Kevin Keegan overleed vandaag aan de gevolgen van kanker. Hij vierde op 14 februari 2026 zijn vijfenzeventigste en laatste verjaardag. Toen al had de verschrikkelijke ziekte zich in zijn lichaam genesteld.
Na zijn indrukwekkende spelerscarrière bij Liverpool FC en Hamburger Sport Verein groeide hij ook uit tot een markante trainer. Bij Newcastle United leidde hij de club begin jaren negentig vanuit de tweede divisie terug naar de Engelse top, met aanvallend en spectaculair voetbal dat hen de bijnaam The Entertainers opleverde. Hoewel de landstitel in 1996 op dramatische wijze aan Manchester United en Alex Ferguson – die hem aftroefde met zijn mind games – werd verspeeld, blijft Keegan tot vandaag een clubicoon van The Magpies. Later bracht hij ook Fulham en Manchester City terug naar de Premier League. Als bondscoach van Engeland (1999-2000) kende hij minder succes; na een teleurstellend EK 2000 trad hij af. Zijn trainersloopbaan werd vooral herinnerd om zijn aanvallende visie, charisma en vermogen om supporters weer in hun club te laten geloven.
Kevin Keegan. King Kev. Hij is een pure Geordie, zoals de inwoners van Newcastle worden genoemd. Zijn voorouders verlieten Ierland tijdens de Grote Hongerjaren – The Great Famine – in het midden van de vorige eeuw, op zoek naar een beter leven in de steenkoolmijnen van ‘the north-east’. Zijn grootvader Frank Keegan was mijninspecteur en kreeg beroemdheid dankzij een heldendaad in 1909. Bij een mijnramp stierven 168 kompels, maar Frank redde 32 mensenlevens. Kevin groeide zelf op in die eenvoudige mijnwerkersgemeenschap, waar het leven hard en sober, maar solidair was. Huisbiograaf John Gilson beschreef in Kevin Keegan, My Life (1984) hoe de jonge voetballer zich optrok aan het verhaal van zijn grootvader. Zijn lichaamsgroei stokte bij 1,70 meter. De discriminerende opmerkingen die hij vervolgens naar zijn hoofd kreeg geslingerd, dreven hem tot een slagvaardig doorzettingsvermogen. Op zijn zeventiende trok hij in de leer bij de Britse bokskampioen zwaargewichten om zijn incasseringstalent en zijn kracht aan te scherpen. Keegan dwong toen zijn plaats af bij het eerste elftal van het onbeduidende Scunthorpe United. Arsenal en West Bromwich zwaaiden met vette contracten, maar de kracht van Bill Shankly’s overtuiging dreef hem in de armen van FC Liverpool. Keegan vormde meteen met de boomlange John Toshack een onnavolgbaar en amper bespeelbaar duo. Toshack had de power en Keegan de brains en men onderzocht hun relatie in een populaire televisieshow zelfs op telepathie. De legendarische coach Bill Shankly werd de belangrijkste invloed in zijn leven. Die geloofde in de collectieve inspanning als ‘de enige manier om succes te boeken’. Iedereen moest zich volgens hem uit de naad lopen voor de anderen. Tegelijk wist hij ook wel dat elk elftal een solist met een individualistische actie nodig had. Het magische verbond tussen Keegan en Shankly maakte van Liverpool FC een Europese topclub. In the mighty mouse vond ‘Shank’ de voor zijn elftal noodzakelijke dribbels, verrassing en creativiteit. Zes jaar Kevin Keegan bezorgde Anfield Road drie landstitels (1973, 1976, 1977), één FA Cup (1974) en twee UEFA Cups (1973, 1976). tussen 1974 en 1977 onder leiding van coach Bob Paisley. Hij leek gemaakt voor Scouser City want hij verklaarde dat hij op het veld zijn emoties niet de baas kon bij You’ll Never Walk Alone of wanneer The Kop hem toezong in And Keegan is the greatest that Shankly ever found…
Hij verliet desondanks de stad van Beatlemania en popmuziek – intussen zag hij er zelf uit als een rockster – toen The Reds hun hoogtepunt bereikten. In de beste wedstrijd van zijn Liverpoolleven sarde hij Berti Vogts. De aanvoerder van Borussia Mönchengladbach verloor – net als vier jaar eerder in de heenwedstrijd om de UEFA Cup Finale op Anfield Road die uitmondde in een 3-0-nederlaag, twee keer King Kev – alle greep op hem. Hij pronkte in Rome met de Europa Cup der Landskampioenen van jaargang 1977 na een 3-1 zege. Zeven minuten voor tijd dwong hij een strafschop af waaruit Phil Neal de eindcijfers op het bord trapte. Een seizoen eerder bracht hij in de Uefa Cup Finale tegen Club Brugge de stand in evenwicht met een onhoudbare vrije trap (1-1) nadat hij in de heenmatch op Anfield Road zelf de 3-2 zege met een elfmeter vorm had gegeven. Vervolgens nam hij in juni 1977 een compleet onverwachte beslissing. Hij vertrok op zijn hoogtepunt – met supersterstatus – naar Hamburger Sport Verein. Daar ontving hij de Ballon d’Or voor zijn prestaties bij Liverpool FC in 1977 én opnieuw voor hoe hij de Bundesliga in 1978 met HSV naar zijn hand zette. Landskampioen in 1979 voor Bayern München én verliezend finalist in de Europa Cup der Landskampioenen tegen Nottingham Forest in 1980. Na een 5-1 zege tegen Real Madrid in de halve finale, een heroïsche prestatie na een 2-0 nederlaag in Bernabeu. De media omschreven haar als de beste in de West-Duitse Europacuphistoriek. Compleet onverwacht ruilde hij Hamburg alweer op zijn hoogtepunt voor…Southampton FC. Als aanvoerder van de Engelse nationale ploeg verkoos hij het leven van een degradatiekandidaat. Onder zijn impuls eindigden The Saints telkens rond de zevende plaats met prettig gestoord aanvallend voetbal. Zijn collega’s verkozen hem in 1982 tot ‘Footballer of the Year’. En toch….vertrok hij opnieuw, omdat de manager van Southampton weigerde financiële risico’s te nemen om het elftal te versterken. Met opnieuw een verrassende bestemming: Sint-James’ Park waar Newcastle United vocht tegen de degradatie in de Second Division. De tweevoudige winnaar van de Gouden Bal zorgde op zijn 32 ste voor de ommekeer: promotie naar de hoogste klasse met spectaculair spel voor gemiddeld veertigduizend toeschouwers per thuismatch van de eksterkleurigen. Terwijl de diehards van The Magpies zich verkneukelden op duels met de Engelse topclubs, paste hij voor de derde keer zijn grote verdwijntruc toe. Die viel deze keer letterlijk te nemen: in een benefietmatch na het seizoen tegen Liverpool FC ‘vluchtte’ hij in spelersplunje na het laatste fluitsignaal in een helicopter die op de middencirkel vertrok, terwijl duizenden fans hem met een krop in de keel uitzwaaiden. Op zijn 33 ste stopte hij met voetballen. Voor altijd geboekstaafd als een pure Geordie. Kevin Keegan.
