Heel wat media gaan mee met het verhaal van Ivan Leko op Paasmaandag in zijn verhaal over krampen bij internationals. Wel bij spelers van andere landen dan van België. In De Morgen lezen we bijvoorbeeld: “De uithaal van Leko was helder en doordacht”. Maar is dat wel zo? Ook Peter Vandenbempt, Marc Degryse en François Colin stelden zich die vraag.
Laten we beginnen met deze premisse. Interlandbreaks van een tiental dagen voor matchen zonder inzet zijn geen goede zaak voor clubs die hun spelers verplicht naar alle uithoeken van deze wereld moeten laten uitwaaieren. Vaak met vele uren tijdverschil en als gevolg ook twee keer een gevecht tegen jetlag. Je onderbreekt ook het gewone ritme van die spelers: trainen en wedstrijden spelen. En je komt terecht bij trainers en coaches die de spelers maar enkele keren per jaar zien. Het moge duidelijk zijn, dat is geen goede zaak. Niet voor de individuele spelers. En niet voor de clubs, want die hebben geen controle op wat er bij die respectievelijke nationale ploegen gebeurt. Het valt niet te garanderen dat elk land echt gespecialiseerde trainers en begeleiders heeft, die alles kunnen doen volgens de regels van de kunst. Of volgens wat de spelers bij hun club doen. Sommige activiteiten en inspanningen kunnen zelfs contraproductief zijn en zo zelfs tot blessures leiden. Dat risico bestaat.
Neem daarbij nog – zoals in het geval van België in de Verenigde Staten – het vele zinloze reizen. Dat maakt het allemaal nog wat lastiger. Daarnaast is het inderdaad wel duidelijk dat zo’n uitstap – bij gebrek aan echte uitdaging – wel degelijk veel weg heeft van een vakantiekamp dat je moet invullen met randactiviteiten. Groepsbevorderend, heet zoiets. Maar dat is alleen maar leuk en vrijblijvend. Tenzij je in de nek van Jean-Marie Pfaff in het zwembad duikt. Maar dat is al heel lang geleden … En we zijn ervan overtuigd dat dit ook wel zijn nut kan hebben, maar toch net iets minder in de eindfase van de nationale competities.
Vanuit fysiek oogpunt is die uitstap van de Duivels (en andere ploegen) in ieder geval een dwaze, vaak zelfs kwalijke zaak, omdat clubtrainers hun spelers terug willen zoals ze die hebben afgeleverd. Maar zoals altijd, de nationale bonden en de FIFA, sorry, het geld gaat voor alles.
Maar terug naar Paasmaandag. Fulltime profs die in principe uiterst professioneel worden getraind door de physical coaches – en daar mogen we bij Club Brugge absoluut vanuit gaan – zouden even principieel na een onderbreking van een kleine tien dagen na iets meer dan een uur voetbal geen krampen mogen hebben. Dan resteren maar twee mogelijke verklaringen: die prof heeft het helemaal laten hangen tijdens zijn “wellnessvakantie”, wat meteen veel zou zeggen over zijn professionaliteit. Of, zoals zo vaak gebeurt, die spelers veinzen een kramp om tijd te rekken. Dit is regelrecht spelbederf en verdient minimaal een gele kaart.
Een kleine nuance nog: misschien is het een reactie op een microblessure of herstel, maar dan zou het natuurlijk wel vreemd zijn dat meerdere spelers daar plots last van hebben.
Dan blijft de vraag of Ivan Leko zevert. Het antwoord is ook nu niet eenduidig. Door dit punt – zogezegd met de nodige gêne – toch door te drukken, verlegde hij al dan niet gewild de nadruk van die abominabele tweede helft naar de fysieke paraatheid van enkele van zijn internationals. Het kwam hem bovendien goed uit dat het niet om de Belgische internationals ging, maar dat ze van andere landen kwamen. Het ligt net iets makkelijker om de zwarte piet toe te schuiven aan bondscoach Éric Chelle van Nigeria dan aan Rudi Garcia.
Anderzijds heeft Leko wel een punt om dit aan te halen. Dat het veel zoden aan de dijk zou zetten om het systeem te veranderen, geloven we niet. FIFA, UEFA en nationale bonden luisteren maar zelden – en eerder nooit – naar wat clubs terecht zeggen. En zeker niet naar een ploeg uit het relatief kleine België in de voetbalwereld. Ook al gaat het om Club Brugge. Gelijk kun je hebben, maar je moet het ook halen.
Geheel terzijde. Wordt het niet eens tijd dat Ivan Leko zijn verschrikkelijke steenkolenengels inruilt voor de taal van het land waar hij al twintig jaar verblijft? Dat kan toch nauwelijks slechter zijn dan verkrampt Engels.
