Heren
De feiten van de afgelopen 24 uur hebben ervoor gezorgd dat overal te (voetbal)lande, wat zeg ik, overal in de voetbalwereld een orkaan over het WK raast. En in het oog van die orkaan bevindt zich een landje met een goeie elf miljoen inwoners dat dreigt weggeblazen te worden door een grootmacht van 332 miljoen inwoners onder het leiderschap van een oranje gek die enkele jaren geleden niet eens wist wat soccer was en voetbal verwarde met het American football. En van wie een cartoon wist te vertellen dat hij dacht dat de VS tegen twee landen tegelijk moest voetballen, niet enkel Bosnië, maar ook Herzegovina. Als dat geen duidelijk teken van corruptie en matchfixing is, dan weten we het niet meer.
Aan de feiten zelf hoeven we geen aandacht meer te schenken. Iedereen weet waar het over gaat. Een rode kaart voor de Amerikaanse speler Balogun waarover je een heel dikke sequoia kunt opzetten. Maar feit is dat een rode kaart betekent dat je de volgende wedstrijd niet meedoet. Punt uit.
Tot nu toe gingen de discussies en brieven over dubbele nationaliteit, scheidsrechterlijke beslissingen, schurkachtige Paraguayanen of slechte vervangingen. Dat zijn zowat de wereldschokkendste gebeurtenissen van die eerste maand voetbal op onder andere de onmogelijkste uren. De nieuwsbulletins gingen over de gewone ongewone zaken zoals de oorlog in Oekraïne, de bosbranden in Zuid-Europa, het moedige bezoek van Leo XIV aan Lampedusa op de Fourth of July of de begrafenis van Khamenei. Maar kijk, plots blijkt de belangrijkste bijzaak van de wereld ineens de hoofdzaak te zijn. Voorpaginanieuws, de opener bij VRT en VTM, elk nieuwsbulletin op de radio: het moet wel een staatszaak zijn. De aandacht voor wat er nu gebeurt, is tegelijk overdreven en toch weer niet. Mocht het om een puur sportief gegeven gaan, dan zou het buitengewoon cynisch zijn om dit belangrijker of erger te vinden dan die elf doden die alweer in Kiev zijn gevallen.
Maar het feit dat – ik doe een greep uit de internationale pers – The Guardian, The New York Times, Le Monde, De Telegraaf, El País, Frankfurter Allgemeine Zeitung. Reuters, Neue Zürcher Zeitung, AFP en Sky Sports dit als een hoofdonderwerp beschouwen, maakt duidelijk dat er meer aan de hand is. Bild spreekt – uiteraard een boulevardkrant – zelfs van een Skandal-Entscheidung. Uiteindelijk gaat het hier niet meer over het voetbal, maar hoe twee narcisten par excellence – in casu Trump en Infantino, aka Infantilo – erin slagen om deze wereldwijde sport te kapen en er een politiek onderwerp van te maken en duidelijk maken dat zij de macht hebben om zelfs een voetbaltoernooi naar hun hand te zetten. Zelfs de corrupte Sepp Blatter, voorganger en landgenoot van Elefantino, spreekt er schande van.
Op de pagina’s van De Witte Duivel hebben wij al vaker gesteld dat het onmogelijk is om sport en politiek te scheiden. Toch waren er telkens weer mensen die daaraan durfden twijfelen, ondanks bijvoorbeeld de vlijmscherpe analyses van sportsocioloog Jeroen Scheerder. Wat nu gebeurt, kan niet anders dan ook de laatste critici over de streep helpen.
Kun je je één ander sportevenement in om het even welke sporttak bedenken waar en cours de route en à la tête du client de regels gewoon worden aangepast om ervoor te zorgen dat alles verloopt zoals jij (dus Trumpantino) dat wenst? Het is van een nooit geziene brutaliteit en schaamteloosheid die verder gaat dan het spelletje met een bal.
Sport mag dan niet losstaan van politiek, toch verwacht je nog altijd fairplay, sportiviteit, respect en eerlijkheid, Dat is toch het minste wat je mag verwachten.
Ik mag tot slot hopen dat Lise Klavenes (voorzitster van de Noorse voetbalbond), deze keer niet alleen zal staan in haar strijd tegen het tweekoppige (kaal en/of oranje) duumviraat.
Heeft het wel nog zin naar een sportwedstrijd te kijken, waarvan je weet dat de regels tijdens het spel worden veranderd om het (on)gewenste resultaat aan te passen? Dan blijft enkel degout over.
Ik lees net op sporza.be dat Trump toegeeft bij Infantino tussen te zijn gekomen, omdat hij het oneerlijk vindt om een Amerikaanse sterkhouder ten onrechte te schorsen.
Desondanks zal ik vannacht opstaan en hopen op een eerlijke wedstrijd.
Mijn groeten zijn puur sportief
Paul
