De Rode Duivels staan vanavond (21 uur onze tijd) tegen Spanje in de kwartfinale van het WK. Een World Cup die al niet meer stuk kan en een heus gouden randje kan krijgen. La Roja uitschakelen zou dé stunt van het WK zijn en België voor de derde keer naar een halve finale leiden. Een nederlaag zou het land niet in rouw dompelen. Vraag is hoe dan ook of Rudi Garcia blijft. Hij mag nu al de beste bondscoach sinds … Guy Thys worden genoemd.
De eerste kwartfinale tussen Frankrijk en Marokko was een afknapper van formaat. Nogmaals bleek het verschil tussen een competitie voor landenploegen en voor clubs. Marokko was door de blessure van aanvaller Saibari verplicht om middenvelder El Khanouss in de spits uit te spelen. Dat is ondenkbaar in een kwartfinale van de Champions League. Europese topelftallen hebben bijna altijd voor elke positie een waardige vervanger. Nationale elftallen hebben altijd probleemposities. Neem Frankrijk, waar topspitsen als Barcola of Cherki op de bank zitten, maar tweederangsspelers als Digne of de broers Hernandez op linksback moeten spelen.
Hopelijk was Frankrijk-Marokko geen voorbode van wat ons in deze kwartfinales te wachten staat. Op papier valt er voor te vrezen. Behalve Frankrijk lijken ook Spanje, Argentinië en Engeland van een andere orde dan respectievelijk Marokko, België, Zwitserland en Noorwegen. Gelukkig is het voetbal en geen Tour de France, waar de winnaar – als hij niet van zijn fiets dondert – nog voor het einde van de eerste week bekend is.
De kracht van de Rode Duivels vanavond in LA tegen Spanje is dat ze niets te verliezen hebben. Hun WK is al geslaagd. Nog een ronde verder zou een mirakel zijn en wellicht zelfs de strafste prestatie uit onze voetbalgeschiedenis. In 2018 werd België derde en in 1986 werd ook de halve finale gehaald. Acht jaar geleden beschikten de Rode Duivels in Rusland over veel meer talent dan de huidige spelersgroep. Zelfs in 1986 had Guy Thys meer kwaliteit in huis. Jean-Marie Pfaff werd ongeveer even hoog ingeschat als Thibaut Courtois nu. Eric Gerets werd algemeen als de beste rechtsachter van Europa – en misschien de wereld – beschouwd, Enzo Scifo had evenveel afbrekers als bewonderaars maar behoorde technisch tot de betere voetballers van het oude continent en dan was er nog de onvermoeibare Jan Ceulemans, zonder twijfel de grootste Rode Duivel aller tijden.
Nu hebben we behalve Courtois nog Kevin De Bruyne, de beste Belgische voetballer aller tijden, Romelu Lukaku, Belgisch topschutter aller tijden met duizenden mijlen voorsprong, en Jeremy Doky, de ongrijpbaarste winger van de Premier League. Indrukwekkende namen, maar de kans is meer dan reëel dat ze straks weer op de bank starten. Niet omdat er zoveel betere spelers zijn opgestaan, maar omdat ze om allerlei – fysiek, mentaal – redenen niet honderd procent zijn.
Wonderen
De vergelijking met 1986 is geen toeval. Heel dit WK vertoont gelijkenissen met het parcours in Mexico. Een zwakke groepsfase – nu gewonnen, toen zelfs pas derde – en een wonderbaarlijke ontsnapping in de eerste ronde van de knock-outfase: toen tegen de Sovjet-Unie, nu Senegal. Nu moest er nog een horde (de VS) genomen worden voor er een kwartfinale tegen Spanje volgt.
Ook toen leek Spanje een onhaalbare kaart, maar de Duivels hielden gelijke tred (1-1) en haalden het met de strafschoppen. De enige keer dat België op een EK of WK op penalty’s was aangewezen.
