Na zes dagen heeft dit WK al aardig wat verrassingen opgeleverd. Een aantal Afrikaanse landen lijken de kloof met Europa en Zuid-Amerika versmald te hebben en ook de Aziatische topploegen (Japan, Zuid-Korea) sluipen dichterbij. Maar laat ons ons niet blindstaren op het eerste gewin. Deze Wereldbeker is meer dan ooit een marathon, geen sprint.
Azië boekte al drie verrassende resultaten: Zuid-Korea-Tsjechië (2-1), Qatar-Zwitserland (1-1)
en Nederland-Japan (2-2). Japan en Zuid-Korea verbaasden al in 2002, maar dat was toch vooral omdat ze in eigen land speelden en (zeker wat de Koreanen betreft) niet mochten klagen over de arbitrage. Japan en Zuid-Korea zijn serieus blijven werken en plukken daar stilaan de vruchten van. Het meest sensationele resultaat van deze eerste dagen is misschien wel Australië-Turkije 2-1. Australië, dat op voetbalgebied tot de Aziatische bond behoort.
Afrika leek al in 1990 – vooral dankzij Kameroen – en in 1996 – met de olympische titel van Nigeria – op weg de dominantie van de oude voetbalgrootmachten te doorbreken. De grote doorbraak is echter uitgebleven. In Noord-Amerika zijn de Afrikanen echter sterk begonnen:
Brazilië-Marokko 1-1, Ivoorkust-Ecuador 1-0, België-Egypte 1-1, Zweden-Tunesië 5-1 en vooral Spanje-Kaapverdië 0-0. Senegal, als reguliere winnaar van de jongste Afcon misschien het sterkste voetballand van het zwarte continent, verloor wel van Frankrijk (3-1). De Leeuwen van Teranga lieten voor de rust de kansen onbenut om les Bleus in de problemen te brengen en kregen nadien de rekening gepresenteerd van Olise en Mbappé. Als je Dembélé, de voetballer van het jaar, naar de kant kan halen, baad je in de luxe.
Voordeel
Laat ons echter niet te veel conclusies trekken uit deze eerste week. Dit WK duurt anderhalve week langer dan in de voorbije drie decennia en de finalisten moeten een match meer spelen dan vroeger. Het komt erop aan om op het juiste moment te pieken. Vooral niet te vroeg dus. In de groepsfase zijn geen prijzen te winnen en met 32 van de 48 deelnemers die naar de KO-fase overstappen, vallen nauwelijks verrassingen te verwachten. In veel groepen, onder andere die met België, is het een onmiskenbaar voordeel om je groep te winnen. Dan blijf je in (het theoretisch) koelere Seattle en moet je niet reizen in de twee volgende rondes.
De ploegen die denken wereldkampioen te kunnen worden, maken zich echter geen zorgen over dat soort minimale voordelen. Zij weten dat ze er vanaf de tweede ronde moeten staan en geloven dat ze welke tegenstander ook aankunnen. En als dat niet het geval blijkt, waren ze niet in staat om de wereldtitel te pakken.
De mindere goden hebben geen keuze. Zij moeten er van de eerste dag staan. Het is hun enige kans om door te gaan of om gewoon voor een opmerkelijk resultaat te zorgen. België zou, als land uit de top-10 van de Fifa, niet tot die categorie mogen behoren.
De Rode Duivels willen echter koste wat kost de groep winnen om in Seattle te blijven en om als groepswinnaar de kolossen zo lang mogelijk te ontlopen. Dat zou wel eens een misrekening kunnen blijken. Niet alle zwaargewichten gaan hun groep winnen en dat zou een erg ongewenste tegenstander kunnen opleveren. Er valt niets te plannen.
Piet Kokkewiet
Het elftal van de wereldkampioen krijgt vaak vorm tijdens het WK. Een slecht begin is soms een voordeel. We weten uiteraard allemaal wat er in Mexico ’86 met de Rode Duivels gebeurde. En er zijn veel straffere voorbeelden. Italië werd in 1982 wereldkampioen zonder een match te winnen in de eerste ronde (drie gelijke spelen). Spanje opende in 2010 met een nederlaag tegen Zwitserland en werd wereldkampioen. Argentinië struikelde vier jaar terug in zijn openingspartij over Saoedi-Arabië, maar won goud.
