Argentinië, Engeland, Frankrijk en Spanje in de halve finales. Een verrassing kan dat niet worden genoemd. Intussen likken de Belgen hun wonden. Of bereiden ze zich voor op een nakende machtswissel. De messen worden geslepen. De Franstalige pers staat traditiegetrouw achter de Franstalige bondscoach en vermoedt, volkomen ten onrechte, dat de Vlamingen de Fransman buiten willen omdat ze tegen alles zijn wat Frans is. Klinkklare onzin, 1302 ligt lang achter ons. Wees ervan overtuigd dat de bondstop (Mannaert?) hen influisterde dat het tijd is voor een andere bondscoach. Of dat een goed idee is, is zeer de vraag.
De geschiedenis herhaalt zich. Dit doet me denken aan het WK 2002. Het was nog de tijd dat je als journalist perfect wist wat er leefde in de selectie. Iedereen was elke dag aanspreekbaar voor de media. En niet zoals nu voor een openbare babbel met de perschef ernaast, zodat deze kan ingrepen bij ongewenste vragen, maar voor een gesprek onder vier ogen. Vaak off the record, maar zo wist je precies wat er leefde.
Zes spelers (waarbij ook een Franstalige) vertelden aan collega Kurt Van Laere dat ze het niet meer zagen zitten met de bondscoach en naar huis wilden. Iemand van de staf zei mij hetzelfde. Ik belde met Michel D’Hooghe, toen ex-bondsvoorzitter en voor Fifa gestationeerd in Zuid-Korea, en hij wist exact wie mijn bron was. Ook al heb ik hem de naam nooit genoemd. De man had wellicht ook bij hem aangeklopt en zag wellicht de pers als enige mogelijkheid om voor verandering te zorgen.
Bondscoach Robert Waseige was een geweldig sympathieke man. Ik kende hem al van mijn eerste jaren in het vak als coach van Winterslag. De Luikenaar kon echter bijzonder koleriek zijn. Wellicht vanwege zijn drankprobleem. Ooit moest hij na een Europese bekermatch van Sporting Lokeren tegen Nantes tegengehouden worden of hij had een vierde wissel (er waren er maar drie toegestaan in die tijd) doorgevoerd. Twee uur na de match werd hij ondersteund door Aloïs Derycker en de ploegafgevaardigde naar de perszaal gesleept.
Je kan het kwalijk vinden maar je kan het ook charmant vinden: onze Franstalige collega’s steunen altijd en elke Franstalige. In Japan 2022 was er één uitzondering: hij kwam zich verontschuldigen omdat hij van zijn hoofdredactie niet mocht schrijven wat er gebeurde. Waseige was onaantastbaar in de Franstalige media.
Pretentieus
Ik durf met de hand op het hart zeggen dat ik nooit een Vlaamse collega heb geweten die iemand negatief beoordeelde omdat hij Franstalig was. Ik was het er niet altijd mee eens, maar het was inhoudelijk. Dat is nu weer het geval. Niemand is tegen Rudi Garcia omdat hij een Fransman is. Ook al hoor ik de laatste steeds vaker dat hij een behoorlijk arrogante Fransman kan zijn.
Als je nu in zowat alle Vlaamse media kon lezen of horen (al dan niet tussen de regels, Tom Boudeweel zei het bijna letterlijk) dat het contract van de bondscoach niet zal verlengd worden, dan is dat omdat ze meer weten. Informatie off the record rechtstreeks van Vincent Mannaert of via, de immer loslippige perschef, David Steegen.
Het is nog onduidelijk of Garcia überhaupt wil blijven. ‘Er is nog te veel onduidelijk’, zei hij. Lees: er zijn een aantal zaken die moeten veranderen, anders houd ik het voor bekeken. Als Nederlandstalige vind ik het jammer dat Garcia verdwijnt. Ik zit op zo’n tienduizend kilometer van waar de Duivels zaten en weet niet wat daar allemaal gebeurde. Ik heb echter bijna 400 interlands van de Rode Duivels live meegemaakt en was aanwezig op tien WK- en twaalf EK-eindrondes. Ik ben dan ook zo pretentieus om te denken dat ik weet waarover ik praat.
Zinsverbijstering
Ik kan een waslijst foutjes, fouten en blunders samenstellen van Rudi Garcia in de voorbije anderhalf jaar. Maar ik blijf erbij dat we in 35 jaar niet zo’n goede bondscoach hadden. Op zo’n toernooi gaat elke coach in de fout. De druk is te immens. Verliezen betekent afgemaakt worden, winnen, is geluk of dankzij de spelers.
Er kon heel wat beter weten we … achteraf. Dan heb je altijd gelijk. Mag ik al die criticasters er nog eens op wijzen dat ze dagenlang gevraagd, nee geëist, hebben dat De Bruyne en Vanaken zouden samenspelen. Ik vraag me nog altijd af waar die vlaag van collectieve zinsverbijstering vandaan komt. Twee middenvelders met min of meer gelijkaardige kwaliteiten, samen 69 jaar oud en dat onder een loden zon?
Voor mij hoeft Rudi Garcia niet weg. We hebben hier niet te maken met een bondscoach die de Duivels op het tactische bord met twaalf laat spelen of de reservedoelman bij de tegenpartij als linksback aankondigt. Dit zijn grapjes, maar feiten. Na anderhalf jaar alweer alles omgooien, is geen goede zaak. Er is een basis om op verder te gaan en die is voor een flink deel door de huidige bondscoach gelegd.
Nog belangrijker is dat er in eigen land maar een kandidaat is: Hein Vanhaezebrouck. Of hij een goede bondscoach zou zijn weten we niet? Hij deed het geweldig bij ‘zijn’ AA Gent, maar faalde bij Racing Genk en Anderlecht. Is hij diplomaat genoeg om met alle gevoeligheden rekening te houden? Kan hij samenwerken met Vincent Mannaert? En bovenal: wil hij wel?
Zoektocht
Anders wordt het weer een zoektocht met een bescheiden budget. De Rode Duivels gaan geen toptrainer strikken. In het beste geval wordt het opnieuw zoals nu. Een trainer waar je je regelmatig aan ergert, maar die de sportieve doelen haalt, harmonie in de spelersgroep brengt en het brede publiek verzoent met de Rode Duivels.
Daarom nog eenmaal: KBVB bezint eer ge begint. En anders op naar mijn achttiende bondscoach (twee keer Leekens, twee keer Thys).