Dit Spanje is echter van een heel andere orde dan het Spanje van 22 juni 1986 met Zubizarreta, Camacho, Michel, Munoz en Butragueno. La Roja is niet alleen regerend Europees kampioen, maar domineert al sinds 2008 het Europese en wereldvoetbal met Lamine Yamal als absolute wereldster. Spanje incasseerde op dit WK nog geen enkel doelpunt, terwijl het toch vooral geprezen wordt vanwege zijn aanvallend talent.
En toch, dit WK heeft andermaal bewezen dat de wonderen in het voetbal de wereld niet uit zijn. Het team van Luis de la Fuente geraakte in de groepsfase niet verder dan een 0-0 gelijkspel tegen … Kaapverdië. Een ploeg die het fenomenaal goed deed tijdens deze World Cup, maar toch niet vergelijkbaar met dit België.
Le magicien
De Rode Duivels beschikken bovendien over Rudi Garcia. De spelers lachten wel eens met zijn ‘old skool’-aanpak, maar zitten blijkbaar bijzonder goed in hun vel en Garcia verdient toch stilaan het epitheton ‘le magicien’. Een magiër van de oude school dus, zoals Houdini. De oude grootmeester die, zoals de Duivels tegen Senegal, wellicht ooit ook wel eens ontsnapte zonder te weten hoe hij het precies deed.
Over de partij tegen Senegal zal nog lang gesproken worden. Garcia werd ongetwijfeld geholpen door de niet al te gelukkige wissels van zijn Afrikaanse collega, maar intuïtief voerde hij de ingrepen door die naar een onwaarschijnlijke ‘remontada’ (een beetje Spaans oefenen kan geen kwaad) leidde. De kans is reëel dat Diego Moriera slechts 57 minuten (een halfuur extra time meegerekend) op het veld zal gestaan hebben, maar de belangrijkste Rode Duivel was. Hij bezorgde de Duivels het vuur en (sorry) de grinta die de ploeg wakkerschudde.
Uiteraard kwam er die dag een flinke portie geluk bij kijken, maar die hoort bij het voetbal net als scheidsrechterlijke dwaasheden of domme ingrepen van een Fifa-voorzitter. Rudi Garcia staat echter in de kwartfinales van het WK met een groep waar bitter weinig van werd verwacht. Kortom, een topprestatie. Garcia mag nu al de beste bondscoach genoemd worden sinds Guy Thys en misschien moeten we zelfs naar Raymond Goethals teruggaan.
Ja, ‘old skool’ maar wat een verschil sinds de nieuwlichter Domenico Tedesco passeerde. Garcia begon met een nederlaag tegen Oekraïne, maar is sindsdien ongeslagen in dertien wedstrijden (negen overwinningen, vier gelijke spelen). Tenzij België wereldkampioen wordt (we blijven lachen na de Balogun-soap), is de kans groot dat hij na een tweede nederlaag vertrekt.
Zorro
Niemand weet welke elf de Fransman met Spaanse roots vanavond op het veld brengt en niemand weet of hij verder wil bij de Belgische bond. Ook andersom is alles onduidelijk. Insiders gaven voor het WK aan dat ze een contractverlenging zeer onwaarschijnlijk achtten. Zelfs in geval van een plaats in de kwartfinales, het grote doel. Garcia zou zich in Tubeke wel eens als een Fransman op de boerenbuiten gedragen. Kenschetsend is dat één van de charmantste (Franstalige) medewerkers van de bond weigerde naar de States af te reizen vanwege de bondscoach.
De beslissing ligt straks bij Garcia en de spelers. Als zij samen willen doorgaan, zou het een vergissing zijn om niet samen te blijven. Benieuwd welke beslissing Vincent Mannaert – met topinterlands eind september tegen Italië en Frankrijk – neemt. In ieder geval, niemand zal nog zo dwaas zijn om de bondscoach te vergelijken met … sergeant Garcia uit Zorro.
