De Tour staat bol van de memorabele verhalen. Elke dag brengt De Witte Duivel een anekdote uit die rijke geschiedenis, letterlijk uit de buik van de Tour. Al dan niet gerelateerd aan de etappe van de dag.
Zondag 5 juli, Tarragona-Barcelona, 168,5 kilometer
‘OF IK SCHRIJF, OF IK BLIJF THUIS’
De Tour blijft in Spanje en het is niet de eerste keer dat het een paar dagen duurt voor de karavaan de Franse landsgrenzen oversteekt. Soms werd er zelfs in twee landen gereden. Zoals in 1965 toen de Ronde in Keulen begon en de eerste rit in Luik eindigde. Het is voor mij een herinnering uit mijn jeugdjaren, de eerste keer dat ik, in mijn geboortestad, naar de Tour ging kijken. Van veel hectiek was er toen nog geen sprake. De motards sloegen een praatje, de renners leken ontspannen, Rik Van Looy praatte met een paar verslaggevers. Toch had het gebeuren iets overweldigends, iets magisch en droomde ik vanaf die dag om sportjournalist te worden. En ooit de Tour te volgen. Dat dit effectief zou gebeuren, dat kon ik toen niet vermoeden. En dat ik de Tour een paar keer zou verslaan met … Rik Van Looy als chauffeur al evenmin.
Er was toen, in 1965, veel te doen geweest rond Van Looy. De renners in de Tour mochten zich vroeger nooit exclusief binden aan een medium. Rik Van Looy, eigenwijs als weinig anderen, legde dat naast zich neer toen hij een overeenkomst tekende met de uitgeverij Hoste, vandaag DPG, om commentaarstukjes te leveren die boven zijn eigen handtekening zouden verschijnen. De directeur van de Tour pikte dat niet en stelde zijn veto. Waarop Van Looy, die vond dat hij zich aan zijn woord moest houden, besloot dan maar niet te starten. “Of ik schrijf, of ik blijf thuis”, sprak hij gedecideerd. Dat zorgde voor paniek en na nachtelijke onderhandelingen werd een compromis bereikt: niet Rik maar wel zijn vrouw Nini zou de verhalen tekenen. Waarop Rik Van Looy alle irritatie van zich af fietste: hij won de eerste rit en veroverde de gele trui. Het was de enige keer in zijn rijke carrière dat hij die zou dragen.
