Louter juridisch gezien maakt Fifa in de affaire-Balogun alleen gebruik van het reglement. Artikel 27 van de Disciplinaire Code dient echter slechts voor één ding: de Fifa-top de ultieme mogelijkheid geven om het laatste woord te hebben en de boel te manipuleren. Ook in het Belgische bondsreglement staan overigens dat soort vluchtscenario’s.
Ik vond de rode kaart voor Balogun streng. Hij trapte tegen de kuit van een tegenstander maar ik zag er geen kwalijke intentie in. Hij bedreigde echter de fysieke integriteit van zijn tegenstander en vond de beslissing – eerste van de VAR, nadien van de ref – absoluut verdedigbaar. Eén speeldag leek me ook een billijke sanctie.
Met deze beslissing begeeft Fifa zich op bijzonder glad ijs. Wanneer tover je artikel 27 uit de hoge hoed en wanneer niet? In dit geval is het duidelijk: als je er Donald Trump een plezier mee kan doen. Dat de Amerikaanse president zo lomp was om dat idee kracht bij te zetten door meteen een bedankje richting Gianni Infantino te sturen, versterkt alleen de vermoedens.
Kwalijk is dat Fifa artikel 27 alleen bovenhaalt wanneer de topspelers of de toplanden/bevriende landen er baat bij hebben. Het werd al eerder in dit WK opgediept. Cristiano Ronaldo kreeg in de op een na laatste kwalificatiematch van Portugal tegen Ierland een rode kaart en een schorsing van drie speeldagen. Die sanctie werd tot één herleid, zodat hij op het WK kon aantreden.
Helemaal uitzonderlijk is dit niet. Het gebeurde ook op het WK 2014 met Laurent Koscielny. De Fransman kreeg op 15 november 2013 rood in de WK-barragematch tegen Oekraïne. Zijn schorsing van drie wedstrijden werd voor het WK tot één (op het WK) herleid.
Het kan ook in de omgekeerde richting worden toegepast. Zoals eerder op dit WK in het geval van de Qatari Assim Madibo na de zware blessure van Ismaël Koné. Ook dit was onterecht. De fout was niet zo zwaar, de gevolgen helaas wel.
Achterlijk
Infantino is niet achterlijk. Hij weet hoe de beslissing over Balogun zal overkomen. Daar heeft hij duidelijk lak aan. De reputatie van de Fifa interesseert hem niet. Alleen aan de macht blijven telt en daarvoor moet je alleen veel geld richting de nationale bonden sturen. Dan word je alles toegelaten.
België zit met Pascale Van Damme in de Fifa Council, het hoogste gezagsorgaan. Ze zou een voorbeeld kunnen nemen aan Louis Wouters, die als bondsvoorzitter in 1982 dreigde uit protest in het zwart te spelen. Fifa overwoog om de partij tussen België en Polen van Camp Nou (stadion FC Barcelona) te verplaatsen naar het Estadio Sarrio (toen Espanyol, intussen afgebroken). Camp Nou kon veel meer toeschouwers ontvangen dan Sarria, waar de topper tussen Argentinië en Italië werd gespeeld. Het plan van Fifa was niet zo gek. Je kon meer voetliefhebbers plezieren en je benadeelde niet echt iemand.
Het dreigement van Wouters had effect. De wedstrijden werden niet verplaatst. De beslissing Fifa (voorzitter Havelange, secretaris-generaal Blatter) was veel minder ingrijpend dan deze over Balogun. Het stadion waarin werd gespeeld had geen invloed op de wedstrijd. Dit is helemaal anders. Het gaat er hier over of een ploeg al of niet zijn beste speler mag opstellen.
Blijkbaar is de beslissing ook in strijd met het reglement. Artikel 27.1 zegt dat de schorsing kan toegepast worden op een beslissing van de bevoegde instanties, maar niet op een automatische schorsing bij een rode kaart (artikel 66.4).
Reactie van Rudi Garcia: ‘Ik wist niet dat 5 juli hier is wat 1 april bij ons is.’
