Dag François & alii
Nee, ik moet je ontgoochelen. Het radiosportprogramma op zondagnamiddag heet allang niet meer de Sportmarathon, maar vrij banaal Sporza op Radio 1. Een titel zonder glans en zonder de lange adem van een marathon. Waar is de tijd inderdaad dat ongeveer alle matchen nog op zondagmiddag werden gespeeld en er moeiteloos van de ene zender naar de andere werd geswitcht? Ik geef toe, ik heb wel heimwee naar die tijd, toen eerst Mick Clinckspoor en daarna je echtgenote Kathy Lindekens dat programma aan elkaar praatten. Twee van de mooiste stemmen die ooit op de radio klonken. Ik schreef er in 2023 al over:
In die tijd luisterde ik op zondagnamiddag naar de radio. De sportmarathon werd o zo mooi aaneengepraat door Mick Clinckspoor, later door Kathy Lindekens. Elke week weer. Ze schakelden door naar voetbalvelden die nog echte namen hadden, zoals de Freethiel, het Ottenstadion, Stayen of zelfs – nog verder terug in de tijd – de Klokke. En je hoorde namen die als klokken luidden. Vooral Marc Stassijns (wielercommentator) is me bijgebleven. En uiteraard de coryfee der coryfeeën, Jan Wauters. Wat een genot was het om naar hem te luisteren. Kennis van zaken in een prachtig Nederlands. Zowel voetbal als wielrennen. Ik hoor hem zo nog zeggen Daag (Dag) Otto Lauritzen. De Noor had een lekke band in Paris-Roubaix en Wauters passeerde hem met de motor.
En verder alle voetbaluitslagen op zondagavond om kwart voor zes. Op hetzelfde uur had je in de week elke dag ook Wat is er van de sport met duiding van wat er toen was gebeurd. Hoe zalig was dat.
(25/4/2023 – https://dewitteduivel.com/een-zondag-vol-nostalgie/)
Puur genot, zo’n schakelprogramma. Ik weet wel, dit is pure nostalgie, maar als jonge zeventiger kijk je inderdaad waarschijnlijk net iets meer terug. In hetzelfde rijtje als die Sportmarathon plaats ik meteen ook het namiddagprogramma tijdens de Ronde van Frankrijk. Met Christophe Vandegoor en Carl Berteele heb je de tv en die zelfverklaarde paus niet nodig.
Was het dan vroeger allemaal beter? Neen, natuurlijk niet, ook al kun je daar in het voetbal in de Lage Landen soms over twijfelen.
De Belgische pers rekende zich al rijk, maar de Duiveltjes – dixit Nainggolan – beten hun tanden stuk op een stug en goed Egypte. Ja, ze hadden kunnen winnen, maar evenzeer hadden ze met 2-0 in het krijt kunnen staan. En waar stonden we dan? We moeten blij zijn met dat punt en hopen op veel beter tegen Iran en de Kiwi’s. Mijn vriend in Wellington heeft niets met voetbal (en zelfs niet met – godbetert – rugby), hij is een cricketfan, maar hij kijkt uit naar die clash. Misschien hoopt hij op een stunt om dan de draak met mij te kunnen steken. In ieder geval hebben we wat meer realisme nodig bij de beoordeling van onze nationale ploeg. Ook en vooral wanneer het Doku betreft. Hij leek al de nieuwe Lamine Yamal. Nu, wat niet is, kan nog komen.
Realisme hebben ze ook nodig in Nederland. De doorsnee Nederlandse journalist vindt dat onze noorderburen een wereldploeg hebben die altijd moet meedoen voor de wereldtitel. Neen, dat is niet zo. En Koeman – en neen, ik ben geen fan van hem – had overschot van gelijk toen hij dat in het interview aanhaalde, omdat ook hij net als Garcia zwaar werd aangevallen op de gedane wissels. Benieuwd wat Henk hiervan vindt.
We hebben in ons DWD-WhatsAppgroepje gisteren ook weer vastgesteld dat meningen verschillen. En gelukkig maar, zou ik zeggen, want waar zouden we anders over moeten praten? Ik vond Charles De Ketelaere als zwervende speler – niet als spits – best een goede wedstrijd spelen, maar je moet de sociale media er maar op nalezen om te zien hoe hij de grond wordt ingeboord. Meningen kunnen verschillen, want nu wordt Meunier geprezen omwille van zijn voorzet die tot de gelijkmaker leidde. Maar voor mij was hij ongeveer de minste Belg, al is dat geen reden om Thomas af te maken. Ik zou hem echter wel gewisseld hebben.
Tot slot: in de VS is natuurlijk alles big, bigger, biggest. Die vlaggen voor de wedstrijd, jongens toch. En die borden om de wissels aan te geven. In een van de wedstrijden was de vierde scheidsrechter een eerder tengere vrouw en die had moeite om dat reuzenbord in de hoogte te tillen. Daarom denk ik soms: is het niet dumb, dumber, dumbest?
Nu, vanaf morgen is het ook genieten van die Amerikaanse temperaturen. Als je niet kunt slapen van de warmte is het makkelijk: opstaan en een wedstrijdje meepikken.
Met warme groet
Paul
P.S.: Misschien is dat uiteindelijk de echte rode draad van deze brief. Niet dat vroeger alles beter was, maar dat sommige stemmen, sommige programma’s en sommige zondagnamiddagen een leven lang in je geheugen blijven hangen. Dat is misschien wel de mooiste vorm van nostalgie.
