Het is zowaar een beetje wennen. Het podium in Central Park ziet er onwerkelijk uit, zo zonder ook maar één enkele Keniaan of Ethiopiër. Toegegeven, almaar meer lopers en loopsters, ook uit het zwarte continent, verkiezen in het najaar Berlijn, Chicago of Valencia, maar het talent in Oost-Afrika is toch onuitputtelijk? Hoe dan ook, in de stad van de Verenigde Naties eisten op deze eerste novemberdag nieuwe landen en hun vertegenwoordigers de aandacht op. Zoals Kamohilo Motholo en met hem Lesotho, op de wereldkaart helemaal ingesloten door Zuid-Afrika. Ze hebben dezer dagen veel te vieren: Lesotho werd bijna dag op dag veertig jaar geleden onafhankelijk van het Verenigd Koninkrijk, Motolo legde in de Big Apple, in zijn tweede marathon, verrassend beslag op de derde plaats, uitgerekend op zijn éénentwintigste verjaardag. Er staat lijkbaar geen leeftijd meer op marathonsucces. Nog niet heel lang geleden werd dat door behoeders van topklasse als destructief bestempeld. Ook al was Karel Lismont in 1971 op zijn tweeëntwintigste Europees kampioen geworden en werd hij achteraf alleen maar beter, met twee olympische medailles op zijn conto.
Een dertigjarige Italiaan met Ethiopische roots, Crippa, bekend van zijn tongbrekende voornaam Yemaneberham, is ook een gewezen Europees kampioen, maar in tegenstelling tot Lismont kwam hij tot nog toe op het wereldtoneel altijd iets tot veel tekort. Ook nu weer. Of is zijn tweede plaats de voorbode van te lang uitgebleven succes, in navolging van Gelindo Bordin en Stefano Baldini?
Zweden heeft nooit hoge ogen gegooid op de lange afstand, het blonk en blinkt af en toe uit in een springnummer (Mondo Duplantis), het discuswerpen (Daniel Stähl) of de zevenkamp (Carolina Klüft). Maar nu worden deze gereserveerde Noorderlingen stilaan gek van ene Andreas Almgren. En zij niet alleen. Almgren was niet meer dan een verdienstelijk 800- en 1500 meterloper, tot zijn spierstelsel begon te protesteren en hij ontdaan zijn heil zocht in langere disciplines. Vorig jaar won hij brons op de 10.000 meter van de wereldkampioenschappen in Tokio. Het was het begin van een indrukwekkende zegereeks. Afgelopen zomer werd hij Europees kampioen op de 10.000 meter, waarbij hij zo ongeveer alle concurrenten dubbelde. En nog maar enkele weken geleden veroverde hij in Kopenhagen goud op de halve marathon. Een opstapje naar zijn debuutmarathon in New York. Almgren volgde elk tempo, voorzichtig en geduldig zoals het een beginneling past, zeker op dit heuvelend parkoers, alvorens in de slotkilometer weg te snellen van ultieme aanvaller Crippa, en finishend in een beloftevolle 2.06.01. Zijn slotoffensief was ronduit schitterend.
