PSG-Arsenal. Dat is de affiche van de finale van de Champions League op zaterdag 30 mei in de Puskas-Arena van Boedapest. PSG is de grote favoriet om zichzelf op te volgen.
Hieronder leest u een hoofdstuk uit mijn boek ‘De geschiedenis van de Champions League 1992-2025’. Daarin wordt geschetst hoe PSG de editie van 2025 won.
Paniek in Parijs tegen Manchester City…
Paniek in Parijs. Het was 22 januari 2025, acht minuten na de pauze tijdens PSG – Manchester City. Een duel op leven en dood, do or die, gagner ou mourir. En het leek op sterven voor PSG, in die achtste minuut na de pauze. Want binnen de honderdtachtig seconden hadden Grealish en Haaland de 0-2 op het scorebord geknald en gekopt. Voor PSG leek het avontuur van de Champions League alweer voorbij. Want de verliezer van de avond bevond zich op de rand van het sportieve bankroet. De zoveelste landstitel in Frankrijk interesseerde niemand meer: de PSG-fans – vaak gewelddadig en explosief – wilden eindelijk die Beker met de Grote Oren! Ook dit jaar zou de grote Parijse droom mogen opgeborgen worden. In minuut 53 van het duel met City geloofde niemand in het stadion nog in de kansen van PSG. Bij voorzitter NasserAl-Khelaïfi die met zijn bedrijf Qatar Sports Investments in 2011 de club had overgenomen, sloeg de nervositeit toe. Zou het hem dan nooit lukken? Hij had enkele jaren geleden toch de driehoek Messi-Neymar-Mbappé bij elkaar gebracht in één van de grootste financiële voetbalconstructies van de 21e eeuw. Mislukt! Een gigantische flop was het zelfs geworden. Daarna trok hij – ook wel noodgedwongen – de kaart van de jonge talenten die in de wachtkamer verbleven: Barcola, Dembélé, Doué… Ze lieten hem echter in de steek. Na een hele slappe campagne met nederlagen tegen Arsenal (2-0), Atletico Madrid (1-2) en Bayern München (1-0) en een gelukkig gelijkspel tegen PSV Eindhoven (1-1) stond PSG op het punt om de eerste ronde van de nieuwe formule van de Champions League niet te overleven. Hij begon er stilaan genoeg van te krijgen.
Meer dan twee miljard euro had Qatar Sports sinds 2011 in PSG gedropt…
Was dit werkelijk de investering waard geweest? Meer dan twee miljard euro had zijn Qatar Sports in PSG gedropt. Na vijftien jaar stond hij nog altijd met lege handen in de Champions League en behoorde PSG hooguit tot het kransje subtoppers dat af en toe in staat was tot een fraaie uitschieter, maar vervolgens weer met de billen bloot ging. Zoals vorig seizoen in de halve finale tegen het op papier veel zwakker geachte Borussia Dortmund. Tot groot jolijt van de publieke opinie, die niet hield van de Parijse snoeverij en de uit de dictatoriale oliestaat Qatar afkomstige miljoenen. Dat gegniffel achter zijn rug was hij stilaan meer dan beu. Hij overdacht de dramatische campagne die enkel kleurloze zeges opleverde tegen de zwakke broertjes Girona – na een kolossale keepersblunder in de laatste minuut – en Red Bull Salzburg. En nu dreigde dus de roemloze aftocht op de voorlaatste speeldag… Hij zocht letterlijk naar een achterpoortje om er onopvallend vanonder te muizen en aan het oorverdovende fluitconcert te ontsnappen. En toen … gebeurde er iets wonderbaarlijks, een mysterieuze remontada van de strafste soort. Tussen de 56e en 60e minuut dwaalden de gedachten van de Cityverdedigers in de verkeerde richting af. Bij de bedwelmende acties van Barcola en Dembélé bleven ze verdwaasd achter. Een klein kwartier voor tijd kopte Neves de historische 3-2 tegen de touwen en die zege kreeg nog meer glans met een vierde doelpunt van Ramos in minuut 93.
Gagner ou mourir in Stuttgart, schietoefening tegen Best ….
