De Rode Duivels kunnen zondagavond zeker zijn van een plaats in de 1/16de finales. Met een overwinning tegen Iran en vier punten ga je altijd door naar de knock-out-fase. Een nederlaag is puur sportief geen drama, maar zou wel vernietigende commentaren voor gevolg hebben. De opdracht is dan ook duidelijk: winnen.
Op papier zou dat geen probleem mogen zijn. Iran is allesbehalve een grootmacht in het wereldvoetbal. Bovendien is Team Melli (Perzisch voor nationaal elftal) de meest (en de enige?) benadeelde ploeg op dit WK. Het is ronduit een schande dat voor Iran andere maatregelen gelden dan voor alle anderen. Veel spelers zijn ongetwijfeld geen aanhangers van het regime van de ayatollahs en al helemaal geen bedreiging voor de veiligheid in de VS.
De Iraniërs moeten echter ook niet te veel zeuren. Ze kunnen de dag voor de wedstrijd naar Los Angeles vliegen, zoals dat door bijna alle clubs in de Europese bekercompetities het geval is. Bovendien verblijven ze in Tijuana (Mexico) in dezelfde tijdzone. De onheuse behandeling door de Amerikanen kan zelfs een extra motivatie betekenen.
In ons land gaat zowat iedereen ervan uit dat Iran geen echte hindernis mag zijn voor de Rode Duivels. Laat ons toch maar voorzichtig zijn. Iran staat 22ste op de Fifa Ranking (België is negende) en dat is twee plaatsen lager dan Denemarken, één plaats lager dan Oostenrijk en vier plaatsen hoger dan Noorwegen. Toch landen waar we vooraf niet van zouden denken dat we er zomaar zouden tegen winnen. Iran staat ook zeven plaatsen hoger dan Egypte, waar de Duivels de handen meer dan vol mee hadden.
De waarde van de Fifa Ranking is relatief, maar maakt toch duidelijk dat het niet vanzelf zal gaan. Iran debuteerde op dit WK in een van de meest aantrekkelijke partijen van het toernooi. Tegen Nieuw-Zeeland (slechts 82ste op de Fifa Ranking) moest het twee keer een achterstand goedmaken (2-2).
Bermuda-driehoek
Alles zal afhangen van het niveau dat de Duivels zelf halen. Het moet beter zijn dan tegen Egypte. Vraag is wat Rudi Garcia doet. Ik verwacht dat hij niet te veel zal veranderen aan zijn basiselftal. Achteraan zijn Courtois, Mechele en Ngoy (wie had dat een maand geleden van die laatste twee gedacht?) zekerheden. Op de flanken zou De Cuyper de voorkeur kunnen krijgen op Castagne, die dan weer op rechts Meunier zou kunnen vervangen. De Cuyper kan aanvallend meer brengen en dat zou tegen Iran van pas moeten komen.
Voorin wijzigt er wellicht niets. Romelu Lukaku kan nog niet starten, zodat De Ketelaere verder de voorkeur geniet. Jeremy Doku is een certitude op links, ondanks zijn mindere partij tegen Egypte, tenzij hij op het laatste moment naar Londen wordt geroepen om zijn vrouw bij te staan. Op rechts start Trossard wellicht opnieuw. Hij overtuigde niet tegen Salah en co, maar blijft een vaste waarde bij een finalist van de Champions League. Als het niet echt vlot zou Dodi Lukebakio zijn opwachting kunnen maken.
En dan is er nog de driehoek op het middenveld. Hét gespreksonderwerp van al wie één keer per jaar naar het voetbal gaat. Hoe moet de bondscoach er een Bermuda-driehoek van maken waarin elke tegenstander verdwijnt? Redelijk zeker is dat Amadou Onana niet start. Het vaderland zou het noch begrijpen noch pikken. Terecht, na zijn zeer matige partij vorige maandag, maar na de oefenmatchen tegen Kroatië en Tunesië was er geen kat die hem uit de ploeg wilde. Garcia haalde hem tegen Egypte echter terecht van het veld en dat moet een indicatie zijn dat Nicolas Raskin dit keer op ‘de zes’ speelt.
Aan Kevin De Bruyne durft (nog) niemand raken. Daarvoor is zijn palmares te indrukwekkend. Vraag is wie naast hem komt. Als Garcia opportunistisch wil zijn, kiest hij voor Hans Vanaken. Negentig procent van de zogenaamde voetbalkenners zou het onbegrijpelijk vinden als hij dat niet zou doen. Speel met King Kev en Prince Hans en bijna niemand heeft het recht om achteraf te zeuren als het niet loopt.
In dat geval betaalt aanvoerder Youri Tielemans de rekening. Neen, hij was ook niet geweldig tegen Egypte en er is geen reden om de aanvoerder te sparen. Iedereen met een armband kan kapitein zijn. Raskin-Vanaken-De Bruyne is echter een driehoek waar we vrij weinig van weten. Dit trio heeft nauwelijks samengespeeld en zeker niet in matchen waarin veel kon misgaan. Wat beslist Garcia? Speelt ook De Bruyne een rol? Het is zeer onwaarschijnlijk dat de bondscoach niet naar de mening van zijn meest gelauwerde veldspeler zou gevraagd hebben. Ik gok dat Garcia zich niet laat beïnvloeden voor de publieke opinie en aan Tielemans vasthoudt.
Pfaff
Wie ook start, nog deze waarschuwing: veertig jaar geleden begonnen de Rode Duivels met een nederlaag tegen Mexico en was het tegen Irak, in vele opzichten vergelijkbaar met Iran, van moeten winnen. Dat lukte alleen dankzij een uitstekende Jean-Marie Pfaff. Pas nadien liet Guy Thys zich overhalen om zijn ploeg door elkaar te halen. Laat wat nadien volgde ons weer dromen?
