‘IK ZEI TEGEN GUIMARD: TU ES UN CON’
Volgende zaterdag begint de Ronde van Frankrijk. Lucien Van Impe hoeft zich geen zorgen te maken: hij zal na deze Tour nog altijd de laatste Belgische winnaar zijn.
De vraag is niet wie dit jaar de Ronde van Frankrijk gaat winnen, maar wel met hoeveel voorsprong dat zal gebeuren. En wie er naast Tadej Pogacar op het podium zal staan. Jonas Vingegaard lijkt als de nummer twee haast een certitude; de Deen roept sterker te zijn dan ooit. Open is wel de strijd voor de derde plaats. De Duitser Florian Lipowitz? Het Franse wonderkind Paul Seixas? Of overtreft Remco Evenepoel, ploegmaat van Lipowitz, zichzelf? Sommigen zien in de Brabander nog altijd een potentiële Tourwinnaar. Ofschoon Evenepoel ervan overtuigd is dat hij als klimmer nog stappen kan zetten, is dat een illusie.
De wielersport wordt op twee snelheden bedreven. Je hebt Pogacar en de anderen. En daar tussen hooguit Mathieu van der Poel. Althans voor de eendagswedstrijden. Binnen de ploeg van Pogacar, UAE Team Emirates, wordt het wel interessant om te volgen wat de rol van het Mexicaanse talent Isaac del Toro zal zijn. Zal die zich zomaar ondergeschikt maken aan de wereldkampioen? Hierin zal ook een belangrijke rol weggelegd zijn voor Tadej Pogacar. Die verstaat de kunst iedereen in zijn ploeg tevreden te houden. Hij zal wel degelijk rekening houden met de ambitie van Del Toro. En hem een cadeau geven als dat kan. In een sterk blok zoals de afgelopen maanden bleek. UAE zit nu alweer aan bijna 50 overwinningen.
EEN GOUDEN HUWELIJK
Los van een eindeloze sliert voorbeschouwingen stond in de aanloop naar de Ronde van Frankrijk in de Belgische media een bijzondere verjaardag centraal: het is 50 jaar geleden dat Lucien Van Impe als laatste Belg de Tour won. Naar aanleiding daarvan kwam er een boek uit over dit historische moment. Op 18 juli volgt een feest voor het vijftigste jubileum van die Tour. Die dag staat de veertiende rit geprogrammeerd, met onder meer de beklimming van de Ballon d’Alsace. En op 20 oktober volgt er voor Van Impe een nieuw feest: dan wordt hij 80 jaar.
Lucien Van Impe en de Ronde van Frankrijk, het was een gouden huwelijk. Omdat zijn vader de overtuiging was toegedaan dat er in hem een klimmer schuilde, legde hij zich daarop toe. De Muur van Geraardsbergen beklimmen bijvoorbeeld, tien, twintig keer na elkaar, tot het voor zijn ogen begon te schemeren. Hij deed het elke dag opnieuw. Want Van Impe wist: klimmen moet je onderhouden, anders geraak je je souplesse kwijt.
De Ronde van Frankrijk van 1976 was het hoogtepunt in zijn carrière. Toen de Tour werd voorgesteld, met vijf aankomsten bergop, wist Van Impe dat hij de kans van zijn leven kreeg om te winnen. Ook al omdat Eddy Merckx niet meedeed. Tot dan had hij zich beperkt tot de bergprijs, die hij negen keer zou winnen. Maar in de winter begon de twijfel weer te knagen. Zeker toen Lucien een dubbele liesbreuk opliep. Toen hij na de operatie ontwaakte, zei de chirurg lachend dat Lucien de Tour niet kon verliezen. Hij had in zijn lichaam namelijk een motor ingebouwd.