Er is dan ook (nog) geen reden om paniekerig of zelfs negatief te doen over het gelijkspel van de Duivels tegen Egypte. Het was niet goed genoeg. Laat daar geen twijfel over bestaan, maar Egypte is Kaapverdië niet en België is Spanje niet. Je wordt dan ook een beetje moe van het geneuzel van supporters (zelfs Piet Kokkewiet kwam zich bemoeien met de wissels) en zelfs van analisten. ‘Ik ben ook trainer geweest’, hoorde ik iemand zeggen op tv. Juist, bij de -19. Soyons serieux.
Heilige Drievuldigheid
De komende dagen zal het over de Heilige Drievuldigheid op het middenveld blijven gaan. Onana-Tielemans-De Bruyne of beter Raskin of Tielemans met De Bruyne en Vanaken. Dat laatste heeft de voorkeur van het brede publiek en ook veel analisten (van de koude grond) pleiten ervoor. Het ging de voorbije 24 uur dan ook vooral over ‘de wissels’.
Tjonge, tjonge. Met wat goede wil (of is het zonder slechte wil) zou je kunnen stellen dat de wissels geweldig goed uitpakten. Met Nicolas Raskin en Romelu Lukaku kwam België in de match, was er meer dreiging en viel de gelijkmaker. Een draw tegen Egypte is niet echt slecht, tenzij je denkt dat na de 5-0 in een oefenpot tegen Tunesië alle wedstrijden gaan gewonnen worden.
Vooraf heb ik nauwelijks iemand horen klagen over Onana, die vooral voetballend de zwakke schakel was. De bondscoach bracht Nicolas Raskin in en dat bleek een juiste zet. Laat ons niet vergeten dat ‘de Schot’ een ontdekking is van Garcia. Voor de komst van de Fransman werd hij nooit opgeroepen. Dat ook Lukaku inviel en een versterking zou zijn, wisten we allemaal vooraf. Helaas, hij is nog niet klaar om te starten.
Paniek
Vroeger, ik spreek dan tot en met 2002 toen de dieren nog spraken, konden de journalisten alle trainingen bijwonen en kon je vaak zelf zien wie de goede vorm te pakken had en wie niet. Nu mag je alleen nog de eerste vijftien minuten bijwonen. De opwarming dus. Daar vallen geen conclusies uit te trekken. Waarom een coach bepaalde beslissingen neemt, is ons daarom vaak onduidelijk.
Ik verwacht dat Raskin zondag tegen Iran de plaats van Onana inneemt. Voor het overige verwacht ik niet te veel wissels. Je zou Trossard kunnen vervangen door bijvoorbeeld Lukebakio, maar dat ga je wellicht pas na de rust overwegen. Anders pulk je aan het zelfvertrouwen van de Gunner. Het draait niet alleen om de volgende match, maar vooral om wat nadien komt.
Achterin zou ik Castagne vervangen door een linkspoot, in eerste instantie De Cuyper omdat die niet tegen zijn voet staat en ook aanvallend iets kan bijbrengen. Meunier overtuigde ook niet, maar hebben we daar een beter alternatief en wordt het bijvoorbeeld met Seys niet al te frivool, lees aanvallend?
Het is vooral op het middenveld dat ‘Jan met de pet’ en ‘Fred met de micro’ verandering wil. Sommigen willen zonder ‘zes’ spelen. Leuk jongens, maar als het misloopt word je als coach op de grote markt van het internet opgehangen. Dan maar zonder ‘acht’. Ja, Tielemans stak er ook niet echt bovenuit, maar hij heeft de nodige kwaliteiten en zet je je aanvoerder meteen aan de kant? Een ‘zes’ of een ‘acht’ inruilen voor Hans Vanaken. De Brugse aanvoerder kan zeker op ‘acht’ spelen. Maar is een middenveld met Vanaken en De Bruyne, met zijn huidige vormpeil, realistisch? Hans of Kevin? Durven we KDB op de bank houden? Zetten we daarmee geen streep onder zijn WK?
Sukkels
En, hoe goed Vanaken ook is, waren alle vorige bondscoaches zo’n sukkels dat ze hem niet eens meenamen naar het WK? Ik geloof dat Hans en Kevin alleen samen zullen spelen als er paniek in de tent uitbreekt. Laat ons dus (voorlopig) hopen dat dit (nog) niet nodig is.
