Dag Henk,
Het voetbal is oneerlijk. Net als het leven. Alleen zou het vrij simpel moeten zijn om het voetbal eerlijker te maken. Het is inderdaad volstrekt onbegrijpelijk dat in de 1/16de finale van het WK het nummer 6 en het nummer 8 van de Fifa Ranking elkaar al voor de voeten lopen. Zoiets is altijd mogelijk als een van de ploegen een matige eerste ronde afwerkt, maar Oranje heeft het echt niet getroffen. Marokko had zijn groep kunnen winnen, maar dan had Nederland Brazilië op zijn weg gevonden. Evenmin een duel dat zo vroeg in het toernooi gespeeld zou mogen worden.
Intussen zijn de Rode Duivels er niet beter aan toe. Het krijgt Senegal, die andere finalist van de Afrika Cup, voorgeschoteld in de KO-fase. Achttiende op de ranking, maar om voor mij onduidelijke redenen. Senegal won de finale van de Afrika Cup tegen Marokko dat voor eigen volk speelde. De beker werd hen nadien ontnomen, maar de Leeuwen van Teranga wonnen op het veld.
Pech bij de loting bepaalt voor tachtig procent of je op zo’n toernooi slaagt of niet. Voor Marokko, Nederland, Senegal en België. Niets belangrijker op een EK of WK dan een bondscoach met een konijnenpoot. Geen land gelukkiger over de jaren heen bij lotingen dan België. In elk sollicitatiegesprek met kandidaten om bondscoach te worden is de eerste vraag: hebt u een konijnenpoot? Dat is met Guy Thys begonnen. Zijn voorganger, Raymond Goethals, had geen konijnenpoot. Hij vond bijna om de twee jaar Nederland op zijn weg. Geen goed Oranje, maar een Super Oranje. Het Oranje van Cruijff, Rensenbrink en Van Hanegem. Ga er maar aanstaan.
Belgische trainers krijgen, in wat vroeger de Heizelschool heette, wellicht een cursus ‘geluk afdwingen’. Een groep met Nieuw-Zeeland, Iran en Egypte was een droom, maar Senegal is een ferme tegenvaller. Als dat goed afloopt, volgt Bosnië-Herzegovina, zowat de laatste Europese ploeg die zich plaatste, of de VS. Als een Patriot-raket vertrokken, maar intussen verloren ze van het puntenloze Turkije. Een paar maanden terug kreeg het team van Mauricio Pochettino in een vriendschappelijk duel een 2-5 pandoering van de Duivels.
Wat nu gebeurt, is het resultaat van een WK met 48 ploegen. Dan krijg je dat gedoe met die ‘beste derdes’. Tot vier jaar geleden moesten alle ploegen die derde werden naar huis. Terecht. Er valt te vrezen dat Fifa dit over vier jaar gaat ‘oplossen’ door naar 64 ploegen over te schakelen. Watch my words. Dan wordt er bovendien in vijf landen gevoetbald. Zo wordt het WK totaal onoverzichtelijk.
Dedain
Als het goed is, zeggen we het ook. Het was positief dat Fifa de vraag van Iran en Egypte om zaterdagmorgen lgtbq-vlaggen in het stadion in Seattle te verbieden afgewimpeld heeft. Seattle organiseerde dat weekeinde zijn ‘Pride’. Mag het even?
Helaas, het was een schaars pluspunt voor Fifa. Voor de aftrap van het duel tussen Noorwegen en Frankrijk werd een minuut stilte gehouden voor het overlijden van de moeder van de Franse bondscoach Didier Deschamps. Les Bleus hadden ook gevraagd om met een rouwband te spelen, maar dat werd geweigerd. Kan iemand dat begrijpen? Kan Fifa altijd nog lager vallen?
Overigens, als grote fan van Lise Klaveness, de moedige Noorse bondsvoorzitter die als enige voor rechtvaardigheid durft strijden in het topvoetbal, moet het mij van het hart dat het een enorme teleurstelling was dat de Noren met een B-elftal aantraden tegen de Fransen. Ja, zo voorkom je dat je A-ploeg verliest en kunnen de titularissen rust nemen, maar het is eigenlijk competitievervalsing. En een bewijs van behoorlijk wat dedain voor de toeschouwers in het stadion en de kijkers voor de buis. Je zal maar een fortuin betaald hebben voor het duel Mbappé-Haaland.
En intussen bedreigt de belangrijkste gastheer van het WK de Europese landen met tarieven van 100 procent. ‘America is back’. Ja, met tarieven. Alweer.
Bielsa
Nog een woordje over de grootste ontgoocheling van dit WK: Uruguay. Een land met slechts 3,5 miljoen inwoners, maar drievoudig wereldkampioen. Nu uitgeschakeld met twee schamele punten in een groep met Saoedi-Arabië en Kaapverdië. En in de slotmatch tegen Spanje een rode kaart als uitsmijter. Voordien was er een opstand van de spelersgroep tegen bondscoach Marcelo Bielsa. Een van de iconen van het trainersgild. Volgens velen, zoals Jonathan Wilson in zijn boek over de geschiedenis van de tactiek in het voetbal, de bedenker van de drie- (lees vijf-)mansdefensie.
Bielsa nam op zijn laatste persconferentie afscheid met zijn gezicht in beide handen. ‘Ik ben verantwoordelijk voor alle ontgoocheling’, jammerde hij. Terwijl de hoofdschuldige toch doelman Fernando Muslera was. Een topkeeper in het verleden, maar op zijn 40ste een vliegenvanger. Overigens, onze vriend Beiranvand deed me in de derde match van Iran weer aan de doelman van Antwerp denken. Een bal tussen armen en benen.
Ik ga hier afsluiten, want ik wil ook Paul nog een briefje sturen.
Warme groeten,
françois
