De hoogmis van de Belgische atletiek kon bijna niet hoogstaander zijn, een Diamond League-finale waardig. Het Belgische aandeel was zeer beperkt, Paulien Couckuyt niet te na gesproken. Ze is nu zesde op de wereldranglijst van het jaar. Toegegeven, de 400 meter horden is na het vaarwel van Sydney McLaughlin en Femke Broeders-Bol als het ware onthoofd. Andere Belgen waren nog niet hersteld van de Europese kampioenschappen, als ze, denkend aan hun komende herfstslaap, al niet ingedut waren.
Vooral de verlengde spurt en de middenafstand imponeerden, van de lichtvoetige Collen Kebinatshipi tot de pas twintigjarige Cameron Myers. En de 800 meter, natuurlijk met Emmanuel Wanyonyi en de almaar boeiendere thriller, opgevoerd door Audrey Werro en Femke Broeders-Bol.
Waar winnaars zijn, zijn ook verliezers. Of mogelijke verliezers. Zelden hebben we Mondo Duplantis zo gezien: nerveus, een vertwijfelde blik in de ogen die in de verte staren. Duplantis kondigt aan dat zijn lichaam hem op dit niet onbelangrijke moment onverhoeds in de steek laat en hij bijgevolg moet afzien van de competitie. Emmanouil Karalis heeft het rijk alleen. En voorziet zijn achtervolging op de jarenlange alleenheerser van nieuwe energie. Niet het minst op psychologisch vlak. De dreiging is bijna voelbaar wanneer Karalis vlekkeloos, in stijl, over 6,12 meter wipt en zo Duplantis het stadionrecord afhandig maakt.
Enkele dagen geleden nog maar was hij in Zurich al bijna de evenknie van zijn voorbeeld en vriend: 6,20 meter om 6,25 meter. Afgelopen vier jaar boekte de Griekse hemelbestormer 59 centimeter vooruitgang, nagenoeg gemiddeld 15 centimeter per jaar. Natuurlijk vlakt dit gemiddelde mettertijd af. Toch is het nuttig te bedenken dat het wereldrecord van Duplantis 6,31 meter bedraagt. Afwachten wat deze constatering bij de twee tenoren teweeg brengt. Met name volgend weekend, in de seizoensapotheose in Budapest. Is er dan sprake van een status-quo, en indien niet: wie boet daar aan prestige in?
Verliezer en toch ook niet: afstandsloopster Jana Van Lent. Ze heeft een prachtig seizoen achter de rug, bekroond met een bronzen medaille op de 10,000 meter van de recente Europese kampioenschappen in Birmingham. Ze zag de Memorial tegemoet als een soort beloning en een bevestiging, te midden van Afrikaans wereldtalent. Tot een oud zeer opdook: een allergische opstoot. Als zij en haar omgeving het al niet beseften: weinig of geen duuratleten blijven gespaard van blessures, lichamelijke ongemakken en pech allerhande. Zo is het leven.
De afwezigen hebben altijd ongelijk. Zou het? De winnares van de 10:000 en de 5000 meter in Birmingham, de Italiaanse Nadia Battocletti, liet de Van Damme Memorial aan zich voorbijgaan en zal in Budapest evenmin aan de start verschijnen. Ze geeft de voorkeur aan een wedstrijd in eigen land, volgende donderdag, om haar supporters te plezieren. Waarna ze met haar vriend op vakantie vertrekt. Vader Battocletti, die ook haar coach is, vindt het best. Nadia, bekend om haar vlijmscherpe eindspurt, had in Brussel 30.000 dollar en in Budapest 150.000 dollar kunnen verdienen.
Ik ben er bijna zeker van dat de vader van Van Lent, die ook haar coach is, minstens begrip heeft voor Giulano Battocletti. Volgend weekend heeft in Budapest de première plaats van de Ultimate Championships, een afsluitend meerdaags toernooi dat om de vier jaar zal worden georganiseerd, wanneer er geen Olympische Spelen of wereldkampioenschappen op het programma staan. Alleen de allerbeste atleten hebben een uitnodiging ontvangen.
Nog dit: het jaarlijkse atletiekfeest in Brussel heet Ivo Van Damme Memorial, niet Memorial Ivo Van Damme. We zeggen toch ook niet Kathedraal Sint-Rombouts of Stadion Koning Boudewijn?
