O what a night! Zelfs de Pro League zal nu weten waar ‘unscripted drama’ echt voor staat. Alleen Duivels kunnen uit de dood opstaan. Twaalf miljoen bondscoaches (onze strafste analisten incluis) hadden het volkomen mis. België bungelde over de rand van de afgrond. Alleen Duivels kunnen uit de dood opstaan. Rud Garcia is old skool, maar zaten er toen ook genieën op de banken.
Het hele land eiste het: Vanaken en De Bruyne weer samen op het middenveld. Het had immers een monsterscore opgeleverd tegen Nieuw-Zeeland. Dat de All Whites slechts een flauw aftreksel zijn van de All Blacks was hen temidden het gewentel in het eigen gelijk ontgaan. Kevin en Hans moesten de kar trekken.
Rudi Garcia had er altijd zijn twijfels over en stond voor een vreselijk dilemma. Met je eigen ideeën ten onder gaan of het volk (maar ook de analisten en voetbaljournalisten) geven wat het vroeg. Als hij dat niet deed, was de kans immers levensgroot dat hij met pek en veren zou afgevoerd worden.
‘Ik doe wat iedereen wil, wie kan mij dat kwalijk nemen’, moet onze Fransman gedacht hebben. We kregen wat ik vreesde en wat eigenlijk volstrekt voorspelbaar was. Onze tenoren op het middenveld deden vooral aan een wandelclub voor bejaarden denken. Kan het verbazen? Samen 69 jaar oud. Hans aan het einde van de langste competitie in het Europese voetbal (40 speeldagen), Kevin maandenlang out door een serieuze blessure en nog niet lang weer aan het voetballen. Volgens het anti-voetbalconcept van de heer Conte. Een voetballer op zoek naar nieuw geluk.
Radeloos
Het resultaat was, zoals gevreesd, dramatisch. Plots besefte Garcia dat hij zich in de maling had laten nemen door Frank, Gert, Marc, Franky, en vele anderen. ‘Ik ga nu eindelijk mijn goesting doen’, moet hij gedacht hebben. Radeloos, redeloos, reddeloos.
Eerst haalde hij De Bruyne naar de kant, dan Vanaken en tot slot Doku. Had vooraf iemand gezegd dat we in Amerika zonder die drie op het veld zouden staan, was de noodtoestand afgekondigd. Rampenplan Z. Terwijl alle hulp naar Linkeroever moet gaan.
Als een student op het trainersexamen met deze ‘oplossing’ had uitgepakt, was hij niet alleen gebuisd maar ook in een dwangbuis afgevoerd. Maar eigenlijk deed Rudi een ‘Guyke’. Midden in de tweede helft van een wedstrijd met rechtstreekse uitschakeling gebeurde hetzelfde als in Mexico ’86 na de tweede match: de ploeg omgooien. Verjongen, door Patrick Vervoort en Stéphane Demol in te brengen, maar ook betrouwbaarheid inbouwen, met Hugo Broos. De jeugd heette dit keer Diego Moreira, Dodi Lukebakio, Nicolas Raskin. De betrouwbaarheid kwam van Lukaku en zowaar Meunier.
En kijk, plots veranderde alles. Er zullen weer voetbalhaters opstaan die zeggen dat dit alleen kan in een spelletje als voetbal. Alsof in een marathon of een wielermonument nog nooit iemand na de hele wedstrijd gedomineerd te hebben plots als een zak aardappelen instortte.
Hand gods
De Rode Duivels hadden plots weer energie te koop en werden, ook dat mag niet vergeten worden, geholpen door de wissels van de Senegalese coach en de zwakte van de Senegalese bank. In de vijf slotminuten werd de 2-0 achterstand weggewist. Gered door Leandro Trossard en Youri Tielemans, die even voordien nog op de vuist leken te gaan. En door Big Rom natuurlijk. Niet de grootste voetballer aller tijden, maar wat een torinstinct.
In de verlengingen kregen de Duivels dan nog de hulp van de Hondurese ref Said Martinez. Of juister, van de VAR. Was dit een strafschop? Velen vinden van niet, maar dat zijn zij die meestal de bal slechts op de stip willen als de aanvaller middendoor wordt geschopt. De Roy Keane’s en Zlatan’s van deze wereld, voetbalvernietigers uit het verleden. Er had een andere beslissing kunnen worden genomen, maar dat de verdediger geruime tijd verzorgd werd, bewees dat er wel degelijk contact was geweest en dat er kon gefloten worden. Benieuwd of Pierluigi Collina zijn licht over deze fase laat schijnen.
Zelfs Big Rom durfde het niet aan om te trappen. Youri Tielemans nam als aanvoerder zijn verantwoordelijkheid en trapte onhoudbaar binnen. 3-2! Euforie! Extase! Pandemonium!
Ik vreesde op het moment zelf voor die strafschop. Een misser had een drama kunnen zijn. De Duivels verkeerden in de verlengingen in de winning mood, de Senegalezen waren door de hand gods geslagen. België danste op een wolk, Senegal zat in zak en as. Het zou wel goedkomen met die penalty’s. Zeker met Thibaut Courtois in doel.
Situation Room
De Rode Duivels zitten dus bij de laatste zestien. Minstens een ronde verder dan Duitsland en Nederland. Vooraf was dit eigenlijk het minimale doel. Nog een ronde verder (en dan uitgeschakeld worden door Spanje) en je mag spreken van een geslaagd toernooi.
Volgende maandag om twee uur ’s morgens tegen Team USA, zonder hun beste speler. Folarin Balogun kreeg tegen Bosnië-Herzegovina immers een rode kaart.
Het ‘allmighty’ Amerika tegen het ‘shithole’ Brussel. Wat zou het heerlijk zijn om die verwaande kop van Donald Trump te zien na een nederlaag tegen een landje van twee keer niks dat niet in orde is met zijn NAVO-bijdrage. Maak de Situation Room alvast klaar, want de laatste oranjeman gaat eruit.
Leedvermaak is niet mooi, maar één keer in vier jaar moet het kunnen. Toch?
