Inderdaad, François, we delen die nostalgie naar Jan Wauters. Zijn taalvaardigheid tilde de sportjournalistiek naar een hoger niveau. Veel journalisten hebben daarvan geprofiteerd. Hij was het lichtend voorbeeld waaraan men zich spiegelde. Of het althans probeerde. Ik heb de indruk dat dit ondertussen sterk is verwaterd. In onze rubriek VARtaal bij het wekelijkse Offside & Onside geven wij maar een fractie van wat we lezen en horen. En nee, het gaat niet enkel om “kadreren”, want dat lijkt ondertussen een gimmick. Het lijkt jammer genoeg een niet te stoppen vloedgolf aan kromtaal. In die mate dat het o zo foute voetbalwoord “dwarsligger” ondertussen zelfs Van Dale heeft gehaald. Als je een foutief woord maar lang genoeg herhaalt …
Net daarom is Peter Vandenbempt een verademing, net als Tom Boudeweel. Toch zou ik persoonlijk graag hebben dat ze wat spaarzamer zijn met stemverheffingen. Soms denk je dat een hoekschop op een levensgrote doelkans lijkt.
Dat je bij sommige journalisten – vooral in de krant – bovendien ook nog hun voorkeur kunt lezen, is al helemaal niet juist. Maar dat vermeende favoritisme van Peter Vandenbempt is het belachelijke resultaat uit de rioolput van de vaak naamloze sociale media. Wie over voetbal schrijft, moet neutraal blijven. Punt.
Dat neemt niet weg dat je afkomst toch meespeelt. Bij mij was dat FC Marke, maar die speelden haast altijd in derde provinciale, en vooral White Star Lauwe uit het buurdorp. De “Wietstar” speelde ooit in derde nationale. Ik herinner me een wedstrijd tegen SK Beveren, met de grote namen (Pfaff, Janssens, …), dat enkele jaren later landskampioen zou worden.
Ik ben het ook volmondig eens, Henk, met je analyse over Messi. Het is – of het lijkt – inderdaad zo dat sommige spelers boven de wet staan en zich veel meer mogen permitteren dan anderen. Dat was in nog grotere mate zo met Maradona. En dan heb je natuurlijk de onvermijdelijke CR7. Die staat ook boven de wet, want elke normale coach zou die man niet meer opstellen en hem negentig minuten laten staan. Het wordt op den duur zielig.
Dat is wel buiten “broekschijter” Roberto Martínez gerekend. Net zoals in zijn periode bij België durft hij het niet aan om te doen wat hij zou moeten doen. Zijn interview na de wedstrijd was een doorslag van zijn gesprekjes na een match van de Rode Duivels. Rad van tong, gemanierd en aardig, maar altijd om de pot draaiend. Hoe kun je Ronaldo “part of the process” noemen en daarbij niet verpinken?
Een vroegere schoolmakker uit datzelfde Marke vroeg me om mijn ideale elf op te stellen. Ik doe dat node omdat ik niet echt de behoefte heb om één van die elf miljoen coaches te zijn en omdat ik ook niet weet wat er in die groep voetballers leeft. De kleedkamer is niet de grasmat. Maar vooruit, ik waag toch een poging. Hij vroeg om de ideale elf en niet de beste elf.
Wel, eigenlijk zou ik weinig veranderingen doorvoeren. Thomas Meunier is over zijn hoogtepunt heen en hier zou ik Joaquin Seys zetten, want die heeft bewezen dat hij ook op rechts uitstekend uit de voeten kan. En Hans Vanaken in plaats van Amadou Onana. De tijd dat spelers vast op hun plaats moesten blijven staan, behoort allang tot het verleden. Vanaken en KDB zijn toch wel verstandig genoeg om elkaar niet voor de voeten te lopen. Uiteraard moet een fitte Lukaku altijd in de ploeg, maar negentig minuten is waarschijnlijk nog niet mogelijk. Charles De Ketelaere dan maar, want die weet dat hij kan gaan zwerven als hij niet de juiste aanvoer krijgt. Voilà, dat is mijn keuze.
O ja, Henk, ik vind die opwarmshirts van Oranje spuuglelijk, maar misschien ligt dat wel aan mijn leeftijd. “Où sont les tricots d’antan?”, zou ik met een kleine parafrase durven vragen.
Met (veel te) warme groeten
Paul
