Ceaucescu en arbitrale beslissingen in het Roemeense voetbal

´Het Roemeense voetbal waarin Raducioiu opgroeide, stond bol van manipulaties. De onwaarschijnlijkste anekdote betreft de bekerfinale van 1978, een absolute topconfrontatie: Dinamo tegen Steaua. ¨De stand was 1-1 , ik scoorde ons doelpunt in die partij. In de laatste minuut lukte Steaua de winning goal, die wegens offside werd afgekeurd. Valentin Ceaucescu (de leider van de legerploeg en zoon van de Conducator; RS) maakte zich erg boos en gebood Steaua het veld te verlaten. ´Dit regel ik binnen kwartiertje,´ zei hij in de kleedkamer tot zijn spelers. Maar na een halfuur had hij nog niets voor elkaar gekregen, terwijl wij intussen op het veld bleven wachten. De scheidsrechter floot de partij af bij gebrek aan tegenstanders en wees Dinamo aan als winnaar. Met 3-1, een zogenaamde forfaitzege. We kregen de cup uitgereikt, met fotografen erbij en reportages in de kranten. Maar de dag daarop herriep president Nicolae Ceaucescu de scheidsrechterlijke beslissing. Hij valideerde het doelpunt en riep Steaua tot winnaar uit. De uitslag werd gewoon aan de UEFA doorgegeven.´

´Het ¨Genie van de Karpaten¨, zoals Ceaucescu graag omschreven werd, hield er, ondanks de armoede van zijn onderdanen, een stormachtig beleid inzake openbare werken op na. ¨Hij reed vaak rond in Boekarest,¨ weet Raducioiu nog. ¨Als hij iets zag wat hem niet beviel, liet hij het meteen afbreken.¨ Voetbalclub Politechnica ging onder de slopershamer. Tijdens een wedstrijd passeerde Ceaucescu, die van sport geen benul had, het stadion. Op het ogenblik dat zijn wagen achter de tribune reed, steeg uit het publiek een schril gefluit op, uit protest om een arbitrale beslissing. De enigszins paranoïde dictator interpreteerde dat als een agitatie ten aanzien van zijn persoon. Hij nam de belediging niet, deed de club ontbinden en beval het stadion af te breken. Het is nu een plantentuin.´

Bron: Armand Schreurs en Per Frimann, ´Baggio, Bakero, Enzo… – De smaakmakers van het moderne voetbal´, 1994, blz. 93

Dit boek verscheen aan de vooravond van het WK 1994 in de Verenigde Staten. Opmerkelijk is dat het geschreven is in samenwerking met de Deense Anderlecht-speler Per Frimann, waardoor het blijkbaar mogelijk was om elk hoofdstukje over een speler te laten volgen door een commentaar van een medespeler. Frimann zal daarbij bemiddeld hebben, zo veronderstel ik.

Centrumaanvaller Florin Raducioiu speelde op dat moment voor AC Milan na eerder voor Dinamo Boekarest, en in Italië voor Bari, Hellas Verona en Brescia te zijn uitgekomen. Onder de naam ´Dinamo´ werden destijds in Oost-Europa onder de communistische regimes door de politie overal topclubs uitgebouwd. In Roemenië was Steaua Boekarest de legerploeg. ´Staatsamateurisme´, heette dat want de spelers kwamen in dienst van politie en leger met bijbehorende rang, terwijl ze in feite fullprofs waren. In het geval van Raducioiu geeft zijn landgenoot Giga Popescu, toen spelend voor PSV Eindhoven en teamgenoot in het nationale elftal van Roemenië, zijn mening over zijn collega.

Rob Siekmann