Het kan niet meer misgaan: Tigist Assefa, negenentwintig en uit Ethiopië, is op weg naar een nieuwe topprestatie. Ze heeft 20 seconden voorsprong op de tussentijd van de Keniaanse wereldrecordhoudster Ruth Chepngetich bijna twee jaar geleden in Chicago, en de aankomst nabij de Bandenburger Tor is naar marathonbegrippen vlakbij, minder dan twee kilometer. De omstandigheden zijn nog altijd ideaal, de mannelijke hazen hebben voorbeeldig werk verricht, het talrijke, goed geïnformeerde publiek is dol enthousiast, niets staat een dolle apotheose nog in de weg.
Maar de marathon is verraderlijk. Plots verzwakt Assefa zienderogen, de laatste haas kijkt geschrokken achterom, port haar aan, maar het tempo blijft zakken. Niet vanwege het ontstane tekort aan koolhydraten. De spreekwoordelijke man met de hamer heeft nog andere giftige pijlen op zijn boog. Assefa verkrampt, hinkt, ze heeft krampen of een andere spierblessure. Ze probeert door het euvel heen te lopen, zoals dat heet, tevergeefs. Weg de allerhoogste trofee, de eerste plaats op de wereldranglijst aller tijden die ze al een keer bezette tot Chepngetich met 2.09.56 als eerste vrouw onder 2.10 liep. Weg ook een aanzienlijke bonus, al zal dat nog meevallen. Wat overblijft: een stevig persoonlijk record, 2.11.03, en bovenal een aangrijpend verhaal en eeuwige roem in eigen land.
De mannenwedstrijd in Berlijn werd voor de derde maal gewonnen door de vijfendertigjarige Guye Adola, ook uit Ethiopie, in 2.02.51.
