Laat me met een belangrijke waarschuwing beginnen: er bestaat geen verband tussen resultaten in vriendschappelijke interlands en het echte werk op het WK. Een fraaie uitzege tegen Kroatië (0-2) en een riante thuiszege tegen Tunesië (5-0) garanderen niets. Maar het is wel een pak prettiger om met een goed rapport te kunnen vertrekken. De spelers lijken er ook zin in te hebben. Het kan een mooie zomer worden.
Nederland (thuisnederlaag tegen Algerije), Frankrijk (thuisnederlaag tegen Ivoorkust) en Spanje (gelijk tegen Irak) moeten niet wanhopen. Het WK is nog niet begonnen. Zelfs een zwakke groepsfase hoeft geen ramp te betekenen. Dat weten we nog van de Duivels in 1986 (halvefinalist na een eerste ronde met een nederlaag, een gelijkspel en een schamele zege) en vooral van Italië (winnaar in Spanje ’82 na drie gelijke spelen in de groepsfase).
32 jaar geleden werden de Rode Duivels voor hun vertrek naar Amerika uitgewuifd na een 9-0 overwinning tegen Zambia. Josip Weber, de nieuwe Belg, scoorde vijf keer. Een geweldig succes werd het niet in de States.
Winst tegen Kroatië en Tunesië is geen reden om ons rijk te rekenen, maar reden zat om te geloven dat het 23ste WK voor de Belgen flink wat succesrijker kan worden dan we een paar weken dachten.
Weelde
Wat hebben we bijgeleerd? De Rode Duivels zijn niet getrouwd met een 4-3-3. In Rijeka werd met succes voor 3-4-3 geopteerd. Telkens werd de nul gehouden. Die 3-4-3 kan achter de hand worden gehouden voor zwaarder werk na de groepsfase. Of wil de bondscoach er tegen Egypte mee uitpakken? Met een gelijkspel beginnen, zou niet slecht zijn. Iran en vooral Nieuw-Zeeland mogen nadien normaliter geen problemen opleveren.
Een logische viermansdefensie zou er wel eens kunnen uitzien als tegen Tunesië. Nathan Ngoy is in vijf dagen min of meer een certitude geworden. Brandon Mechele werd door de kenners al afgeschreven omdat hij dinsdag niet speelde, maar was dit keer het slot op de deur. Dat de rechtsvoetige Thimothy Castagne op links speelde, was veelbetekenend. De Cuyper, de betere voetballer maar mindere verdediger, moet wellicht hopen op een laatste lijn met drie (of vijf).
Op het middenveld lijkt het trio De Bruyne-Onana-Tielemans een zekerheid in de eerste match. Hans Vanaken zal geregeld KDB aflossen of vervoegen tegen een zwakke tegenstander als Nieuw-Zeeland. Als het echt lastig wordt, kan Raskin naast Onana komen te staan.
Voorin blijft de weelde veel landen de ogen uitsteken. Waar zijn de jaren ’70 en ’80 toen we geen aanvallers hadden en moesten rekenen op een ijzersterke defensie? Jeremy Doku is wellicht de beste buitenspeler van de wereld en Leandro Trossard een vaste waarde bij de Engelse kampioen. Maar er zijn ook nog Lukebakio, Moreira, Saelemaekers en Fernandez-Pardo om het verschil te maken later in de match.
Alleen diep in de spits is het nog niet top. Het is wachten op Romelu Lukaku. Charles De Ketelaere speelde twee matige wedstrijden, maar zijn doelpunt tegen Tunesië geeft zijn vertrouwen hopelijk een boost. Met een goede Lukaku, en een goede De Bruyne – Kevin speelt nog niet als een king – wordt België een ploeg waar niemand met plezier tegen speelt. Dat de topvorm er nog niet is bij de Napolitanen is echter geen ramp, want de ploeg is in de breedte sterker dan verwacht.
Old skool
De grote winnaar van deze week is echter Rudi Garcia. De bondscoach heeft punten gescoord, zodat in alle rust naar de nieuwe wereld kan afgereisd worden. Twee keer de nul gehouden met twee verschillende systemen. Zeven keer gescoord tegen niet de minste WK-ploegen. Sterk was vooral de wissel Onana-Vanaken meteen na de rode kaart voor de Tunesiër Gharbi: meer aanvalsdrift tegen tien man. Weer iets dat uitgetest werd.
Een half jaar geleden probeerden sommige media hem nog naar de uitgang te begeleiden. De Fransman was old skool. Alsof we niet alle dagen horen dat het onderwijs vroeger beter was.
