‘Au nord, c’étaient les corons
La terre c’était le charbon
Le ciel c’était l’horizon
Les hommes des mineurs de fond’
Het slepende, beeldrijke ‘Les Corons’ van Pierre Bachelet klonk vrijdagavond hartstochtelijk uit tienduizenden kelen in het Stade de France. Om vier uur ‘s nachts deden de fans van ‘Les Sang et Or’ het nog eens over in het eigen volgelopen Bollaertstadion. ‘Les Corons’ bezingt het mijnwerkersverleden in de regio Nord-Pas-de-Calais, waarvan de voetbalclub in rood en geel de trots is. ‘Le vent du nord revient souffler sur la France’, luidde het op één van de grote banners. RC Lens won voor het eerst in de geschiedenis de Franse beker. De Nordisten uit deze grauwe, vergeten uithoek van Frankrijk, onvergetelijk getypeerd in de komedie ‘Bienvenue chez les Ch’tis’, haalden al zingend en feestend hun gram.
En dit staaltje van intense, authentieke voetbalbeleving ging aan ons voorbij. We waren zoals gewoonlijk weer gefocust op de Premier League, waar Tottenham als tiende rijkste club van de wereld op de laatste speeldag het behoud moest veiligstellen en waar Chelsea, dat vorig seizoen een schuld van 300 miljoen euro liet noteren, weer moet gaan rommelen in de duurste Britse spelerskern. Dit is duidelijk een voetbalmodel dat spot met sportieve en ethische waarden, maar we staren ons wel blind op deze competitie. Als de analisten op Play Sports een Champions League-match met een Engelse club bespreken, dan hebben ze het tachtig procent van de tijd over de prestaties in de Premier League. We krijgen nog net de ploegopstelling van de tegenstander mee. Ze kunnen zich weer in de deskundige handen wrijven, want volgend seizoen bevolkt weer een tiental Engelse ploegen de Europese competities.
De Britse bias zal niet verminderen. Vroeger keek ik ook veel en graag naar ‘Match of the Day’. Toen de enige buitenlanders er bonkige Ierse of Schotse spitsen waren met een paar voortanden te weinig. Je zag er ziedende afstandstreffers van spelers met welluidende Britse namen, waarna de dolle fans op de staantribunes in extase over elkaar heen buitelden. Nu zie je na een doelpunt een batterij van gsm’s van welgestelde Aziatische toeristen oplichten.
De focus op de eigen en de Engelse competitie geeft aanleiding tot onderschatting van de Europese tegenstanders. Dan noemen we Club Brugge bijvoorbeeld favoriet op het veld van Sporting Lissabon, met een stevige kater als gevolg. En zo missen we voetbalsprookjes als dat van RC Lens, op een dik uur rijden van Brussel. Honderden Belgen, échte liefhebbers met een open blik, trekken tweewekelijks de grens over om van de typische Duitse voetbalbeleving van Borussia Mönchengladbach te proeven. Vijftigduizend mensen op een kouwelijke zondagavond voor een kelderduel in de Bundesliga. En geen sjeiks, emirs of louche miljardairs in de eretribune. Daarom blijven wij trouw aan ‘Die Sportschau’, ‘s zaterdags om 18 uur. En op zondag om 11 uur ‘Téléfoot’ op TF1. En tussendoor ‘Studio Sport’, alleen al voor het kenwijsje!
