Geboren: 21 april 1946
Nationaliteit: Belg
Positie: linksachter
Clubs:
1964-1974: Standard
1974-1979: Anderlecht
Trofeeën:
Kampioen: 1969, 1970, 1971
Beker: 1967, 1975, 1976
Europacup voor Bekerwinnaars: 1976, 1978
Interlands: 34 (0)
Jean Thissen was een brok graniet, een kolos, een tank, soms een rauwdouwer. En desondanks was hij allesbehalve traag en technisch meer dan behoorlijk begaafd. Na zijn overstap van tweede provincialer FC Ensival speelde hij bij Standard aanvankelijk vooraan. In een Europese bekermatch tegen Apollon Limassol stond hij naast Roger Claessen in de spits. Hij zakte echter al snel terug naar het middenveld en belandde finaal op de linksachterplaats.
‘Jeannot’ was mecanicien van opleiding en combineerde aanvankelijk het voetbal met een job in een garage in Verviers. Het Belgische voetbal professionaliseerde echter en Standard was één van de clubs die vooropliep, zodat Thissen na een paar jaar alles op het voetbal kon zetten.
Hij vormde samen met Jacky Beurlet, Leon Jeck en Nico Dewalque jarenlang de even legendarische als beruchte defensie van Standard. Een bijna onneembare vesting, die de Rouches de basis bezorgde om uit te groeien tot de beste ploeg van het land. De Luikenaars wonnen drie jaar op rij de landstitel en twee keer de beker. In 1966 was Thissen er niet bij in de finale, maar een jaar later scoorde hij tegen KV Mechelen (3-1 na verlengingen).
Met Standard speelde hij een paar halve finales van de Europacup voor Landskampioenen, maar Europese bekers won hij pas met Anderlecht. Thissen was pas de eerste speler na Paul Vandenberg die de overstap van Sclessin naar het Astridpark maakte. Roger Petit, de sterke man van Standard, maakte een verhuis naar Nice of Milan onmogelijk door het transferbedrag voor een buitenlandse club fors op te trekken.
Thissen, die bij Anderlecht in de rug van Robbie Rensenbrink speelde, mocht in 1976 tegen West Ham (4-2), ondanks een inspuiting in de kuit, en twee jaar later tegen Austria Wien (4-0) een ereronde lopen. Hij behoorde ook tot het team dat enkele maanden later telkens de Europese Supercup won, respectievelijk tegen Bayern München en Liverpool. Tussenin (1977) verloor hij met paars-wit de finale van Europacup II van HSV (2-0).
Jean Thissen speelde 233 wedstrijden voor Standard en 122 voor Anderlecht. Hij was als linksachter ook jarenlang een vaste waarde bij de Rode Duivels. Bij zijn transfer naar Anderlecht zwoer Roger Petit, de sterke man van Standard, dat hij nooit meer voor de nationale ploeg zou spelen. De teller stond op 33 en daar kwam nog slechts één interland bij. Na een afwezigheid van drie jaar werd hij nog eens één keer opgeroepen voor een derby tegen Nederland (26 oktober 1977), ook al telde ons land op dat moment geen enkele andere linksachter van topniveau en speelde Thissen in die periode drie Europese finales op rij met Anderlecht.
De naam Thissen roept als international echter vooral herinneringen op aan een andere Derby der Lage Landen. In 1973 trof ‘Jeannot’ op de Antwerpse Bosuil het doelhout, waardoor het 0-0 bleef. Oranje mocht naar het WK van 1974 (waar het zilver won) en België was uitgeschakeld. Ook al had het in de hele voorronde geen doelpunt geïncasseerd.
In 1979 stelde Anderlecht hem nog een contractverlenging voor één jaar voor, maar Thissen verkoos af te bouwen bij vierdeklasser CS Verviers. Hij behaalde zowel in België als in Frankrijk een trainersdiploma, maar veel successen leverde hem dat niet op als coach. Noch in eigen land bij Union, Seraing en kortstondig bij Standard (seizoen 1999-2000), noch bij zijn zwerftochten over de wereld: Beira Mar, Servette Genève, Stade Tunésien, Raja Casablanca en de nationale ploegen van Gabon en Togo.
QUOTES
‘Jeannot’, was een brok graniet, een kolos, een tank
Na zijn overstap naar Anderlecht speelde hij nog slechts één interland, ook al was hij nog jaren de beste linksachter van het land
