De Uefa lijkt niet van plan Gianni Infantino nog veel uitwegen te gunnen. ‘Het is opstappen of ontslagen worden’, vat The Telegraph het standpunt van de Europese voetbalunie samen. De voorzitter van Fifa lijkt echter niet van plan meteen te wijken. Na het intrekken van zijn bedenkelijk plan om de commerciële rechten van het WK gedeeltelijk te verkopen, probeert hij zich aan de macht vast te klampen. Hij heeft immers nog altijd vrienden.
Zowat een maand geleden schreef ik dat de de vierde ambtstermijn van Gianni Infantino nog geen zekerheid was. Ook al hadden zo’n 200 van de 211 Fifa-leden hun steun toegezegd voor zijn verkiezing in maart 2027. ‘Er kan in die tijd nog veel gebeuren’, was mijn sterkste argument (lees: hoop).
Nooit had ik kunnen vermoeden dat Icarus Infantino nauwelijks twee weken na de WK-finale boven de afgrond zou bungelen. Het is onbegrijpelijk dat hij de eer niet meteen aan zichzelf gehouden heeft en is opgestapt. De kale Zwitser probeert nu de indruk te wekken dat het ‘business as usual’ is. ‘Het was een voorstel. Niet akkoord? Dan doen we gewoon verder.’ Neen zo werkt het niet. Een organisatie als Fifa kan niet verder met een voorzitter die alle vertrouwen en geloofwaardigheid heeft verloren.
Vernedering
De totale vernedering. Op een andere manier kan je de terugkrabbelen van Infantino niet noemen. ‘Het was maar om te lachen’, lijkt hij te willen zeggen. Voor Uefa is de maat vol. Europa gaat echt niet verder met de Zwitser aan het roer van de wereldvoetbalbond. Uefa heeft ‘de nucleaire optie’ (boycot van alle WK’s) bovengehaald en kan niet meer terug. De standpunten van onder andere de Engelse, Duitse en Nederlandse bondsvoorzitters laat niets aan duidelijkheid te wensen over.
Bernd Neuendorf en Debbie Hewitt zijn zwaargewichten in de Fifa Council. Ook de Nederlandse bonsdvoorzitter Paauw wond er in Nieuwsuur geen doekjes om. Wat een verschil met haar Belgische collega Pascale Van Damme. In haar gesprekje (een interview durf ik het niet noemen) maakte ze haar beklag over de achterbakse handelswijze van Infantino, maar veel inhoudelijke bezwaren vielen niet te noteren.
AFC (de Aziatische voetbalbond) en Concacaf (Noord- en Midden-Amerikaanse voetbalbond) schaarden zich de voorbije dagen achter het standpunt van Uefa. Vooral Concacaf nam uitdrukkelijk afstand van de Fifa-voorzitter: ‘Een voorstel van deze magnitude geraakt niet toevallig zo ver. Het is een symptoom van een beleid waarbij het voetbal niet meer op de eerste plaats komt’, heette het.
Wat niet hoeft te betekenen dat alle lidstaten op dezelfde golflengte zitten. Qatar liet alvast weten zijn volledige steun aan Infantino te geven. En is er ook CAF (de Afrikaanse voetbalbond) nog. Vorige donderdag was Infantino te gast in M’diq , in het noorden van Marokko, op een receptie van koning Mohammed VI voor de 27ste verjaardag van zijn troonsbestijging. Fouzi Lekjaa, de Marokkaanse bondsvoorzitter, noemde het intrekken van het vermaledijde plan positief, maar benadrukte zijn steun ‘voor president Infantino, voor al zijn initiatieven om het mondiale voetbal te ontwikkelen’.
Topje van de ijsberg
Volstrekt onbegrijpelijk na wat de Zwitser de voorbije maanden (jaren?) in het diepste geheim bedisselde. Door het ontslag van zijn hoofdadviseur Carlos Cordeiro, nota bene een ex-bankier van Goldman Sachs, weten we dat het een eenmansproject was. Dat werd nog eens benadrukt door de Fransman Kevin Lamour, chief operations officer van Fifa en de officieuze nummer drie van de wereldvoetbalbond. ‘Door één man bekokstoofd’, zei hij.
Samen met de familie Kushner(-Trump). De geheimhouding, de krappe deadline (18 september) en het dreigement (wie voor stemt krijgt 20 miljoen dollar, de anderen niets of slechts een kwart) maken duidelijk dat het hele opzet niet koosjer is.
Infantino moet weg. Deze ‘shabby, back-room, opaque deal’ (een armoedige, ondoorzichtige achterkamertjesdeal) aldus Uefa, is slechts het topje van de ijsberg. Al jaren moet Infantino met dit plan rondgelopen hebben en het verklaart veel van de onbegrijpelijke beslissingen die hij de voorbije jaren nam.
Infantino wilde mogelijke investeerders duidelijk maken dat er fortuinen lagen te wachten in het voetbal en dat hij er alles zou aan doen om het hen naar de zin te maken.
Het wegpoetsen van twee wedstrijden schorsing voor Cristiano Ronaldo voor de start van het WK en het wegmoffelen van de rode kaart van Foralin Balogun waren daar schrijnende voorbeelden van: in de nieuwe voetbalorde stond alles in het teken van het spektakel en van de winst (voor enkelingen).
Bedenkelijk
De koers die Fifa onder Infantino voer, was al langer uitermate bedenkelijk. Een greep uit de lijst:
-Inter Miami, de club van Lionel Messi, mocht deelnemen aan de Club World Cup zonder dat het zich op welke manier ook gekwalificeerd had.
-Bij die Club World Cup was beloofd dat ruim 200 miljoen euro naar een solidariteitsfonds zou gaan om verdeeld te worden over alle clubs die niet deelnamen. Dat geld is er nooit gekomen.
-De truc om het WK 2030 toe te wijzen aan drie continenten (Europa, Afrika, Zuid-Amerika) zodat het vier jaar later opnieuw de beurt was aan Azië. Opnieuw in de winter?
-De toewijzing van het WK 2034 bij handgeklap aan Saoedi-Arabië
-De belachelijke Fifa Peace Prize voor Donald Trump
-De invoering van de hydration breaks (drankpauzes)
-De show van 27 minuten tijdens de rust van de WK-finale (het reglement spreekt van maximaal 15 minuten)
-De dynamische prijsvoering bij de WK-tickets
-Zijn stilzwijgen bij het terugsturen van de Somalische scheidsrechter
-Zijn stilzwijgen bij het feit dat Iran anders behandeld werd door de Amerikaanse overheid dan de andere deelnemers
-Zijn stilzwijgen bij de manier waarop landen zoals Oezbekistan behandeld werden bij aankomst in de VS
-De rode kaart van de Amerikaan Balogun die weggetoverd werd
250.000 dollar
Allemaal zonder veel protest van de Fifa Council, waarvan de leden nochtans 250.000 dollar per jaar + kostenvergoedingen opstrijken. Salarissen van eerste ministers om een handvol vergaderingen per jaar bij te wonen. In totaal zo’n tien miljoen dollar per jaar. Om ja te knikken telkens Infantino met een dwaas idee uitpakte. Bang om nee te zeggen en een fortuin te verliezen.
Maar laat ons wel wezen. Bij Uefa, en de andere confederaties, gaat het er niet echt anders aan toe. Het internationale voetbal moet dringend grondig worden opgekuist. Het spel moet echt weer van de spelers en de fans worden.
