Dag Henk en François
Nog twee dagen en het circus in de Verenigde Staten zit er weer op. In mijn laatste brief wil ik toch nog even terugkomen op de vraag van Henk over een eventuele vrouwelijke coach. François vindt dit een moeilijke vraag, omdat hij antwoord en uitvoering aan elkaar vastklinkt. Net daarom vind ik dit eigenlijk een heel makkelijke vraag. De invulling van een job mag – wat mij betreft – enkel om de kwaliteiten van die persoon gaan. Gender (m/v/x) mag hierin geen enkele rol spelen. Het antwoord is dus poepsimpel. Wat wel moeilijk is: de praktische uitvoering en de mindset in de hoofden van vooral het mannelijke gedeelte van onze bevolking. In mijn professionele carrière als docent aan KdG Antwerpen heb ik zowel onder als naast veel vrouwelijke collega’s gewerkt. Geloof me vrij, de kwaliteit van hun werk was de belangrijkste factor en die sloeg vaak door in de vrouwelijke richting.
Het probleem is dat vrouwen eerst door dat compleet onterechte glazen plafond moeten beuken.
In de voetbalwereld is de Noorse bondsvoorzitter Lise Klaveness het perfecte voorbeeld – zoals hier telkens weer aangehaald – dat zij hier perfect op haar plaats zit en zelfs veel beter doet dan alle andere voorzitters, inclusief de vrouwelijke Belgische, samen. Waarom zou het daarom niet kunnen als bondscoach? Er is al gerefereerd aan Marie-Luise Eta bij Union Berlin.
Verder heb ik het ook altijd moeilijk gehad met de term “gidsland”, wat volgens mij vooral een zelfbeeld bij de Nederlanders was. Als je iets maar lang en luid genoeg blijft herhalen, iets wat onze vrienden uit het noorden als de besten kunnen, … Inderdaad, sommige dingen zijn beter georganiseerd of geregeld in Nederland, maar mutatis mutandis kun je dat ook van België zeggen. Ik denk hier bijvoorbeeld aan de sociale zekerheid en de gezondheidszorg. Je hoeft maar naar het UZA in Edegem te gaan om je te overtuigen van die invasie van Nederlandse patiënten die hier veel sneller geholpen zijn. Nu, dit is geen welles-nietesspelletje; beter zou zijn blijvend van elkaar te leren en te accepteren.
Terug naar het voetbal. Enkele persoonlijke conclusies bij het einde van dit WK.
- Hebben jullie gemerkt dat ook Mexico en Canada mee dit WK hebben georganiseerd? Ja, in de marge. En Mexico moest de Iraniërs opvangen die in de VS niet welkom waren.
- De politieke inmenging door het heerschap Trump, waardoor een scheidsrechter de VS niet binnen mocht en ook supporters uit een aantal landen moesten thuisblijven. Immigratie- en visumkwesties zouden hier nooit mogen hebben gespeeld, want het ging hier niet om criminele elementen.
- De affaire-Balogun die weleens verstrekkende gevolgen zou kunnen hebben. Kennen jullie een sporttak waar de spelregels tijdens de competitie worden aangepast en naar de hand van de VS worden gezet? Wat het nog veel erger maakt, is het feit dat dit gebeurde in onderling overleg tussen een staatshoofd en de voorzitter van de sportbond.
Tegelijkertijd hebben we hierbij gemerkt dat Infantilo gewoon liegt terwijl iedereen erbij staat, want Trump heeft zelf toegegeven dat hij met Elefantino heeft gebeld. Nee, ik krijg de juiste naam van dat sujet allang niet meer uit mijn pen.
De UEFA heeft gemeld dat er een rode lijn is overschreden. Ik hoop dat ze ook na het WK voet bij stuk houden en hier werk van maken.
Tijdens dit WK waren er meer gevallen à la Balogun. Vreemd dat andere ploegen van dit precedent geen gebruik hebben gemaakt.
Wie overigens voor dit tornooi van Balogun (behalve uiteraard Filip Joos) had gehoord, mag zijn vinger opsteken. - De weinig transparante wedstrijdleiding: de consequentie was vaak zoek. In plaats van eenstemmigheid in de besluitvorming lijken we hier steeds verder van weg te glijden. En dat zal zeker zijn negatieve invloed hebben op de nationale competitie(s).
En eigenlijk geldt hetzelfde voor de VAR.
Zoals uit mijn columns van de voorbije jaren is gebleken: ik ben een fervent voorstander van de bescherming van scheidsrechters en VAR, maar dan moeten die wel correct en vooral consequent handelen.
Is het daarom niet eens tijd dat men toch over het muurtje naar andere sporten kijkt, waar dit soort toestanden haast niet voorkomt? - Het uitblijven of zelfs de weigering van een bestraffing van de catchfases bij ongeveer elke hoekschop. Het neemt stilaan belachelijke vormen aan.
Ik las in de krant vandaag weer tot tweemaal toe een verwijzing naar het rugby. Ook nu weer zeg ik: was het maar zoals in die sport, dan zou dit soort toestanden heel snel voorbij zijn. - De discussies over (en ook af en toe de uitspraak van) de hydration breaks, uiteraard ingevoerd onder het mom van de hitte, maar vooral voor een nog grotere return on investment, m.a.w. platte commerce. Graag een uniforme besluitvorming hierover.
- Ondanks de schandalige ticketprijzen en de dynamische prijszetting bleken de stadions toch telkens gevuld te zijn. Het zal Elefantino ertoe aanzetten om volgende keer misschien nog meer te vragen, aangezien de “naïeve” klant toch betaalt.
- Elefantino vindt nog altijd dat voetbal en politiek niet samengaan. Wel,l de Argentijnen hebben hem meteen uit die droom geholpen met hun spandoek over de Falklands, aka Malvinas.
- De hoerajournalistiek die vooraf Jeremy Doku tot een nieuwe wereldster bombardeerde.
Ondertussen wordt door sommigen van die mannen Van Bommel voorgesteld als bondscoach. Mocht hij zo goed zijn, dan zou Nederland hem toch nemen … - We krijgen een wereldkampioen die nog maar een halfuur goed voetbal heeft gebracht of die wel sterk, maar emotieloos voetbal brengt. Maar misschien krijgen we wel een droommatch.
Ik zou nog wel even kunnen doorgaan, maar, François, ik wil niet al het gras voor je voeten wegmaaien. Mijn eindconclusie voor dit WK ligt niet bij het spel, want ik denk niet dat deze editie beklijvend was.
Voor mij ligt die bij het failliet van de FIFA. Nee, natuurlijk niet het financiële bankroet, want ze zijn nooit rijker geweest, maar het morele failliet van deze organisatie die zich nog nauwelijks om het spelletje bekreunt. Soccer is money en niets anders.
Tot slot wens ik de voetbalwereld – en daarmee ben ik weer bij de beginvraag – meer Lise Klaveness’en.
Een mens mag, nee moet blijven dromen.
