Dat noemen we nog eens een fijne planning van de FIFA. Twaalfhonderd kilometer vliegen van Houston naar Kansas City bleek goed te doen voor onze koninklijke familie om twee voetbalwedstrijden binnen zeven uur in het stadion te volgen, én twee successen van het Koninkrijk der Nederlanden te beleven. Want zo mogen we na de triomf van Oranje de 0-0 van Curaçao tegen Ecuador, de nummer 2 in de Zuid-Amerikaanse kwalificatiezone, toch wel noemen.
Curaçao, een eiland met 155.000 inwoners had nergens op gerekend, zeker niet meer na de 7-1 tegen Duitsland waarbij de gelijkmaker was gevierd als een overwinning. Het kwaliteitsverschil is simpelweg te groot. Van de spelers, op één na allemaal geboren in Nederland, heeft alleen spits Jurgen Locadia ooit serieus van een WK mogen dromen. In 2015 stond hij opgesteld in Oranje toen de interland in Hannover tegen Duitsland anderhalf uur voor de geplande aftrap werd afgelast wegens terreurdreigingen, vier dagen na de aanslagen in Parijs. Locadia, destijds spelend voor PSV, is nooit meer zo dicht bij een debuut in Oranje gekomen.
Sommige spelers van Curaçao zijn nog wel tot Nederlandse jeugdteams doorgedrongen, maar hun kwaliteit – doorsnee Eredivisie – wordt treffend geïllustreerd door derde doelman Tyrick Bodak. Hij speelt bij Telstar maar heeft nog niet één minuut in het profvoetbal op zijn cv staan. Dick Advocaat, die op zijn 78ste sentimentele trekjes vertoont, zal niet in de verleiding komen om Bodak een debuut op WK-niveau te gunnen. De 37-jarige eerste keeper Eloy Room, voormalig tweede doelman van PSV, verijdelde tegen Ecuador zoveel doelpogingen dat hij terecht tot ‘man of the match’ werd verkozen en ook een derde WK-match verdient.
Reddingen keepers
Vijftien reddingen kreeg Room volgens de statistici van Opta op zijn naam. Op WK-niveau scoorde ooit alleen de Amerikaan Tim Howard beter met zestien ‘saves’ tijdens de wedstrijd België – Verenigde Staten (2-1) in 2014. Doorgaans laten veel statistieken me koud, maar na de topscore van Room ben ik eens nagegaan hoe vaak Bart Verbruggen daadwerkelijk moest ingrijpen bij de 5-1 zege van Oranje op Zweden. Zeven reddingen is een hoge notering, zeker ten opzichte van zijn Zweedse collega Nordfeldt die tot slechts twee stuks kon komen.
Dat verschil en het aantal doelpogingen van beide ploegen schetsen een heel ander beeld dan de uitslag. In alle soorten aanvalspogingen werd Oranje overtroefd door de Zweden. Zo dichtbij kwamen ze vaak, zo regelmatig vonden ze openingen in de zone waar tegendoelpunten worden geboren. Het moet een waarschuwing zijn die ondersneeuwde in de euforie rond Oranje. Bondscoach Ronald Koeman werd voor de tv niet eens gevraagd naar de kwetsbaarheden in defensie waarin Virgil van Dijk regelmatig op afstand stond toe te kijken, Jan-Paul van Hecke pas laat de waarde van zijn transferprijs enigszins benaderde en Denzel Dumfries liet zien dat zijn kracht toch eerder in zijn offensieve acties ligt.
Brian Brobbey
De effectieve aanvalskracht, aangedreven door de dynamische Ryan Gravenberch, verbloemde de defensieve gebreken. De keuze voor Brian Brobbey (twee goals in de eerste 17 minuten!) pakte succesvol uit. Een verrassing werd zijn keuze in Nederland genoemd, ook al pleitte ik hiervoor al een week geleden in Brief nummer 3. Hebben al die volgers dan niet in de gaten gehad hoe Brobbey zich dit seizoen bij Sunderland heeft ontwikkeld? Bij Ajax mocht hij vorig seizoen onder de Italiaanse coach Francesco Farioli nooit langer dan een klein uur spelen. De Premier League heeft hem sterker gemaakt, zelfvertrouwen gegeven.
Hetzelfde zien we terug bij Crysensio Summerville, ook al is hij dan dit seizoen met West Ham United gedegradeerd. Als invaller halverwege voor Donyell Malen scoorde Summerville meteen en had hij een belangrijk deel in een andere Oranje-goal van de nooit verzakende Cody Gakpo. Daarentegen kwam Malen opnieuw niet tot scoren. Bij Aston Villa was Malen meestal reserve. Na zijn transfer in de de winter-window schopte hij het bij AS Roma met 14 goals tot topscorer van de tweede competitiehelft in Italië.
De goals van Summerville en het niet-scoren van Malen in Oranje verleggen de discussie in Nederland naar de vraag wie de voorkeur op de rechterflank verdient. Over de spitspositie hebben we het dankzij Brobbey niet meer. Zelfs Ronald Koeman liet doorklinken dat Memphis Depay toch nog echt wel wat fitter moet worden voordat de all-time topscorer van Oranje weer eerste keus wordt.
Diplomatiek
Opmerkelijk was ook hoe nadrukkelijk koning Willem-Alexander speciaal Brian Brobbey feliciteerde. Memphis Depay bleef netjes op de achtergrond. In het stadion had de koning een zeteltje naast FIFA-president Infantino gekregen. Hij bleek daar ook de vrijheid te hebben genomen voor wat diplomatieke opmerkingen. ”Ik heb hem nog wat suggesties voor de Vredesprijs gegeven”, sneerde Willem-Alexander. Op een vraag over sancties in de Verenigde Staten kroop de koning in zijn rol als erelid van het IOC. “Ik zit niet bij de FIFA, wel bij het IOC. Ik ga ervan uit dat het IOC bij de Spelen in Los Angeles in 2028 hier anders mee omgaat.”
Willem-Alexander bleek dus niet alleen naar het WK gekomen om in een shirtje van Curaçao in de kleedkamer mee te deinen na een 0-0. Laat het een voorbeeld zijn voor zijn Belgische collega.
