De Tour staat bol van de memorabele verhalen. Elke dag brengt De Witte Duivel een anekdote uit die rijke geschiedenis, letterlijk uit de buik van de Tour. Al dan niet gerelateerd aan de etappe van de dag.
Zaterdag 4 juli, Barcelona-Barcelona, 19,6 kilometer
GEEN FOTO’S? DAN DEED ERIC VANDERAERDEN EEN TIJDRIT NOG EENS OVER
Acht miljoen euro betaalde Barcelona om twee opeenvolgende Touraankomsten te mogen inrichten. Voor een ‘normale’ rit betaal je daarvoor respectievelijk 100.000 en 140.000 euro. De Tour zit al langer in de wurggreep van de commercie, er wordt ook constant naar vernieuwing en andere sportieve impulsen gezocht. Nu start de Ronde met een ploegentijdrit, het is sinds 1971 niet meer voorgekomen dat met deze discipline werd begonnen. Toen won Eddy Merckx met zijn Molteni-ploeg.
De Tour heeft al langer met een traditie gebroken toen er op de eerste dag altijd een proloog werd gereden. Een enkele keer is het gebeurd dat een renner al na die prelude werd uitgesloten. Dat was Fons De Wolf die in 1985 vijf minuten te laat aan de start verscheen en op 6’23” van winnaar Bernard Hinault eindigde. Buiten tijd en dus uit koers genomen op een moment dat die nog moest beginnen. Sommigen dachten dat hij dat opzettelijk deed, maar de dromerige De Wolf zei dat hij zich van starttijd had vergist.
Twee jaar eerder werd de proloog gewonnen door Eric Vanderaerden die als neoprof voor het eerst zijn kwaliteiten als tijdrijder demonstreerde. Verbazend was het daarom dat hij in 1985 in een 31 kilometer lange chronorit tussen Lans-en-Vercors en Villard-de-Lans, door geen enkele fotograaf of cameraman werd gevolgd. Ook niet door Aldo Tonnoir, de enige Belgische fotograaf in de Tour. Toen bleek dat Vanderaerden, die het traject in de voormiddag had afgelegd, de tijdrit won, sloeg de fotograaf krijtwit uit. Tonnoir werkte voor het weekblad Sport 80 en wilde niet denken aan de manier waarop zijn hoofdredacteur, de kolerieke Karel Vander Mijnsbrugge, zou reageren.
Tot hij een inval kreeg. Hij stapte naar het hotel van Vanderaerden en vroeg hem of hij een deel van de tijdrit nog eens wilde overdoen. Dat vond de inmiddels gewassen Limburger geen enkel probleem. Hij trok weer zijn koersuitrusting aan en reed een kilometer of tien. Aldo Tonnoir maakte in alle rust een lading foto’s. Op de redactie in Brussel was de hoofdredacteur opgetogen over het werk van zijn fotograaf. Hij projecteerde de dia’s op een scherm en sprak tegen de hem omringende journalisten de memorabele woorden: “Ongelooflijk hoe fris Vanderaerden nog zit.” In Villard-de-Lans kwam Aldo Tonnoir niet bij van het lachen.
