Het WK in Mexico begon als een echte ramp. De bond had nochtans alles gedaan om goed voorbereid te zijn op een toernooi in de hitte en de hoogte. De Rode Duivels verbleven en speelden immers één wedstrijd in Toluca, op meer dan 2.000 meter hoogte. Een jaar voor het evenement trokken een paar professoren met Hugo Broos als proefkonijn naar Mexico. Toch dreigde alles fout te lopen.
Bij de loting, een donderdag in december 1985, zat ik op de vlucht van Londen naar Mexico City een rij voor de Deense bondscoach Sepp Piontek en zijn perschef, de latere perschef van Uefa Frits Ahlstrom, en een rij achter Bob Kortleven, hoofd van de Technische Commissie van de bond, en bondscoach Guy Thys.
Ik vroeg Thys of hij ’s zaterdags – de dag voor de loting – toevallig naar de interland Mexico-Hongarije in Toluca ging. Tiens, een interland. Dat zag de bondscoach wel zitten. ‘Dan zie ik Mexico eens spelen’, aldus Thys tegen Bobby ‘Shortlife’. ‘En dan nog op grote hoogte. Bovendien Toluca is de enige speelstad waar we geen echt voorakkoord hebben met een hotel. Er is maar een kleine kans dat we daar moeten spelen, maar je weet maar nooit.’
Een mevrouw van de Belgische ambassade reed met Simone Vercammen en mij in een VW Kever achter de wagen met Thys en Kortleven naar Toluca. Simone V zorgde ook voor de hotelcontracten van de Duivels en zat dus bij het gesprek na de match met Senor Martinez, de hotelbaas. In Toluca waren maar twee volwaardige hotels en er waren al meerdere ploegen die een optie hadden op Del Rey Inn. Het zou dus moeilijk worden.
Thys overlegde met Kortleven. ‘Er is maar een kleine kans dat we hier moeten spelen en eigenlijk is het dit of niets. We gaan de voorkeur op andere landen krijgen als we meer kamers boeken dan de anderen’, aldus slimme Guy.
‘Wie gaat dat betalen?’, foeterde Shortlife. ‘De pers’, aldus de bondscoach. ‘We laten hen hier ook logeren. Zo krijgen we de voorkeur op andere landen.’
Finaal speelden de Rode Duivels de openingsmatch van het WK tegen … Mexico en hun tweede match … in Toluca. Del Rey Inn werd dan ook het basiskamp van de Belgen. Dat Uruguay en Bulgarije in een andere vleugel van het hotel verbleven, was geen echt probleem.
Ramp
Toluca bleek een ramp. In de eerste dagen brachten de meeste spelers meer tijd door op de wc-pot dan op het oefenveld. ‘Turista’, heet dat ginds. En al voor de eerste opdracht was er ambras in het Belgische kamp. René Vandereycken lag op de trainingen dwars omdat er naar zijn gevoel te aanvallend werd gespeeld. Hij werd uit de ploeg gezet voor de match tegen Mexico, maar stond toch op het veld want Leo Clijsters was op het laatste moment uitgevallen.
Na de nederlaag tegen Mexico (2-0) volgde een moeizame zege tegen Irak (2-1, dankzij Pfaff) en een gelijkspel tegen Paraguay (2-2). Op het thuisfront eiste Jean-Louis Donnay in Le Soir het ontslag van Guy Thys. Donnay was overigens de enige journalist die in 2002 in Japan een persconferentie van Robert Waseige bijwoonde die door alle andere persmensen werd geboycot. Maar dit terzijde.
Journalisten in het spelershotel heeft ook voordelen. Toen Javier Clemente bondscoach van Spanje was, logeerden pers en spelers altijd samen. ‘Dan hoef ik geen sociale controle te doen’, aldus Clemente. In hetzelfde hotel kan je ook al eens te rade gaan bij de media. Ze zijn niet allemaal alle dagen dronken.
In del Rey Inn zaten spelers, bondscoach en journalisten geregeld al eens samen in de bar. Een paar dagen voor het beslissende duel tegen Paraguay schoof Guy Thys bij aan het tafeltje van de pers. ‘Hoe zouden jullie de ploeg zetten?’, vroeg hij laconiek. Zo’n voorzet zullen we zelden onbenut laten. Er werd wat gediscussieerd en finaal schreef Hans Saris (BvL) elf namen op een bierkaartje. Letterlijk. Op één naam na was dat de ploeg die nadien doorstootte tot de halve finales.
Guanajuato
Zover waren we echter nog niet. De Rode Duivels gingen na Paraguay als een van de betere derdes van de poules door, maar lang zouden ze het niet meer uitzingen, dachten wij en zij nog veel meer. Even naar Guanajuato (er werd in het nabijgelegen Leon gespeeld) voor de match tegen de Sovjet-Unie, dat na de eerste ronde bij de favorieten werd gerekend, en snel weer naar huis. In Toluca werd alles ingepakt, zodat er na de terugkeer uit Guanajuato geen tijd verloren zou gaan.
U weet hoe het afgelopen is: winst tegen de Sovjet-Unie, gelijk tegen Spanje en met strafschoppen door en een verloren halve finale tegen … daar heb je hem weer, Diego Armando Maradona, die nog een tiental figuranten had meegebracht. De Rode Duivels speelden de dag voor de finale om de derde plaats tegen Frankrijk en waren nog nooit zo lang van huis geweest.
