Vorig seizoen net niet gedegradeerd, nu een stevige middenmoter: Werder Bremen is een blijvende waarde in het Duitse voetbal. Olivier Deman en Senne Lynen drukken ieder op hun manier een stempel op de club.
In het begin van het seizoen stonden er drie Belgen op de loonlijst van Werder Bremen. Naast Senne Lynen en Olivier Deman was er ook nog Samuel Mbangula, die vorig seizoen overkwam van Juventus, nadat hij eerder voor Anderlecht en Club Brugge voetbalde. De middenvelder, aangekocht voor tien miljoen euro, speelde 26 van de 34 competitiewedstrijden, maar trok die lijn nu niet door. Hij verscheen hooguit als wisselspeler op het veld. Daarom werd hij door Werder aan Bologna verhuurd, om daar speelminuten op te doen. De 22-jarige Mbangula verheugde zich op die overgang, omdat hij daar met Domenico Tedesco als trainer zou werken. Die had hem in november 2024 als bondscoach bij de selectie van de Rode Duivels gehaald. Maar Mbangula kwam in Bologna amper aan spelen toe. En na het ontslag van Tedesco al helemaal niet meer.
De machinist
Het vertrek van Mbangula paste in de nieuwe start die Werder wilde nemen nadat het vorig seizoen vijftiende eindigde. De club wisselde toen van trainer en verving Horst Steffen, eerder weggeplukt bij SV Elversberg, door Daniel Thioune. Die redde de club met allesbehalve verfijnd voetbal van de degradatie; Werder eindigde vijftiende. Het behaalde amper acht overwinningen.
Maar Thioune geloofde in het potentieel van zijn ploeg. Hij hervatte de trainingen twee weken vroeger dan de andere ploegen. Thioune zei dat Werder nog grote stappen kon zetten. Er kwamen dertien nieuwe spelers, vooral jongeren. En net voor de start van de competitie werd er met Niklas Füllkrug een zeer opmerkelijke transfer gerealiseerd. De 33-jarige spits, die 24 interlands speelde en eerder nog voor Werder had gevoetbald, kwam over van West Ham United, dat hem tussendoor aan AC Milan had verhuurd. Verder werd er ook een mentalcoach aangetrokken.
Langzaam maar zeker onderging Werder een gedaanteverwisseling en daarin speelde Füllkrug een essentiële rol: hij maakte zes goals in zes wedstrijden en is op dit moment topschutter in de Bundesliga. Füllkrug is de leider van de ploeg, iemand die elk moment tot het uiterste gaat en met een aanstekelijk enthousiasme zijn ploegmaats opzweept. De trainer vindt het een uitdaging om met hem te werken en noemt Füllkrug de machinist van de ploeg. Er wordt nu geordend en gestructureerd gevoetbald; de hectiek van vorig seizoen is uit het spel verdwenen.
En Werder toonde ook vooral mentale sterkte. In de laatste drie competitiematchen boog het telkens een achterstand van twee doelpunten om. In een zege en twee keer een gelijkspel.
12,32 kilometer
Werder Bremen heeft een Belgisch gezicht. Haast onopvallend, maar heel efficiënt is de inbreng van Olivier Deman bij de traditieclub. Hij kwam medio 2023 van Cercle Brugge naar Bremen en paste zich maar moeizaam aan. Werder verhuurde hem in januari 2025 voor zes maanden aan Antwerp. Nu is de linksachter niet meer uit de ploeg weg te denken. Sterker nog: van alle spelers in de Bundesliga legde hij, op één speler na, de meeste meters af, gemiddeld 12,32 kilometer per wedstrijd. Alleen Soufiane El-Faouzi, middenvelder bij Schalke 04, doet met 12,80 kilometer beter.
Cruciaal is ook Senne Lynen, aan zijn vierde seizoen bezig nadat hij eerder voor Union voetbalde. Lynen is een scharnier op het middenveld, een breker en bouwer. Hij kreeg vorig seizoen aanbiedingen van verschillende clubs uit de Bundesliga. Maar hij voelt zich goed in Bremen en verlengde zijn contract met zes jaar. Problemen kent Lynen dit seizoen wel. Door aanhoudende bekken- en heupproblemen is hij al sinds begin september out. De revalidatie verloopt langzaam; een wederoptreden is nog niet in zicht. Wel hoopt Lynen binnenkort de groepstrainingen te hervatten.
Gezellige stad
Werder Bremen is een rustige club, naar het beeld van de gezellige stad. Het kende zijn topperiode toen het in 1992 de Europacup voor Bekerwinnaars won en het jaar daarop voor de derde keer in de geschiedenis kampioen werd. De legendarische Otto Rehhagel was toen trainer; hij zou veertien jaar bij Werder werken. Rehhagel, intussen 88 jaar, was een zeer markante, verbaal zeer sterke trainer. Hij werkte altijd vanuit een gevoel van rust, omdat hij had geconstateerd dat mensen zich tegennatuurlijk gedragen als je schreeuwt of paniekerig doet. Vandaar dat hij nooit boetes gaf. Hij vindt dat trainers die dat doen op menselijk gebied falen.
Otto Rehhagel werd door iedereen in Bremen aanbeden; op een gegeven moment werd de club SV Rehhagel genoemd. Toen hij na veertien jaar naar Bayern München vertrok en (voor zes maanden) werd opgevolgd door Aad de Mos, sloeg zijn methode niet aan. Hij mocht na een jaar vertrekken en ging dan naar Kaiserslautern, waar hij vier jaar bleef en in 1998 kampioen werd. Rehhagel werd later nog bondscoach van Griekenland, waarmee hij in 2004 Europees kampioen werd.
100 jaar Weserstadion
Werder Bremen werd in 2004 voor de vierde keer kampioen; het pakte toen de dubbel. Ex-speler Thomas Schaaf was toen trainer; hij zou ook veertien jaar aan het roer blijven en in 2009 nog eens de beker winnen. Sindsdien blijven successen uit. Maar niemand die zich daar erg over opwindt. De club speelt zijn thuiswedstrijden voor 40.000 toeschouwers, in het stemmige Weserstadion dat 100 jaar bestaat. Werder wil rustig groeien. Zonder ondoordachte beslissingen te nemen of zich financieel te vergalopperen.
Zo is het eigenlijk altijd geweest. Werder Bremen speelde, op twee jaar na, altijd in de Bundesliga. Het is een haast onopvallende vaste waarde in het Duitse voetbal. In de eeuwige ranglijst van de Bundesliga staat Werder Bremen derde. Na Bayern München en Borussia Dortmund.
