Dag Paul,
Bedankt voor je brief. Jij hebt de spits afgebeten. Ik moet je bekennen dat ik nog niet in WK-modus zit. Meer zelfs, een maand of zo geleden heb ik beslist de eerste WK-dagen aan mij te laten voorbijgaan. Ik zit nog een paar dagen in de Provence en heb goed nieuws voor jullie. De zon schijnt hier al en ik heb ze jullie kant uitgestuurd.
Ik heb de openingsceremonie aan mij laten voorbijgaan en zelfs het eerste halfuur van de openingsmatch gemist, want het dessert liet op zich wachten. Veel kan ik niet gemist hebben, want veel stelde het duel tussen Mexico en Zuid-Afrika niet voor. Nochtans twee voetbalgekke landen, waar het voetbal wellicht te populair is om goed te presteren op wereldvlak.
Daar hoort wat uitleg bij, denk ik. In beide landen gaat er in het voetbal veel meer geld om dan in de omringende landen. Met als gevolg dat (te) weinig voetballers naar het buitenland trekken. Naar Europa dus, waar het voetbal op een veel hoger niveau bedreven wordt en waar je als speler beter wordt. Zuid-Afrika heeft nog nooit iets gepresteerd op een WK, zelfs niet in eigen land. En Mexico alleen in de twee WK’s op eigen grondgebied. Ik denk dat ze toen telkens de kwartfinale gehaald hebben.
Ver zullen ze ook dit keer niet geraken. Het was een zwakke match en vooral Bafana Bafana (onze jongens) van Hugo Broos viel(en) tegen. Het enige interessante waren eigenlijk de drie rode kaarten. Je weet dat ik voorstander ben van snelle rode kaarten, omdat je op die manier de voetballers beschermt tegen de gangsters op voetbalnoppen. Toch vond ik dat ze in deze openingsmatch erg gemakkelijk getrokken werden. Ik vrees dat in Europa drie keer geel had volstaan. Misschien wilde scheidrechtersbaas Pierluigi Collina, en vooral via VAR, een waarschuwing uitsturen. Goed zo.
Neen, dit WK leeft nog niet bij mij. Dat heeft niet alleen te maken met het feit dat het de voorbije weken nauwelijks over voetbal ging, maar over de strapatsen van het helaas niet zo olijke duo Gianni & Donald. Wat erg dat het voetbal geleid wordt door een narcist als Infantino en nog erger dat de wereld in handen is van een supernarcist als Trump. Er zit ergens een constructiefoutje in de democratie als je weet dat de Fifa-baas verkozen werd door meer dan tweehonderd voetbalbonden en al helemaal als The Donald twee keer aan de macht werd gebracht door meer dan driehonderd miljoen Amerikanen.
De aanloop naar dit WK was een schande. En Infantino treft meer schuld dan Trump. Dat de president van Amerika zijn bedenkelijk immigratiebeleid beleid doortrekt naar het WK was voorspelbaar, maar dat Infantino het toelaat pas echt erg. In het contract tussen het organiserende land en de Fifa staat dat alle deelnemende landen – spelers, officials, supporters – welkom moeten zijn. Infantino laat zijn oranje vriendje echter het WK naar de knoppen helpen. Vooral dat hij toeliet dat een van zijn refs werd teruggestuurd is onvergeeflijk. Gelukkig maakt Uefa het een beetje goed. De brave Somalische ref mag de Europese Supercup tussen Aston Villa en Paris Saint-Germain fluiten. Dat is toch nog wat anders dan Oezbekistan tegen Colombia.
Maar ik moet zelf ook schuld bekennen. Toen Infantino in 2015 de baas werd van Fifa werd ik door Radio 1 gebeld om commentaar te geven. Ik was behoorlijk positief. Infantino was secretaris-generaal van Uefa geweest en de Europese voetbalunie is altijd een baken van beschaving geweest in vergelijking met de wereldvoetbalbond. Ik had nooit klachten gehoord over de Zwitser en dacht dat hij een flinke stap vooruit was in vergelijking met zijn landgenoot Sepp Blatter.
