De Rode Duivels zijn in hun WK-openingsmatch een beetje beneden de verwachtingen gebleven. De tweede helft maakte gelukkig heel wat goed en het eindresultaat tegen Egypte (1-1) is bevredigend. Er kan nu in de twee resterende groepswedstrijden niet alleen best gewonnen maar ook flink gescoord worden. De groepswinst wordt wellicht bepaald door het doelsaldo.
Even beginnen met dé verrassing van dit toernooi: Spanje-Kaapverdië 0-0. Het is de vierde keer in de vijf laatste WK’s dat La Roma zijn openingsmatch niet kan winnen: in 2010 verlies tegen Zwitserland (0-1) en toch wereldkampioen; in 2014 5-1 verlies tegen Nederland; in 2018 3-3 tegen Portugal; in 2022 7-à zege tegen Costa Rica en nu dus 0-0 tegen Kaapverdië.
En dan de Duivels. De zege in Kroatië en de ruime winst tegen Tunesië hadden de lat wellicht te hoog gelegd. De eerste helft van de Rode Duivels op dit WK was een tegenvaller. Bijna iedereen bleef onder zijn niveau. Dat gold zeker voor Jeremy Doku, waarvoor de lat heel hoog lag. Maar ook Trossard op de andere vleugel en Kevin De Bruyne maakten weinig klaar. De Ketelaere werkte hard, maar een echte diepe spits is hij niet.
Het was harken in de eerste helft. Gelukkig waren Ngoy, Mechele en Courtois bij de zaak. Zij voorkwamen dat Egypte niet verder uitliep dan één doelpunt. Een tweede treffer had fataal kunnen zijn.
De tweede helft was gelukkig beter. De Egyptische doelman had meer en moeilijker werk dan zijn overbuur. De Bruyne trof ook nog eens de paal. De inbreng van Romelu Lukaku leverde meteen succes op, ook. Al werd de gelijkmaker officieel als een eigendoelpunt genoteerd.
Vooraf had ik aangegeven dat er vooral niet verloren mocht worden. Een gelijkspel tegen de op papier sterkste tegenstander in de groep is niet verkeerd. Laat ons ook niet vergeten dat de Afrikaanse landen het de voorbije dagen best aardig deden. Marokko hield Brazilië in bedwang en Kaapverdië zelfs Spanje. Egypte is na Marokko en Senegal wellicht de derde ploeg van het zwarte continent. En dit was duidelijk Tunesië niet.
Laat ons dus voorlopig niet al te streng zijn. Zondag tegen Iran moet het heel wat beter zijn. Van De Bruyne, Trossard en vooral Doku verwachten we meer. Ook Tielemans en Onana bleven beneden de verwachtingen. We durven nu al voorspellen dat Raskin zondag op ‘de zes’ speelt. Hij heeft niet de gestalte van de middenvelder van Aston Villa, maar zeker betere voeten.
We verwachten nog meer wissels. Wees niet verbaasd dat Vanaken start in plaats van De Bruyne en misschien is dit dé match om ze samen uit te spelen. Als het tegen Iran niet kan, tegen wie dan wel. Achterin zou op de flanken meer voetballend vermogen niet misstaan. De Cuyper voor Castagne en Seys of Saelemaekers – tegen Iran moet dit kunnen – voor Meunier, die zijn match redde met de voorzet van de gelijkmaker. De Ketelaere start wellicht weer in de spits maar Lukaku zou wel eens al tijdens de rust kunnen invallen. En op de flank zou Lukebakio of Fernandez-Pardo Trossard kunnen aflossen.
Alles bij elkaar mogen we niet ontevreden zijn. Dit had slechter kunnen aflopen. Er is geen reden voor Rudi Garcia om ‘Sleepless in Seattle’ te zijn. De euforie van Tunesië is echter verdampt onder de Amerikaanse zon, maar de twee komende opdrachten zouden ideaal moeten zijn om op toerental te geraken.
