Toen mijn papa mij als achtjarige meenam naar de wedstrijden raakte ik acht onder de indruk van het stadion. Een uur voor de wedstrijd stond ik beneden tegen het dranghekken in Blok X (staanplaats achter het doel) en mijn papa stond een twintigtal treden hoger om mij in de gaten te houden. Ik moest daar blijven staan tot de wedstrijd gedaan was. De sfeer voor en tijdens de wedstrijden – vooral tijdens toppers en Europese avonden – maakte zo een indruk dat dit mij tot heden kippenvel bezorgt als ik eraan denk. Het was de start van mijn paars-witte liefde voor het leven. Mijn levenswerk is daar het perfecte bewijs van.
In de vuurlinie
Michel antwoordde: ‘Natuurlijk’ en ik merkte dat hij dit een geweldig idee vond. Michel was op de hoogte van mijn wens om samen met vader-zoon Verschueren op de foto te gaan. Hij nam afscheid met de woorden: ‘Franky, ik zie jou na de wedstrijd.’ Wim De Meyer begeleidde mij na de wedstrijd in het stadion tot bij Michael Verschueren. Die was aan het babbelen met Marc Coucke. Ik werd voorgesteld, en toen we op zoek gingen naar Michel werd het helemaal leuk. Want die zat in een zetel mijn boek te lezen, was prachtig om te zien. De foto werd gemaakt. Hier ben ik bijzonder fier op.’
Eeuwige 25 – Eeuwige 25 van Anderlecht: van Mermans tot Kompany | Raf Willems
