De Tour staat bol van de memorabele verhalen. Elke dag brengt De Witte Duivel een anekdote uit de rijke geschiedenis, letterlijk uit de buik van de Tour. Al dan niet gerelateerd aan de etappe van de dag.
Vrijdag 24 juli, Gap – Alpe d’Huez, 127,9 kilometer.
ALPE D’HUEZ, EEN THEATER VOOR HET WIELRENNEN
Het moet de climax worden van deze Tour: twee opeenvolgende etappes die arriveren op Alpe d’Huez. Tourbaas Christian Prudhomme wilde kennelijk teruggrijpen naar een mijlpaal: precies veertig jaar geleden vochten ploegmaats Bernard Hinault en Greg LeMond een ‘duel’ uit op de flanken van deze col. Hinault had de dag voordien een inzinking gekregen, waardoor LeMond leider werd. Dat zorgde voor spanningen binnen de ploeg, al viel daar op Alpe d’Huez niets van te merken: de wonderbaarlijk herstelde Hinault reed met LeMond voorop en mocht van de Amerikaan winnen. Ze reden hand in hand over de streep. Een iconisch beeld. Het leek op een broederlijk tafereel, maar eigenlijk was het een hypocriet schouwspel. Hinault probeerde constant om LeMond mentaal te tergen.
Geen col die zo gehypet wordt als Alpe d’Huez. Het is zeker niet de zwaarste berg, maar met zijn 21 haarspeldbochten en 14,3 kilometer een klassieker waar renners met veel ontzag naar opkijken. Er is elk jaar een volkstoeloop en het is juist dat enthousiasme langs de weg dat de renners energie geeft. Ze worden door de massa meegesleept. Alpe d’Huez is een theater voor het wielrennen. Wie daar wint, vergaart eeuwige roem.
De Nederlanders hebben er vaak geschitterd: Peter Winnen, Joop Zoetemelk, Gert-Jan Theunisse, Hennie Kuiper, Steven Rooks, ze wonnen er allemaal. Peter Winnen, twee keer winnaar op Alpe d’Huez, werd na zijn carrière steeds lyrisch toen hij in interviews aan deze col werd herinnerd, over de haarspeldbochten die de berg een extra schoonheid geven, over het fantastische uitzicht op het dal dat je constant hebt, over het naambordje van de winnaars dat in iedere bocht hangt. In de woonkamer van Winnen herinnert maar één foto aan zijn wielercarrière: het is een poster die hij van een wielerblad kreeg en die hij pas vele jaren later heeft opgehangen. Maar het is vooral een herinnering aan zijn eerste overwinning op L’Alpe D’Huez.
Opmerkelijk was de winst van Gert-Jan Theunisse in 1989, hij rondde er een lange aanval af. Theunisse, die ziek werd van zijn eigen fanatisme en op een spijkerbed sliep om de pijngrens te verleggen, was toen de opkomende man van het Nederlandse wielrennen en zou zich dat jaar ook tot bergkoning kronen. De Noord-Brabander hield niet van alle bijverschijnselen rond het wielrennen; alleen de diepe liefde voor de sport hield hem in het zadel. Maar zijn zege op Alpe d’Huez was vooral een kostbare herinnering voor zijn vader Toon, want na diens overlijden in 2009 werd zijn as, op zijn nadrukkelijk verzoek, uitgestrooid in de bocht waar de naam van zijn zoon op een bord staat.
Ook een andere Nederlander, pastoor Jaap Reuten, voelde zich thuis op Alpe d’Huez. Toen hij er al in 1964 tijdens een skivakantie neerstreek en ontdekte dat het (toen nog) kleine bergdorp geen kapel had, maakte hij er zijn levenswerk van om een kapel te bouwen. Vijf jaar later werd de Notre-Dame des Neiges ingewijd, die bij een ritaankomst jarenlang diende als perscentrum. Reuten luidde ook telkens de klokken als een Nederlander triomfeerde. Volgens de overlevering de eerste keer in 1976, na de zege van Joop Zoetemelk, maar het begin van die traditie bleek puur toeval. Op het moment dat Joopie de bloemen in ontvangst nam, was het immers precies achttien uur, het tijdstip waarop het klokje in het kerkje elke dag luidde voor het angelus. Toen een journalist Reuten vroeg waarom de klok luidde, zei hij dat dit was omdat Zoetemelk had gewonnen. Waarna het grapje een legende en een gewoonte werd. Reuten moest de parochie in 1991 verlaten nadat hij in de buurt van Le Bourg d’Oisans met zijn auto tegen een boom reed en lang in een ziekenhuis werd verzorgd. Hij werd toen opgevolgd door de Vlaming Joost De Waele, die eerder dertig jaar missionaris was geweest in Zaïre. Hij liet de klokken een kwartier langer luiden, vanaf het moment dat de renners aan de laatste twee kilometer begonnen.
