De Tour staat bol van de memorabele verhalen. Elke dag brengt De Witte Duivel een anekdote uit die rijke geschiedenis, letterlijk uit de buik van de Tour. Al dan niet gerelateerd aan de etappe van de dag.
Zondag 12 juli, Mallemont-Ussel, 185,5 kilometer
ALS EEN JOURNALIST EEN RENNER KWAAD MAAKT
Ussel, dat bekend staat om zijn culturele bezienswaardigheden, mag voor het eerst een aankomst in de Tour organiseren. Komt het in deze etappe weer tot een massaspurt? Of is het een rit voor vluchters? Er staan onderweg vier grillige beklimmingen op het menu.
Wat er ook gebeurt, journalisten moeten tijdens de Tour eindeloos veel teksten maken. Gemakkelijk is dat niet. Je geraakt amper nog tot bij de renners. Er wordt vaak naar verhalen in de marge gezocht. Of allerhande mensen krijgen de kans om hun mening te geven. Vroeger was dat anders. Je informeerde ’s ochtends aan de start bij een renner of je na de rit op zijn hotelkamer mocht komen voor een gesprek, dat was nooit een probleem. Zo vroeg ik in 1992 aan Jan Nevens hoe het is om een Ronde van Frankrijk in de anonimiteit te rijden. De Brabander reed als helper voor de ploeg van Lotto en trad nooit op de voorgrond. Nevens was verbaasd over de opmerking, maar deed rustig zijn verhaal. Hij was op zijn teen getrapt, maar liet dat niet blijken. De dag nadien fietste Nevens alle ergernis uit zijn lichaam. Hij won de rit tussen Valkenburg en Koblenz en zei voor de microfoon van de radio dat hij nog nooit zo kwaad geweest als de avond voordien toen een journalist hem een heel vreemde vraag had gesteld. Maar hij heeft me achteraf nooit bedankt.
