen van zijn wereldkroon en Lionel Messi een waardig orgelpunt van zijn geweldige carrière kunnen bezorgen. Helaas, het koos – 44 jaar na de Falkland-oorlog – voor een potje oorlog. Tijdens de finale leken alle middelen goed om Spanje van een dik verdiend doelpunt te houden, maar na afloop liep het pas echt uit de hand. De Argentijnen gingen als slechte verliezers nu echt aan het vechten. Paredes kreeg nog een rode kaart, waarmee hij de zevende speler is die uitgesloten wordt bij een WK-finale. De vierde Argentijn. Say no more …
Je kan het intensiteit of grinta noemen, maar een nachtelijke dopingcontrole drong zich meer op bij de jongens van de Albiceleste dan bij de Tour-tenoren. Hoe kan je je zo ‘crapuleus’ gedragen na een wedstrijd die je verloren hebt omdat je niet één schot tussen de palen kreeg.
Echt verrassend was het helaas echter niet. De Argentijnen hebben al decennia een kwalijke reputatie. Tijdens het WK van 1966 liep het duel tussen thuisland Engeland en Argentinië uit de hand. De Argentijnse aanvoerder Rattin, die tijdens dit WK overleed, weigerde het veld te verlaten en droop pas na zo’n tien minuten af. De Engelse bondscoach Alf Ramsey noemde de Argentijnen achteraf ‘animals’ (beesten). Bij hun terugkeer verwelkomde president-generaal Juan Carlos Ongania de spelers als ‘de morele winnaars’.
Ontluisterend
De schuld voor het ontluisterend einde van het 23ste WK ligt niet alleen bij de Argentijnen, maar ook bij Fifa-voorzitter Infantino en zelfs bij Donald Trump. Fifa verzuimde tijdens de halve finale tegen Engeland aan de noodrem te trekken en wekte – ook bij de Albiceleste – het vermoeden dat hen alles toegestaan werd om hun wereldtitel te verlengen.
Toen ze zich al schoppend (eerste helft) en voetballend (laatste 25 minuten) plaatsten, hadden ze helemaal het gevoel dat hun alles toegestaan was. Met als resultaat dat ze op het veld met een politieke boodschap over de Falkland-eilanden paradeerden. Infantino was er als de kippen bij om te zeggen dat een sanctie voor na het WK was en Trump moeide zich ook door het standpunt van de guerrillero’s op voetbalnoppen te ondersteunen. Plots was hij een verdediger van sporters die een politiek statement wilden maken. De voorbije jaren vervloekte hij de spelers uit het American football die ‘de knie maakten’ uit protest tegen het politiegeweld tegenover Afro-Amerikanen in de VS.
Blauwblauw
Het resultaat was een ontluisterend einde van een WK dat prettig begon, te lang duurde en finaal dramatisch uit de klauwen liep. Ja, het mag en moet Infantino aangerekend worden. De Uefa mag dit niet blauwblauw laten. De Europese voetbalbonden moeten een einde maken aan zijn bewind. Het voetbal liep in de VS te veel blauwe plekken op.
Infantino waant zich al herkozen nu hij een fortuin kan verdelen, maar hij zou zich kunnen vergissen. Van nu af heeft Europa de touwtjes vier jaar lang in handen. Het WK 2030 wordt in Uruguay, Argentinië, Paraguay (de openingsmatchen) en Marokko georganiseerd, maar vooral in Portugal en Spanje. Europa kan zijn eisen stellen. Donald Trump heeft niets meer in de pap te brokkelen.
Rust
En achteraf een detail, maar het reglement is het reglement. De rust mag maximaal 15 minuten duren. Geen 27 en 23 seconden, zoals tijdens de finale. Wie zijn eigen reglement met voeten treedt, moet aftreden.
