De bekerfinale zou een hoogtepunt van het voetbaljaar moeten zijn. De afsluiter van het seizoen en (vooral in een oneven jaar) een link om te doen verlangen naar een nieuwe campagne. Het werd een afknapper van formaat. Koud weer, slecht voetbal en een van de supportersgroepen die alleen geïnteresseerd was in afbreken (de wedstrijd en de zitjes). De WK-selectie doet een dag later gelukkig weer dromen van leukere momenten.
Voetbalfinales zijn vaak een teleurstelling. Beide ploegen beginnen meestal aftastend aan de aftrap en willen vooral geen doelpunt incasseren. Op achterstand komen kan het einde zijn. Het is wachten op de eerste treffer om de wedstrijd open te breken. Die viel pas in de 74ste minuut (een eerdere treffer van Union werd afgekeurd en er kon discussie zijn of dit terecht was, van hinderlijk buitenspel leek me geen sprake) en zes minuten later was het alweer gelijk. Gevolg: iedereen mikte op de verlengingen. Daarin was een matig Union snel klaar met een zwak Anderlecht.
Marc Coucke droop af. Naar Brussel gekomen omdat in Oostende (waar hij ook al een puinhoop achterliet) geen titels of bekers te behalen waren. Negen jaar later staat hij nog steeds met lege handen. Er wordt dezer dagen meer gesproken over zijn supporters (toch een deel ervan) dan over zijn spelers. Heren in het zwart die het al te vaak bruin bakken.
Ze lieten alweer een puinhoop achter. Anderlecht waste de handen in onschuld. Het keurde het wangedrag in een communiqué af en had hier niets mee te maken. Het was de schuld van de organisatoren, de voetbalbond en de Pro League. Lees: de schuld van anderen, zeker niet van ons.
Pyromanenstreken
Vergeten werd dat Anderlecht de tickets verkocht had (behalve aan hen die zonder kaartje de toegang geforceerd hadden) en dat hun spelers bij de gelijkmaker juist naar die groep supporters liepen om een feestje te bouwen. Het leek een bedankje (en die kerels in het zwart zullen het zeker zo geïnterpreteerd hebben) omdat ze de wedstrijd drie keer hadden stilgelegd met hun pyromanenstreken.
Dat wordt dus weer een boete, maar dat helpt niets. Wat kan het dat zootje ongeregeld schelen dat hun club moet betalen. Waarom niet zoals in Frankrijk punten aftrekken voor wangedrag van je supporters? Twee keer gebeurd en sindsdien is het redelijk rustig gebleven. Het laatste wat je wil als fan (en tot nader order nemen we aan dat ze dat zijn) is dat jij verantwoordelijk bent voor het feit dat jouw club een club van ‘losers’ wordt.
Anderlecht gaat dus nog maar eens herbeginnen. Nu met de Fransman Sibierski als technisch directeur. We hebben al Belgen en een Deen gehad, waarom dan geen Fransman? Hij komt niet van PSG, Marseille, Lyon, Lens of Lille, maar van … ES Troyes AC. Ja, die club promoveert naar de Ligue 1, maakt deel uit van de City Group en hij kent Paul Van Himst, maar veel gaat dat niet helpen. Verwacht je aan een vloed van spelers uit de Franse tweede en derde divisie. Iedereen verdient een kans, maar dit Anderlecht heeft een wonderdokter nodig. Hoop doet gelukkig leven.
Hoge hoed
We hebben ook al een Franse bondscoach en die heeft het tot nu toe niet onaardig (maar ook niet meer) gedaan. Hij maakte vandaag zijn selectie van 26 spelers voor het WK in Amerika, Canada en Mexico bekend. Er viel weinig op aan te merken. Behalve misschien dat spelers uit de Franse competitie een voetje voor lijken te hebben.
Hoewel ook die keuzes verdedigbaar zijn. Diego Moreira kreeg de voorkeur op Mika Godts. Hij is veel polyvalenter en kan zowel voor- als achteraan op de flank uitgespeeld worden. Godts voetbalt vaak de Eredivisie op een hoopje, maar kreeg vorige maand zijn kans in een oefeninterland en maakte niets klaar. Diezelfde polyvalentie en een berg ervaring deden Rudi Garcia voor ‘de oude’ Axel Witsel opteren. Nathan Ngoy (ook uit de Franse competitie) is een kleine verrassing, maar hij speelt bij een topclub in Frankrijk (Lille) en wordt misschien een oplossing voor de problemen in het defensieve departement.
Slechts één Nathan in de selectie. Geen Nathan De Cat is dat is maar goed ook. Hij kon aardig wat leren op zo’n WK, maar is duidelijk aan het einde van zijn Latijn en moet na zo’n zwaar seizoen (waarin hij als snotneus Anderlecht bij de hand moest nemen) de nodige rust gebruiken.
Dat Mike Penders (Strasbourg) als derde doelman de voorkeur kreeg op Matz Sels is ook niet onlogisch. De kans dat de derde goalie aan voetballen toekomt op zo’n toernooi is 0,0000005 %. Dan kan je daar beter een jonge kerel zetten, vooral omdat Matz Sels een duidelijk minder seizoen kent in Nottingham en geregeld op de bank zat.
Matias Fernandez-Pardo (Lille) komt al helemaal uit de hoge hoed van Garcia. Opportunisme troef, maar – zoals Peter Vandenbempt terecht schreef – zowel van hemzelf als de voetbalbond. Voor die laatste was dit dé kans om de jongeling voor België in plaats van Spanje te doen kiezen. Wie weet is hij het witte konijn dat een oplossing brengt voor het probleem, diep in de spits. Ook al was hij tot voor kort een flankspeler en wordt hij pas sinds kort centraal uitgespeeld omdat Olivier Giroud (in september 40) geen deuk in een pakje boter meer krijgt.
Lukaku
Een extra spits (Cuypers, maar is de Amerikaanse MSL een echte waardemeter?) was misschien geen overbodige luxe geweest, want de enige kritiek die we normaliter op deze selectie zouden moeten hebben is de aanwezigheid van Romelu Lukaku. Een nationale selectie moet je op het veld verdienen en dat kan moeilijk als je in het hele seizoen geen … 60 minuten (1 goal, 0 assists) hebt volgemaakt. Maar Lukaku thuislaten, riskeert geen enkele bondscoach.
Vraag is echter: hoe moet de bondscoach dit aanpakken? Romelu heeft matchritme nodig, maar in de oefenmatchen moet je een en ander uitproberen, want zelfs met twee oefenmatchen in de benen is Big Rom niet klaar om op een WK te starten. Zeker zijn enorme lijf heeft heel wat kilometers nodig om te schitteren. Het wordt nog puzzelen. Hoe zeg je dat in het Frans?
