Een finale Argentinië-Spanje. De regerende wereldkampioen tegen de huidige Europese kampioen. ‘The unbeatables’ (Spanje 37 interlands op rij ongeslagen) tegen ‘the untouchables’, zoals The Guardian schreef. Lionel Messi tegen Lamine Yamal. De tweede kroon voor ‘Leo’ of de definitieve machtsoverdracht?
Laat ons rustig beginnen. Dit is ook een wedstrijd tussen twee ploegen die er in 90 minuten niet in slaagden om te winnen tegen … debutant Kaapverdië, de eilandengroep met zo’n half miljoen inwoners. Een duel tussen twee coaches die samen goed zijn voor elf wedstrijden op het hoogste clubniveau.
Vijftien jaar terug was Luis de la Fuente een tijdje de trainer van het bescheiden Alaves. Toen hij al vrij snel (na elf matchen) ontslagen werd, verstuurde hij de ene sollicitatiebrief na de andere. Zonder succes. Achttien maanden zat hij zonder werk. Tot hij in de krant een advertentie vond voor Spaans jeugdcoach. De la Fuente won het EK -19, het EK -21, zilver op de Olympische Spelen en werd Europees kampioen bij de grote jongens in 2024.
Lionel Scaloni had tenminste een reputatie als speler. Hij speelde zeven interlands en zat in de Argentijnse selectie voor het WK 2006. Zijn palmares als trainer is allesbehalve indrukwekkend. Assistent bij Sevilla en assistent-bondscoach van Argentinië. Nadien leidde hij de Albiceleste -20 en in 2022 werd hij met het A-team wereldkampioen.
Scepter
Het lot van Argentinië en Spanje ligt echter in eerste instantie in handen van Lionel Messi en Lamine Yamal. De ene 39, de andere net 19. In 2007 kwamen ze elkaar eens tegen in Barcelona. Lamine was vijf maanden oud. Nu staan ze tegenover elkaar in een duel met grote symbolische waarde. Staat de kleine Argentijn na twintig jaar zijn scepter af?
Mogelijk het einde van een tijdperk. Ook voor mij. Ik trok in 2005 naar het WK -20 in Nederland om een nieuw fenomeen aan het werk te zien: de nieuwe Maradona, Lionel Messi. Hij werd topschutter en tot beste speler verkozen. Twee jaar later was ik weer bij onze noorderburen voor het EK -20: voor onze nieuwe generatie met Thomas Vermaelen, Nicolas Lombaerts, Jan Vertonghen, Sebastien Pocognoli, Anthony Vandenborre, Axel Witsel, Marouane Fellaini, Radja Nainggolan, Kevin Mirallas en Tom De Sutter. De basis van wat later de Gouden generatie zou worden.
Behalve Witsel zijn ze allemaal al een tijdje gestopt. De iets oudere Messi voetbalt nog steeds. Met acht treffers wordt hij wellicht minstens gedeeld topschutter van dit WK en hier en daar wordt zijn naam genoemd als grootste kandidaat voor de Ballon d’Or. Het zou zijn negende (!) zijn. De laatste dateert van 2023, want Messi speelt al een tijdje in de MLS, de Amerikaanse veteranencompetitie.
Prinses Messi
De Argentijn zal zondagavond op wandel gaan in New York en hoopt er met een vierde trofee voor zijn land te vertrekken. De tweede voor hemzelf. Iets waar zelfs Diego Maradona niet in slaagde. Het zou hem definitief kronen tot de beste voetballer aller tijden.
De belangrijkste man om hem te onttronen, is … een jongen. Ook iemand uit Barcelona, met buitenlandse roots. Maar wel een Spanjaard: Lamine Yamal, 19 sinds vorige week, met al een Europese titel op zijn palmares. De echte Yamal kregen we in de VS nog niet te zien. Hij is pas hersteld van een blessure, maar kan ieder moment zijn scherpte terugwinnen.