Precies 24 uur later wist ik beter. Ik was uitgenodigd door mijn vriend Geert Cami voor een lunch met Euro-parlementslid Ivo Belet en William Gaillard, ex-perschef van Uefa. Toen wist ik dat de verkeerde man was binnengehaald. Van Blatter kon je veel zeggen, maar hij hield wel van voetbal. Zijn opvolger houdt alleen van zichzelf. En van dollars. Blatter toomde de Amerikanen in toen ze in 1994 de ticketprijzen wilden opvoeren, Infantino gedroeg zich als een echte maffiabaas.
Maar genoeg gezeurd over de teloorgang van het wereldvoetbal. Je vroeg of wij zenuwachtig waren als we als journalist naar het WK trokken. Uiteraard. Het zijn altijd spannende weken, waarin je uitsluitend voor het voetbal leeft. Vijf, soms zes weken van huis en het enige wat telt is voetbal. En alles wat er rond leeft uiteraard. Hoewel dat voor mijn tijd niet echt het geval was in onze voetbalpers. Met Jan Wauters op de radio als uitzondering uiteraard.
Spanje ’82 was mijn eerste WK. Ik had twee jaar eerder al Euro ’80 gedaan in Italië, maar het EK (met acht ploegen) stelde nog niets voor in vergelijking met het WK. Ik had in Spanje twee grote valiezen mee. Een met kleren en een met boeken en krantenknipsels. Je wist immers alleen wat je van thuis had meegebracht. Het internet bestond nog niet.
Het liep in Spanje ook al snel fout. Zowel Jacques als ik hebben de voorbije dagen geschreven over de ‘whisky y amor’-toestanden in het Belgische kamp. De spelers werden, aangemaand door Louis Wouters, de dictatoriale voorzitter van de voetbalbond, om een dag de pers te boycotten. Volkomen belachelijk, omdat alle media zich uitgeput hadden om uit te leggen dat wat in de Spaanse pers verschenen was je reinste onzin was.
Hoe reageren? Er werd overlegd om ook een dag de spelers te boycotten. Ik heb voor de definitieve toezegging van Het Nieuwsblad naar mijn chef Joris Jacobs gebeld. ‘Ik ben geen voorstander van een boycot’, zei hij. ‘Maar jij bent ter plekke en ik heb jou uitgestuurd. Ik laat de beslissing aan jou.’
Een antwoord waar ik heel blij mee was. Ik was nog geen vijf jaar voetbaljournalist en al rubriekleider in wat toen nog de grootste krant van het land was. Mijn collega Mark Dheedene was drie jaar ouder en al langer op de krant, maar planning en organisatie waren niet echt zijn ding. Hij schreef prachtige verhalen rond het voetbal, ik over het voetbal. Zo vulden we mekaar perfect aan.
Die zenuwachtigheid is overigens nooit weggegaan. Ook de tiende keer niet. Je weet nooit wat er te gebeuren staat op zo’n evenement. Overigens waren de leukste toernooien die zonder de Rode Duivels. Zoals in 2006 en 2010. Dan volg je het WK. In het andere geval de Belgen op het WK. De voetbalpret begon meestal pas echt zodra ze uitgeschakeld waren.
Ik begrepen dat onze kranten dit keer al hun verslaggevers met de Belgen terugsturen. Onbegrijpelijk voor mij. We keren toch ook niet terug uit de Tour als de Belgen uitgeschakeld zijn? Wie kan voorspellen wat er in de slotfase van deze World Cup nog allemaal te gebeuren staat? En verslaggeving van ter plekke heeft toch altijd een toegevoegde waarde.
Gelukkig kunnen we tegenwoordig de kranten van de rest van de wereld lezen. In 1982, en in de volgende WK’s, kon je alleen terugvallen op de plaatselijke pers. En kwam die tweede valies goed van pas.
Nog een paar dagen Frankrijk en terug thuis dompel ik me weer helemaal onder in de WK-sfeer. Beloofd.
Tot dan,
françois
PS: ik zie net op de website van een van onze kranten dat de verslaggevers ginds een fotootje krijgen met duivelshorens en een -staart, ik mag er niet aan denken
