Het vliegtuig van de Rode Duivels leek op weg om de Duitsers en Nederlanders in te halen boven de Atlantische oceaan. De bondscoach grossierde in wissels die niemand begreep. Vincent Mannaert was al op zoek naar de nummers van mogelijke opvolgers. De Bruyne, Vanaken, Trossard, Meunier, Castagne en Courtois leken hun laatste interland gespeeld te hebben. Onder leiding van Moreira, die er volgens sommigen alleen bij was omdat hij in Frankrijk speelt, en het fenomeen Lukaku sloegen de uitgetelde Belgen na een 2-0 achterstand terug en plaatsten zich in de toegevoegde tijd (2-3). Dit was miraculeuzer dan de ommekeer tegen de Russen op Mexico ’86. Rudi Garcia heeft Houdini een lesje geleerd. Dit was niet meer of minder dan het wonder van Seattle.
Alles wat ik gevreesd had, werd bewaarheid. Iedereen (journalisten, analisten, supporters) kreeg zijn zin van Rudi Garcia. Tegen Senegal begon het elftal van Nieuw-Zeeland aan de match. Met De Bruyne en Vanaken dus. Zeventig minuten lang werden de Belgen van het kastje naar de muur gespeeld. De paal zorgde nog voor uitstel van executie, maar de Senegalezen bleven heer en meester. Dat ze slechts twee doelpunten uitliepen, leek van geen tel. Deze Belgische ploeg was klaar voor de schroothoop. Het aantal ‘has beens’ viel niet bij te houden.
‘Laat me eens lekker gek doen’, dacht de bondscoach. ‘We zijn toch kansloos. Laat me de jongens die weinig gespeeld hebben inbrengen.’ Er viel geen touw aan vast te knopen. Alleen de inbreng van Lukaku leek logisch. Vanaken, De Bruyne en Doku naar de kant. Als ze geblesseerd waren geweest, was de noodtoestand afgeroepen geworden in Seatlle.
En het kan nog altijd een tikkeltje doller, moet onze Franse leider gedacht hebben. Hij haalde met De Cuyper nu ook onze beste man naar de kant. Trossard en Tielemans stonden op het veld ruzie te maken. Castagne nog maar eens op links tegen zijn voet en Meunier, die de voorbije matchen vooral met de tegenstanders had meegespeeld, in de ploeg. Ja, we voetballen om te lachen tegenwoordig. Diezelfde Meunier zorgde echter voor een assist en achteraf beschouwd waren de wissels behoorlijk terecht. De Bruyne en Vanaken waren nergens. En ik herhaal het: samen kan alleen tegen Nieuw-Zeeland of een ploeg van dat allooi.
Geniaal
Maar het is niet Rudi Garcia die de dommerik is, dat zijn wij. Wij die niet doorhadden wat voor een geniale ingevingen onze coach had gekregen. Je staarde naar het scherm en vroeg jezelf voortdurend af of dit echt was. Of waren we al in dromenland verzeild en gebeurde dit allemaal slechts in onze bovenkamer? De Senegalezen stelden zich dezelfde vraag en vergaten de dik verdiende overwinning, die voor het grijpen leek, vast te houden.
Groepswinnaar en geplaatst tegen wellicht het sterkste Afrikaanse land, terwijl het zwarte continent toch een beetje de sensatie van dit WK aan het worden was/is. Engeland was enkele uren voordien slechts dankzij de geweldige Harry Kane aan de uitschakeling ontsnapt tegen het beduidend mindere Congo.
Wat bezielde Garcia om alles te doen wat volgens het trainershandboek als waanzin wordt omschreven? Dacht hij: als je toch afgaat, doe het dan grondig zodat je achteraf geen spijt hoeft te hebben?
Een verklaring voor de ommekeer gaat zelfs AI niet vinden. Dit was zowat de gekste match die ik ooit zag en dat zijn er vele duizenden. De Senegalezen begrepen er ook niets van. Dit hadden ze in de tactische les niet meekregen.
De Rode Duivels zitten bij de laatste zestien en doen alvast beter dan Nederland en Duitsland. De winnaar van Amerika-Bosnië-Herzegovina is beslist niet sterker dan Senegal. België versloeg in april de VS op eigen bodem met 2-5.
Alleen met wie gaan we op 6 juli aan de match beginnen? Toch weer met de ploeg van Nieuw-Zeeland, met De Bruyne, Vanaken en Doku? Of beginnen we met de elf die tegen Senegal geëindigd zijn? Wie de juiste opstelling kan voorspellen, moet op de Lotto spelen. En besef dat zo lang we die konijnenpoot hebben, er ons niets kan overkomen.
