Duitsland naar huis. Nederland naar huis. Jongens en meisjes (journalisten, analisten, supporters) er resten ons nog zo’n veertig uur om uit onze droom te ontwaken. De bondscoach moet tegen Senegal (helaas) kiezen tussen De Bruyne en Vanaken. Maar wees gerust, we zullen ze allebei nodig hebben.
Het was aandoenlijk hoe onze kranten gisteren krampachtig benadrukten dat de 5-1 zege van de Rode Duivels tegen Nieuw-Zeeland te danken was aan het samenspel van het duo De Bruyne-Vanaken en niet aan de sterkte (of beter gezegd de zwakte) van de tegenstander. Kwestie van het eigen gelijk nog eens in de verf te zetten.
Vergeten werd dat het dan een unieke wedstrijd in de geschiedenis van de voetbalsport moet geweest zijn. Voor de eerste keer speelde de sterkte (zwakte) van de tegenpartij immers geen rol. Zoiets kan je alleen jezelf wijsmaken. Van iemand anders zou je het niet geloven.
Na vier van de zestien duels in de 1/16de finales vallen aardig wat conclusies te trekken. Vier keer was de toegevoegde tijd beslissend. Canada en Brazilië beslisten na ruim 90 minuten hun duel in hun voordeel. Marokko en Duitsland dwongen in blessuretijd (met dank alweer aan de drankpauze) verlengingen af. Duitsland verloor tegen Paraguay voor de eerste keer in de WK-geschiedenis een penalty shoot-out, voor Oranje was het de zoveelste keer.
Canada-Zuid-Afrika was zondagavond een brave wedstrijd tussen twee ploegen die al kinderlijk blij waren dat ze er nog bij waren. Brazilië-Japan (2-1) was het eerste van een serie onverbiddelijke duels. Dat Casemiro uitgeroepen werd tot Man van de Match maakt een en ander duidelijk.
Clown
Het bleek pas het voorspel. Een matig Duitsland was geruime tijd op achtervolgen aangewezen tegen Paraguay, omdat het zich geen raad wist met het lage blok dat coach Alfaro had neergezet. Een man naar ons hart overigens. Geen idioot die als een clown staat te springen als zijn ploeg een doelpunt maakt, maar er ijzig kalm bij blijft. Het kan alleen een voordeel zijn om een partij in goede banen te leiden. Zeker als er strafschoppen moeten worden genomen.
Enkele uren later nog meer sensatie. Nederland leek, tegen de gang van het spel in, op weg naar de volgende ronde. Marokko kwam in de toegevoegde tijd langszij en haalde het na strafschoppen. Logisch, denk je dan als je de geschiedenis van Oranje kent, maar ook terecht. Doelman Bart Verbruggen (ex-Anderlecht) was immers de grote uitblinker. Oranje dus nog maar eens uitgeschakeld van op de penaltystip.
Oorlog
Het was een heel leerrijke wedstrijd voor ons Belgen. De Rode Duivels spelen woensdagavond immers tegen die andere finalist van de Afrika Cup. Senegal won zelfs de eindstrijd in Tanger en mag dus zeker niet lager ingeschat worden dan Marokko. En België is niet sterker dan Nederland, dat hoger staat op de Fifa Ranking. Al overdreven ze een paar dagen terug bij de NOS een beetje toen ze een elftal van de Lage Landen samenstelden. Daarin maar plaats voor drie Belgen, waarbij de doelman (Courtois). De twee anderen waren Doku en De Bruyne. Al werd de keuze tussen de diepe spitsen Brobbey en Lukaku nog opengelaten.
Opmerkelijk in de VS is het verschil met wedstrijden in de Champions League. Het niveau in Amerika ligt een stuk lager, maar de inzet compenseert het geringere talent. Het was gisteravond (vooral voor de rust) dan ook min of meer oorlog in Amerika, American football als het ware. Voetbal op het scherp van de snede en af en toe erover. Het verschil wellicht ook tussen Uefa en Fifa. De brave Braziliaanse ref Sampaio trok maar één gele kaart. Onbegrijpelijk voor wie de wedstrijd zag. En wellicht geen toeval. Hij was de man die in de openingsmatch tussen Mexico en Zuid-Afrika drie keer rood trok. Wellicht maande scheidsrechtersbaas Collina hem aan het wat kalmer aan te doen.
Latijn
Tegen Senegal mogen de Duivels zich aan gelijkaardig voetbal verwachten. Hoe veel ik ook van lekker voetbal houd, het wordt een heus voetbalgevecht. In de eerste plaats een fysiek duel. Voor tierelantijntjes zal er geen tijd zijn. Ronald Koeman veranderde tegen Marokko het geweer van schouder en schakelde over van een viermans- naar een driemans-(lees vijfmans)defensie. Diep in de tweede helft werd het weer 4-3-3 en meteen scoorde Cody Gakpo, maar met 4-3-3 bleef de eigen achterdeur niet op slot (1-1).
Ik zou het liever ook anders willen, maar als Rudi Garcia de 1/8ste finales wil bereiken zal hij keuzes moeten maken. De Bruyne of Vanaken aan de aftrap. Wie maakt voor mij niet zoveel uit. Ik schat ze op dit moment min of meer even hoog in. Het wordt gelukkig niet zo heet in Seattle (20 graden rond het middaguur), maar het wordt ongetwijfeld een duel waarin alle registers opengetrokken worden.
De kans lijkt bovendien behoorlijk groot dat de beslissing weer na verlengingen en mogelijk strafschoppen valt. Garcia houdt best rekening met een partij die 120 minuten duurt. Wat we dan niet willen is dat een (en zeker niet beide) spelmakers aan het einde van zijn Latijn is. Kevin is een paar dagen terug 35 geworden, Hans wordt over anderhalve maand 34. Laat ons realistisch blijven. Vooral omdat we hopen ze in de volgende ronde(s) nog nodig te hebben.
Troost
Senegal lijkt op het eerste gezicht een match op het lijf van Amadou Onana – al dan niet als vijfde verdediger – geschreven. Senegal is echter zijn land van herkomst. Gaat hij zichzelf voldoende onder controle hebben. Dan toch maar weer Nicolas Raskin, al was hij tegen Nieuw-Zeeland niet echt top? Wie wil straks in de schoenen van Garcia staan. Heel België (sorry, Vlaanderen), zou het antwoord kunnen zijn. Als dat maar goed afloopt.
En als het fout afloopt, kennen we hoe dan ook de schuldige. En kunnen we ons troosten met de wetenschap dat we toch lekker langer in Amerika bleven dan Duitsland en Nederland.