PSG koerste zich uit de eerste ontsnappingsroute, maar een volgend gagner ou mourir kwam er meteen aan: uit bij VfB Stuttgart en de verliezer mocht een kruis maken over de internationale ambities van dit seizoen. Iedereen verwachtte een spannende match, maar de Franse landskampioen ging door op het elan van het laatste halfuur tegen Manchester City: het duo Bradley Barcola – Ousmane Dembélé bleek opnieuw van goudwaarde. En vooral: niet af te stoppen! Barcola opende in de zesde minuut en Dembélé vervolgde met een bijna loepzuivere hattrick: minuut 17, 35, 54. Partij over en out voor het uur. Stuttgart prikte nog tegen dankzij een eigen doelpunt van Joel. PSG klom met de hakken over de sloot naar de volgende ronde. Daar wachtte de dubbele Franse confrontatie met het verrassende Stade Brestois, dat veel hoger op de ranglijst was geëindigd. Altijd lastig voor de Parijse elite, om de Bretoense oceaanorkaan te weerstaan. Want hier speelden ook telkens de regionale sentimenten een rol. PSG rolde deze keer de opponent van de mat met alweer een uitmuntende Dembélé (2) en een strafschop van Vitinha. De terugmatch werd dus een formaliteit, maar vooral een grote Parijse show met zeven verschillende doelpuntenmakers. PSG trof raak uit alle hoeken en kanten: Barcola, Kvaratskhelia, Vitinha, Doué, Mendes, Ramos, Mayutu. Een ongeëvenaarde totaalscore van 10-0 in de knock-outfase van de Champions League.
Liverpool van het kastje naar de muur gespeeld … en strafschopthriller op Anfield Road…
Zou het er dan toch verandering op til zijn? Dat zijn het grote examen van de achtste finales uitwijzen. Daar wachtte Liverpool FC, één van de topfavorieten voor de eindzege én zonder discussie op de eerste plaats geëindigd in het nieuwe eindklassement, voor 35 andere topteams. Met liefst acht punten meer dan PSG en bovendien al het hele seizoen de autoritaire leider van de Premier League. Wat PSG in het Parc de Princes op de mat legde, tartte alle verbeelding. Voetbalmodernisme van de bovenste plank. Zelden werd Liverpool FC in Europa zo van het spreekwoordelijke kastje naar de muur gespeeld. De Braziliaanse doelman Allison Becker beschikte over bovennatuurlijke krachten en tilde met verbluffende hand- en beenreflexen liefst twaalf meer dan doelrijpe Parijse pogingen uit zijn doelvlak. Drie minuten voor tijd, en volkomen tegen de gang van het spel in sloeg Liverpool alsnog toe. Ironie van het lot: dit was vermoedelijk één van de allerbeste Champions Leaguewedstrijden uit de geschiedenis van PSG. Voor het eerst toonde het roodwitblauwe blok mentale weerbaarheid. En lichamelijke veerkracht. Dankzij de bezielende coach Luis Enrique kraakte PSG niet onder de Europese atmosfeer op Anfield. Integendeel, het putte er inspiratie uit. In meer dan negentig uitmuntende minuten lukte het niet om Allison Becker te passeren. Nu viel het doelpunt na twaalf minuten met het nodige holderdeboldergeluk – communicatiestoornis tussen Allison Becker en verdediger Konaté – min of meer uit de lucht en voor de voeten van Dembélé. The Reds herstelden zich zeer moeizaam en vertoonden niet de collectieve frisheid van voorheen. Toch kwam doelman Donnarumma na de pauze steeds meer in beeld om de ‘Engelse’ aanvallers Salah, Diaz en Szoboszlai te bedwingen. Hij deed het met de nodige brio en toonde zijn mentaal meesterschap bij de elfmetersessie. Hij stopte de penalty’s van Nunez en Jones. PSG straalde zelfvertrouwen uit en miste niet: 1-4.
De grote Donnarummashow tegen Aston Villa en Arsenal….
In de kwartfinale counterde Aston Villa zich naar de onverdiende 0-1, maar dan dreef de Franse kwaliteit boven met een krullende afstandsknal van Doué en een bal in het dak van het doel van Kvaratskhelia. In de laatste minuut nam ook Mendes doeltreffend deel aan het festijn. In Villa Park leek alles op een formaliteit na een half uur met een onhoudbare Hakimitrap en een tegenprik van Mendes. Na de pauze stond er slechts één elftal op het veld en voor het uur wezen de bordjes 3-2. Toen stond Donnarumma opnieuw op en verzorgde hij met een onemanshow de ene onwaarschijnlijke redding na de andere op een zestal pogingen van Aston Villa.
