Van januari 2008 tot eind december 2010 nam ik onbetaald verlof bij de krant en was de Belgische woordvoerder van de HollandBelgium Bid voor het WK 2018. Tijdens het WK nam ik vakantie en maakte verhalen voor SportVoetbalmagazine. Ik reisde door het schitterende Zuid-Afrika samen met hoofdredacteur Jacques Sys.
Een weekblad betekende een heel andere manier van werken. Geen dagelijkse deadline, maar slechts één per week. Maar dan een deadline voor alles wat je de dagen voordien hebt geschreven. Teksten die vaak op het laatste moment moeten aangepast of aangevuld worden, want je kan niet alles vlak voor de deadline schrijven.
De deadline was op maandag, kort na de middag. Het betekende in de praktijk dat je van dan af tot woensdagavond eigenlijk zo goed als vrij was. Behalve als je die dagen naar een wedstrijd ging uiteraard.
Tijd voor wat toerisme dus. De meeste tijd brachten we in het noorden van het land door, want daar werden de meeste matchen gespeeld. Een dagje Krugerpark was dan ook logisch. Uren reden we door het park en om de vijf minuten zagen we wel een kudde antilopen. Maar op safari ga je voor de Big Five (een beetje zoals in het topvoetbal). De vijf meest iconische diersoorten: buffel, leeuw, luipaard, neushoorn en olifant.
We kregen ze niet te zien en reden met een behoorlijk onvoldaan gevoel naar ons hotel terug. Toen we letterlijk het hek van de uitgang zagen, konden we plots niet verder. Er stonden een tiental auto’s voor ons op de weg. Even vloeken, maar al snel veranderde de stemming. Tussen de auto’s liep of lag een troep leeuwen. Onze uitstap op de valreep gered.
Na de kwartfinale tussen Brazilië en Nederland in Port Elizabeth, min of meer halfweg tussen Johannesburg in het noorden en Kaapstad in het zuiden, reden we naar de Kaap voor de halve finale tussen Nederland en Uruguay.
Pinguïns
Het was begin juli en dus winter in Zuid-Afrika, maar het weer de op de Kaap was overdag een stuk prettiger. Een paar uur nadat we geland waren, reden we langs het schitterende Clarence Drive. Een weg die pal langs de zee loopt en voortdurend op en af gaat met vaak scherpe bochten. Van Gordon’s Bay naar Kleinmond, waar we lunchten op een terrasje langs het strand. Ja, voetbaljournalistiek kan zwaar zijn.
De dag nadien trokken we naar het schiereiland beneden Kaapstad. We passeerden Muizenberg, Onana Beach, Fish Hoek en Simon’s Town. Een paar kilometer verder gingen we de pinguïns bezoeken. Ja, de Kaap heeft een mediterraans klimaat, maar er leven ook pinguïns. Nog straffer: Boulders Beach wordt vaak bij de meest bijzondere strandjes ter wereld gerekend. Je kan er letterlijk tussen de pinguïns zwemmen.
Bijna meteen nadat we uitstapten, was het schrikken. Neen, niet vanwege een pinguïn. In een reflex (voor zover een zestiger die nog had) greep ik naar mijn fototoestel. Een kerel met brede schouders stapte vervaarlijk op mij af. Pure intimidatie, maar meer ook niet. De man die naast hem liep, was stond op beeld. De foto is ook verschenen in SportVoetbalmagazine. Het was … Mick Jagger.
Rika De Backer
Achteraf beschouwd niet zo’n grote verrassing. Jagger is een enorme voetballiefhebber. Het herinnert mij aan de Olympische Spelen van 1976 in Montreal. Rika De Backer, de toenmalige minister van Cultuur en Sport, nodigde toen een aantal kleinere media, die de dure trip naar Canada niet konden betalen, uit. Eén van hen was Pim Meulenijzer van de Vooruit.
Tijdens de rust van de voetbalfinale keek de hele perstribune afgunstig naar Pim. Tijdens de rust was hij immers de hele tijd druk in gesprek met zijn buurman.
Na het laatste fluitsignaal liepen een aantal journalisten naar de hoofduitgang om hun collega op te vangen. ‘Wat heeft hij gezegd?’, was de enige vraag. ‘Wie?’, zei Pim. Hij had de hele match naast Mick Jagger gezeten en wist het niet.