EEN BANALE RUZIE
De Tour 1976 groeide uit tot een memorabele wedstrijd. Ook al kwam het tot een frontale botsing met zijn koppige ploegleider Cyrille Guimard die de Oost-Vlaming op een gegeven moment binnen zijn ploeg isoleerde. Het was het gevolg van een banale ruzie. Van Impe had de gewoonte om voor iedere bergrit vloeibare voeding klaar te maken en vroeg op een bepaald ogenblik aan zijn ploegmaat René Dillen om die drinkbus bij Guimard te gaan halen. Maar de sportdirecteur, die zich de grootste strateeg sinds Napoleon waande, weigerde die mee te geven. Dat gebeurde ook nog een tweede keer. Toen liet Van Impe zich in zijn gele trui bij Guimard afzakken, een bizar beeld. Hij vroeg nog een keer om de bidon, maar de koppige ploegleider schudde hautain met het hoofd. Vervolgens kafferde Van Impe buiten zichzelf van woede Guimard uit. Hij riep tegen zijn sportdirecteur: ‘Tu es un con’. En zei dat hij niet zo lang naast hem zou rijden tot hij die drinkbus gaf. Toen kon Guimard natuurlijk niet anders.
’s Avonds ontplofte de ruzie helemaal. Guimard wilde dat Van Impe zich verontschuldigde. Maar die weigerde. Uiteindelijk gaf hij de hele ploeg het bevel niet meer voor hem te rijden. Van Impe stond er helemaal alleen voor en was zo kwaad dat hij naar huis wilde. Iemand belde toen zijn vrouw Rita en die is meteen gekomen. Toen werden de plooien gladgestreken. Vervolgens begon Van Impe aan een memorabele triomftocht naar Parijs. Na de huldiging kwam hij ’s morgens om drie uur aan in zijn thuishaven Mere. Duizenden en duizenden stonden hem op te wachten; heel het dorp was in het geel geschilderd.
TRAINEN EN RUSTEN
Sindsdien leefde Mere op het ritme van Lucien Van Impe. Na iedere overwinning werd er in het dorpje in de Denderstreek gejubeld, na iedere nederlaag getreurd. Hoewel Van Impe al lang in Impe, een deelgemeente van Lede, woont, bleef hij daar altijd een stuk openbaar bezit. Door zijn populariteit, die hij te danken heeft aan zijn eenvoud, aan zijn jovialiteit, aan zijn bereikbaarheid voor iedereen.
Het zal de volgende weken weer blijken. Na een carrière waarin er voor hem eigenlijk maar twee zaken bestonden: trainen en rusten. Een familiefeest heeft Van Impe nooit bijgewoond, zelfs de communie van zijn kinderen niet. In de Ronde van Frankrijk nam hij aan tafel nooit een dessert. Dat liet hij liever door een ploegmaat naar boven brengen. Dan lag hij tien minuten vroeger op zijn bed. En 22 keer tien minuten, dat is bijna vier uur extra.
Professionele gedrevenheid zou het sleutelwoord worden en blijven in de carrière van Lucien Van Impe. Hoe meer je kan afzien, hoe beter je presteert, zei hij altijd. Daar zag het nochtans aanvankelijk niet naar uit. In het begin deed Lucien er helemaal niets voor. Zijn vader stippelde trainingsomlopen voor hem uit, maar Van Impe sloeg de eerste straat in en ging aan de meisjesschool staan. Hij leek liever naar de grieten, dan zichzelf af te beulen op een fiets. Daar kwam zijn vader snel achter. Hij liet hem onderweg gele briefkaarten posten, tot zelfs in Doornik toe. Maar Van Impe gaf die brieven gewoon aan een andere renner mee. Hoe zijn vader ook brulde, het hielp niet veel. Toen hij dan toch eens een week trainde en meteen won, draaide Van Impe de knop om.
De Tour staat bol van de memorabele verhalen. Vanaf volgende zaterdag brengt De Witte Duivel elke dag een anekdote uit die rijke geschiedenis. Al dan niet gerelateerd aan de etappe van de dag.