Hij onderscheidde zich opnieuw in Londen tegen Arsenal. De onstuitbare Dembélé brak vroeg de ban, na vier minuten deze keer. De ‘geweren’ van de Gunners stonden niet scherp genoeg afgesteld om de Italiaanse rots in de branding te verontrusten. Hetzelfde verhaal werd geschreven in het Parc des Princes: Arsenal de druk, PSG de doelpunten. Met name twee via Ruiz en Hakimi. Een kwartier voor tijd redde Saka de eer voor Arsenal. Intussen had Donnarumma meermaals zijn klasse en vooral onwrikbaarheid getoond.
De PSG-verbeelding aan de macht tegen Internazionale…
En dan moest het beste nog komen … op 31 mei 2025 in de Allianz Arena schreef PSG geschiedenis. Zoals ze nog niet was geschreven in de Champions League. De werkelijkheid overtrof de fantasie. De Parijse verbeelding aan de macht: 5-0! Niet eerder gebeurd sinds het ontstaan van de Champions League in 1992-’93. Met combinaties waarvoor de superlatieven ontbraken. Een ogenschijnlijk simpel ogend, maar duidelijk ingestudeerd, driehoekje van Ruiz-Doué-Hakime leidde na elf minuten naar 1-0. Dembélé met een ‘rechts binnenkantje’ richting Doué en 2-0 na twintig minuten, met een afwijkend balletje buiten bereik van Interdoelman Sommer. Het Bengaals vuurwerk vulde het stadion. Een derde om in te kaderen na een middenveldhakje van Dembélé in de loop van Vitinha en zuiver in de korte hoek gelegd door de negentienjarige uitblinker Désiré Doué. De 4-0 van Kvaratskhelia – in de ruimte duiken en met links afronden – en de forfaitscore via invaller Mayula – na een dubbele combinatie met Barcola – verstomden Europa. Dit had niemand zien aankomen! Het mooiste moment zou nog volgen toen de Parijse fans na het eindsignaal een ontroerende tifo ontrolden: coach Luis Enrique plant op de middenstip de vlag van PSG, terwijl zijn overleden dochter Xana toekijkt. Een verwijzing naar de finale van 2015 toen Luis Enrique, als coach van FC Barcelona, met de toen vijfjarige Xana met de Barçawimpel hetzelfde deed in het Olympisch Stadion van Berlijn. Xana stierf in 2019 aan de gevolgen van botkanker. De familie Enrique stichtte sindsdien de Xana Foundation ten voordele van de bestrijding van kanker bij kinderen. De tifo is nu al een tijdloos tafereel geworden, dat tot de iconische en vaak terugkerende beelden uit de sporthistoriek zal behoren.
Na de zege tegen Internazionale kon president Khelaïfi zijn vreugde niet de baas. Uiteindelijk pakte PSG La Coupe des Grandes Oreilles met een selectie zonder zogenaamde ‘blingbling’-voetballers. Zou hij nog vaak terugdenken aan 22 januari 2025? Toen Parijs panikeerde. Nu schreef het immer kritische sportweekblad L’Equipe: ‘Ici, c’est Paradis’. Het paradijs, en dat was het zeker! Daar waande hij zich even. De investering had toch geloond; hij had Parijs eindelijk op de internationale voetbalkaart gezet.
Sportswashing van een niet al te fraaie olie-slavenstaat….
Al was dit toch vooral gebeurd via de weg van de zogenaamde ‘sportswashing’. Waarin staten of bedrijven – in dit geval dus Qatar – met een niet al te fraaie reputatie hun imago via de sport trachten op te poetsen. Zoals de Münchense krant Süddeutsche Zeitung het the day after treffend omschreef: ‘Paris Saint-Germain erspielt sich den Triumph mit jugendlicher Frische und unverhoffter Dominanz. Der Klub und sein Eigentümer Katar haben die Fußballstadt Paris verändert – aber nicht nur zum Guten.’ Einde citaat én het laatste woord. En dan moest de dramatische ‘feestnacht’ – met rellen, gewonden en zelfs twee doden – in Frankrijk nog starten.
