Het stroperige voetbal met af en toe een strakke doorsteekpas waar Cristiano Ronaldo met zijn oude benen net niet bij kan: het is het stramien van het Portugese spel onder Roberto Martinez dat zich gisteren tegen Congo weer aftekende. Ondanks een overschot aan kwaliteit weet de Spanjaard er geen flitsend elftal van te maken. Het centrale duo Vitinha-Neves dartelt niet als bij PSG. En als het steriele breiwerk niet loont, grijpt hij naar precies dezelfde recepten als twee en zelfs vier jaar geleden: het inbrengen van Francisco Conceiçao en Nelson Semedo, die stijf op de flanken moeten lopen. De ster van die laatste (32), actief bij Fenerbahçe, is al lang getaand. Hij werd op het EK van 2020 al totaal overlopen door Robin Gosens, de voornaamste oorzaak van het pijnlijke 4–2-verlies tegen Duitsland.
Gebrek aan dynamiek en onvoorspelbaarheid had Martinez kunnen voorkomen door twee jeugdige talenten in zijn kern op te nemen. Geovany Quenda van Sporting, explosief en dribbelvaardig, maakte op zijn 19e indruk in de competitie en de Champions League, wat hem een miljoenentransfer naar Chelsea opleverde. En Rodrigo Mora (19) maakte als aanvallende middenvelder indruk bij landskampioen Porto. Op het EK U17 in 2024 werd hij topschutter. Zoek gerust zijn doelpunt na een Zidane-pirouette tegen Casa Pia op. Zoals te verwachten was, nam Martinez beide spelers niet in zijn selectie op. Net zomin hij gebruikmaakt van de revanchegevoelens van spits Gonçalo Ramos, die amper kansen krijgt bij PSG. Hij jaagt hem pas de wei in als het kalf al half verdronken is. Op het WK van 2022 tegen Zwitserland maakte hij, bij afwezigheid van CR7, een hattrick.
Trage opbouw, tactische voorspelbaarheid en het vasthouden aan vedetten op hun retour dreigen het WK voor een getalenteerde groep als deze te hypothekeren. Bovendien heeft Portugal achteraan de moordenaars als Pepe, Bruno Alves en José Fonte niet meer. Maar het zou natuurlijk niet het eerste team zijn dat naar de finale kabbelt en daar de scherpte hervindt.
