Er is nog niets verloren voor de Rode Duivels. Dat is het positieve nieuws uit Amerika. Maar dan ook het enige positieve nieuws. De Belgische ploeg stelde net als tegen Egypte teleur. Op Thibaut Courtois na speelde zowat iedereen beneden zijn niveau. Het meest deprimerende is misschien nog dat noch Romelu Lukaku noch Hans Vanaken, weliswaar als invaller ingebracht, het verschil konden maken. En ook King Kev lijkt daar (niet meer) toe in staat.
Twee op zes en één doelpunt gemaakt, een owngoal. De balans na twee WK-wedstrijden tegen ploegen van een veel lager kaliber biedt Hollywood totaal geen inspiratie. De Duivels zijn voorlopig de koningen van de saaiheid. Winnen tegen Nieuw-Zeeland is nu echt een must. Niet dat dit veel problemen zou mogen opleveren, maar dat dachten we van Egypte en zeker van Iran ook. Er zal tegen de All Whites hoe dan ook vlot moeten gescoord worden om enig uitzicht te behouden op groepswinst. Niet dat de eerste plaats alles zaligmakend is. Ook in de andere groepen zullen nog verrassingen vallen. Maar die eerste plaats leek een minimum om van een geslaagd toernooi te kunnen spreken.
Een goede aanloop naar een WK of EK biedt geen enkele garantie. Dat is nu weer eens gebleken. De Rode Duivels wilden wel en hadden 80 procent balbezit, tegenover 15 voor de Iraniërs. Desondanks had Courtois enkele uitstekende reddingen nodig om een drama te voorkomen. Zijn overbuur Beiranvand, bij Antwerp toch vooral een windvanger, werd echter uitgeroepen tot Man van de Match. Een opdoffer was uiteraard de rode kaart voor Ngoy, na zijn enige foutje van de partij. Tegen Egypte maakte hij ook dat ene foutje, maar dat liep toen goed af. Foutjes die je op dit niveau niet mag maken. Net zoals De Cuyper altijd had moeten scoren.
Redelijk
Nieuw-Zeeland is de minste van de drie tegenstanders, maar zal ook massaal voor het eigen doel bivakkeren en de Duivels zullen toch eens dat lage blok moeten ontmantelen. Vraag is hoe en met wie? Kevin De Bruyne werkte hard, maar de genialiteit is in Napels gebleven – of is het zelfs Manchester? Hans Vanaken mocht ruim een halfuur meespelen, maar het grootste deel daarvan voetbalden de Duivels met een man minder. Ook de Bruggeling vond echter niet de ‘touch of genius’ die sommigen hem om de vijf minuten in de Champions League toedichtten.
En dan is er nog de vraag wie de goals gaat maken. Duidelijk is dat Lukaku, na een seizoen met 64 speelminuten op clubniveau, niet alle problemen gaat oplossen. Los van de vraag of hij deze vrij lange speelbeurt vlot verteert. De roep om Alexis Saelemaekers bracht ook al geen heil en Leandro Trossard, die beter speelde dan vorige week maandag, kon het Iraanse fort ook al niet openbreken. Wie dacht dat Iran ook op het voetbalveld ‘totally oblitareted’ (totaal weggevaagd) zou achterblijven, kwam bedrogen uit.
Vraag is ook welke impact de reacties uit het vaderland zullen hebben. Bij de VRT reageerden de analisten dit keer zeer redelijk. Je kon de spelers dan ook weinig verwijten maken qua inzet. Ze probeerden, maar het liep weer voor geen meter. Rudi Garcia zal eindelijk toch eens iets spectaculairs uit de hoge hoed moeten toveren.
Frankrijk ‘98
Als dit WK ons iets geleerd heeft, is het dat de waarheid van vandaag er enkele dagen totaal anders kan uitzien. Vraag het onder andere maar aan onze noorderburen. Kijk ook naar het verleden. Naar Mexico ’86, bijvoorbeeld. Maar er is ook Frankrijk ’98, toen de Duivels na drie gelijke spelen roemloos afdropen in een zwaardere poule. Hoe dan ook, het roer moet om. Alles kan (en moet) beter.
