De Rode Duivels zijn dan toch groepswinnaar geworden na een riante zege tegen Nieuw-Zeeland (5-1). Daarmee hebben ze de minimale doelstelling gehaald, maar veel reden om euforisch te doen is er niet. Nieuw-Zeeland is de zwakste ploeg op dit WK en groep G wordt algemeen ook als de minst sterke beschouwd. Nu begint echter een nieuw toernooi. Alles is weer mogelijk. Woensdag (mogelijk tegen Senegal, Zuid-Korea, Oostenrijk of Algerije) moet er bevestigd worden. De doelpunten van De Bruyne en invaller Lukaku kunnen een kantelpunt zijn.
Rudi Garcia trok zijn stoutste schoenen aan en ging in op de massale lokroep voor Vanaken. De Bruggeling speelde een degelijke partij, maar was niet de man die het verschil maakte. Dat was eigenlijk Leandro Trossard, die in zijn eentje voor een 2-0 voorsprong zorgde en de basis legde voor een ruime overwinning.
In het frisse Vancouver maakten de Duivels meteen hun intenties duidelijk. Er zat eindelijk ‘dash’ in de ploeg en bij de Nieuw-Zeelanders was het van meet af aan kinderen en vrouwen eerst. Aan de rust bedroeg het verschil echter slechts één doelpunt. Ook al hadden de Belgen nagenoeg volledige dominantie.
Pas na de rust kwam groepswinst in zicht. Iran en Egypte hielden mekaar in evenwicht en toen het 3-0 werd, stond België plots op de eerste plaats. Een tegentreffer van Just verknoeide alles, maar in de slotfase zorgden de invallers Lukaku (met zijn eerste baltoets) en Saelemaekers voor een vrolijke eindstand. Vijf treffers in 90 minuten na één (een owngoal dan nog) in 180 minuten. Mooi, maar laat ons niet vergeten wie de tegenstander was.
Voetbalvreugde
Desondanks was er alleen reden tot vreugde in het rode kamp. Jeremy Doku draaide een uurtje mee en toonde flitsen van beterschap. Lukaku maakte zijn zesde WK-doelpunt en ook Kevin De Bruyne (proficiat Kevin) kwam tot scoren. Bovendien straalde hij weer voetbalvreugde uit.
Positief is ook dat de bondscoach heel wat spelers speeltijd kon gunnen. Arthur Theate was een degelijke vervanger van de geschorste Nathan Ngoy. Alexis Saelemaekers en Matias Fernandez-Pardo toonden scherpte. Lukaku scoorde nog en Raskin leverde de assist.
Niets dan goed nieuws dus dit keer van het westerse front. De groepszege is vooral psychologisch belangrijk. Het doel werd immers bereikt. Een tweede plaats in de groep was toch als een halve mislukking gezien. Ook al was een 1/16de finale tegen Australië beslist geen straf geweest. Nu kan de ploeg in Seattle blijven en wordt het afwachten wie de tegenstander wordt. Zuid-Korea is de eerste kandidaat. Oostenrijk en Senegal, de winnaar van de Afrika Cup ook al werd de trofee aan Marokko toegekend, zijn beslist niet minder sterk dan de Aussies.
Hoe dan ook, het WK kan nu echt beginnen. Doku en Lukaku kunnen alleen beter worden. Achterin lijkt er plots enige weelde. Maxim De Cuyper was een van de uitblinkers en de bondscoach zal woensdag moeten kiezen tussen Ngoy en Theate. Ngoy was op die domme rode kaart na het grote lichtpunt van de duels tegen Egypte en Iran, maar een Fransman liet me weten dat de verdediger van Lille tegen Auxerre een gelijkaardige rode kaart incasseerde in de Ligue Un. Die jeugdige onbezonnenheid moet er nog uit.
Hoopgevend
Straks ook weer de vraag: met of zonder Hans Vanaken. Het zou moeten kunnen en de bondscoach zou zich veel ellende besparen door de Brugse aanvoerder in de ploeg te houden. Jeremy Doku zou woensdag meer dan een uur in de benen moeten hebben en mogelijk kan Lukaku nog eens starten. Hoopgevend is ook dat Fernandez-Pardo als invaller voor extra snelheid kan zorgen. Kortom, laat ons deze 5-1 zege niet te zeer over het paard tillen, maar alles is weer/nog mogelijk. En positief is ook dat er woensdag om tien uur ’s avonds (onze tijd) wordt gevoetbald. We mogen toch ook aan onszelf denken?
