De halve finales: helemaal zoals Fifa het had gepland. Er is alles aan gedaan om deze vier ploegen tot de eindspurt uit elkaar te houden. Zoals in het tennis, maar toch niet helemaal. In dat geval hadden de twee beste teams, Frankrijk en Spanje, elkaar pas in de eindstrijd ontmoet. Vanavond (21 uur) staat dan ook de echte finale op het programma.
De vier ploegen die overblijven wonnen minstens één keer de beker. Er komt dus geen nieuwe naam op de trofee die de Coupe Jules Rimet is komen vervangen. Frankrijk is de te kloppen ploeg. Of het elftal beter is dan Spanje durf ik niet zeggen. Wel dat het beter in vorm is. La Roja voetbalt naar het beeld van Lamine Yamal, die nog niet veel heeft laten zien. Ja, de lat ligt hoog voor het wonderkind dat gisteren 19 werd. Twee jaar geleden op het EK oogde hij veel vinniger.
Misschien is dat niet zo belangrijk voor dit Spanje. Het land dat al twintig jaar bejubeld wordt voor zijn aanvallend voetbal dankt zijn successen in de States in de eerste plaats aan zijn defensie. Bondscoach De la Fuente is zo zeker van zijn afweer dat hij niet eens zijn beste doelman opstelt. Volgens veel kenners is Unai Simon slechts de nummer drie. Hij speelt dan ook ‘slechts’ bij Athletic Bilbao. Alleen Charles De Ketelaere kon hem op dit WK al verschalken.
Vanavond mag hij zich aan een aanval van een ander niveau verwachten. Olise, Mbappé, Dembélé: wat een trio. En Doué, Barcola en Cherki die klaar zitten om hen af te lossen. Wie heeft zoveel weelde voorin? Zeker Spanje niet. Yamal is nog niet de oude, of moet ik de jonge zeggen, na zijn blessure en zijn maatje van twee jaar terug op de andere flank, Nico Williams, komt voorlopig niet veel verder dan invalbeurten. Centraal moet ik bij Mikel Oyarzabal altijd denken aan een noodoplossing. Of is dat vooringenomenheid omdat hij ‘slechts’ bij Real Sociedad voetbalt?
Spanje is op dit WK vooral een defensieve muur. Niet dat ze alles op de defensie zetten. De la Fuente is Theo Francken niet. La Roja laat de tegenstander niet aanvallen door hem de bal niet te gunnen. Naar Cruijff. En ook al wordt er stroef gevoetbald, vroeg of laat valt er wel een gaatje of maakt een doelman een foutje. Zoals de ongelukkige Senne Lammens.
Rencontre
Kan deze tactiek ook succesvol zijn tegen Frankrijk? Didier Deschamps kent er alles van. Hij liet in het verleden heel vaak zijn elftal ook zo voetballen. Met het idee: als we geen goal tegen krijgen, hebben we minstens 51 procent kans om te winnen. Zo schakelden Les Bleus in 2018 in de halve finales ook België uit.
Als ik wat geld zou moeten inzetten (wat ik overigens in geen honderd jaar zou doen), zou ik voor Frankrijk gaan. Om te beginnen vanwege de schitterende shirts. Ontworpen om op de Champs Elysées mee te pronken en zeker niet om vuil te maken. Dat is meestal ook niet nodig. Les Bleus hoeven hun mouwen niet op te rollen.
Niet dat elke match een wandeling in het park is. In het Frans is een voetbalwedstrijd een ‘rencontre’. Een ontmoeting. Klinkt erg liefelijk, maar tegen Paraguay was het absoluut geen ‘rencontre’. Het deed eerder denken aan een kooigevecht voor het Witte Huis. De grootste zorg van de Fransen was maaiende benen of zwaaiende armen ontwijken. Dat Dembélé na een Zuid-Amerikaanse theateropvoering als enige tijdens de wedstrijd een gele kaart kreeg, was onbegrijpelijk. Dat de Fifa die niet ongedaan maakte, nadat een rode prent voor de Amerikaan Balogun werd weggetoverd, is eigenlijk onvergeeflijk. Of Macron gaat niet bedelen bij Infantino of heeft niet dezelfde impact als Trump.
Intussen bracht The Times het nieuws dat de goocheltruc met de rode prent voor Balogun het werk was van één man: Mohammad al-Kamali uit de Verenigde Arabische Emiraten. De voorzitter van de disciplinaire commissie die achttien leden telt maar die waren misschien allemaal met Trump gaan golfen.
Hey Jude
Inmiddels doet op de sociale media een verhaal de ronde dat de Argentijnse voetbalbond honderden miljoenen zou witgewassen hebben via een bedrijf in Miami. Met medeweten van de Fifa. Voorlopig heb ik nog geen bewijzen gezien die het verhaal hard maken, maar het verhoogt alweer het vermoeden dat het er tussen Fifa en Argentinië wel heel gemoedelijk aan toegaat.
De tweede gele kaart voor de Zwitser Embolo in de kwartfinale tegen de Albiceleste was toch ook weer niet helemaal koosjer. Al was de Zwitser zelf vooral oliedom. Dat Argentinië nu zowel Spanje als Frankrijk ontloopt, is toch alweer een bijzonder gelukkig toeval. Als het Fifa niet was, zouden we er iets gaan achter zoeken.
Messi en co strompelden voorbij Kaapverdië, Egypte en Zwitserland. Komt er eindelijk wat schwung in de oude motor? Of wordt de Albiceleste geholpen door de onenigheid in de Engelse selectie? In de aanloop naar het WK liet Thomas Tuchel zijn sterspeler Jude Bellingham een paar keer in Madrid. Er moest in de Engelse pers zelfs campagne gevoerd worden om hem mee te nemen. Nu hij, en voorlopig niet Harry Kane, de grote man is, haalde Hey Jude uit naar zijn bondscoach die vond dat zijn ploeg tegen de Noren veel geluk had gehad.
De hand
Om de Three Lions te motiveren zal echter niet veel nodig zijn. Een filmpje van minder dan 30 seconden uit 1986 waarin de Hand van Maradona boven doelman Peter Shilton uitstijgt, zou altijd moeten volstaan.