Het publiek in het Metlife Stadium staat wellicht aan de kant van Messi. Hij is een van de weinige voetballers die de Amerikanen kennen. Of is ook bij hen de stemming omgeslagen? Het hoog aangeschreven magazine Forbes vatte het gevoel als volgt samen: titel, ‘de prinses van de Fifa’; onderkop, ‘Why some accuse Fifa of Favoring Messi in World Cup’ (waarom sommigen Fifa ervan beschuldigen Messi te bevoordelen op het WK).
Dat zou niet alleen door de scheidsrechters gebeuren (zie zondag WK-bilan arbitrage), maar ook door Fifa zelf. Britse politici eisten een schorsing van de Argentijnse spelers die na afloop van de uitschakeling van Engeland met de boodschap ‘de Falkland-eilanden zijn Argentijns’ over het veld zeulden.
Schapen
Om te beginnen zijn Las Malvinas (de Spaanse naam) nooit Argentijns geweest. De eerste Britten landden er al in 1692 en de eilanden zijn al sinds 1833 een Britse nederzetting, waar meer schapen dan mensen leven. In 1982 probeerden de Argentijnen gewapenderhand de eilanden over te nemen, maar werden in de pan gehakt. In 2013 werd een referendum gehouden over de toekomst: 99,8 % van de bevolking stemde voor Brits bestuur, drie eilandbewoners gingen voor onafhankelijkheid.
Toen de Zuid-Koreaan Park Jung-woo in 2012, met een bord met de boodschap ‘Dokdo is ons grondgebied’ naar een overwinning tegen Japan verwees, werd hij prompt voor twee wedstrijden geschorst. In 2016 kreeg Engeland een boete omdat de spelers ‘poppies’ (klaprozen) op hun shirt droegen, een onschuldige verwijzing naar WO I. De Spanjaarden Rodri en Morata stonden één match aan de kant omdat ze na een interland buiten het stadion ‘Gibraltar is Spaans’ zongen. Haïti mocht op dit WK geen shirts dragen die verwezen naar de eigen onafhankelijkheid. Zelfs politieke boodschappen via een armband (zoals de onschuldige regenboogband) zijn verboden.
Fifa wil absoluut niet dat politiek en voetbal worden gemengd. De Argentijnse spelers zullen gestraft worden … na het WK. De meesten voetballen echter in Engeland en er zijn al politici die oproepen om hun werkvergunning in te trekken. Wat hebben die voetballers eraan dat Gibraltar Spaans of de Malvinas Argentijns zijn?
Vreemde keuze
Het wordt zondag ook alweer uitkijken naar de scheidsrechter. De Sloveen Slavko Vincic is alvast een vreemde keuze. Een finale tussen een Europees en Zuid-Amerikaans land gaat in principe naar een ref van een ander continent. In eerste instantie werd dan ook een Marokkaan genoemd.
Vinkic floot onder andere de kwartfinale tussen België en Italië op Euro 2020. Twee jaar terug leidde hij de finale van de Europa League tussen Rangers en Eintracht Frankfurt. Vorig jaar werd hij geselecteerd voor de Club World Cup en deelde in het duel tussen River Plate (Argentinië) en Monterrey negen gele en één rode kaart uit. Zijn voorbije seizoen wordt door sommigen vrij dramatisch genoemd. In de halve finale van de Nations League tussen Duitsland en Portugal liet hij de Mannschaft uit buitenspel scoren, ondanks een tussenkomst van de VAR. Real Madrid was in alle staten toen hij Camavinga rood gaf in het duel tegen Bayern München. Op dit WK deelde hij gemiddeld drie gele kaarten per match uit. Dat is minder dan het gemiddelde.
Vincic leidde al vier Spaanse duels, die alle vier door La Roja werden gewonnen. Argentinië verloor met hem als ref vier jaar geleden op het WK tegen Saudi-Arabië. Op sociale media worden weinig prettige dingen verteld over zijn privéleven.
